Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Ὁ ἀνεμόμυλος τοῦ Πότσδαμ.

Ἀναμνήσεις γέροντος Πρώσσου περιηγητοῦ, ἐκ τῆς χώρας «ἔνθα θάλλει ἡ φαιδρὰ πορτοκαλέα».

Ὑπὸ κ. κ. Γιόαχιμ Ἐφραΐμ Λάνδσχουτ,
Πρώσσου γυρολόγου
καὶ Collecteur des Curiosités.
Ἀντεπιστέλλοντος μέλους
τῆς Βερολιναίας Βασιλικῆς Ἀκαδημίας τῶν Ἐπιστημῶν,
Δόκτορος τοῦ Δικαίου
ἐν τῷ ἐκεῖσε Πανεπιστημίῳ τοῦ Φρειδερίκου Γουλλιέλμου.

Ἐκ σημειώσεων εὑρεθειςῶν ἔν τινι παλαιοβιβλιοπωλείῳ,
ἐν ἔτει 2031.

Περιερχόμενος ἐσχάτως τὰς παρὰ τῷ Ἀθήνησι νεοδμήτῳ Μουσείῳ τῆς Ἀκροπόλεως ἀλέας καὶ βουλεβάρτα, ἐν μέςῳ λαμπρὰς αἰθρίας, κινούμενος ἐπὶ τῇ φερωνύμῳ τοῦ Ἀρεοπαγίτου καλλίστῃ ὀδῷ, ἐν ἀπολαύσει τῶν εὐχάριδων ἀδολεσχιῶν ὁμίλου τινος νεάνιδων, ἰβηρικῆς ὡς κατεφαίνετο προελεύσεως, συνήντησα ἀσμένως τὸν ἐκλεκτὸν μοι νομομαθῆ συνάδελφον, ἐντιμώτατον μαίτρ κ.κ. Κ.Μ., μέλος τοῦ ἐνθάδε Συλλόγου τῶν Δικηγόρων.
Μετὰ τοὺς συνήθεις χαιρετισμοὺς, συνεβαδίσαμεν τὴν αὐτὴν ὁδὸν, τραπέντες εἰς συζητήσεις πάσης φύσεως, αἵτινες ἀρχικῶς ἐστράφησαν καὶ ἐπὶ πεδίου οἰκειωτάτου μοι, ἥτοι τὰ περὶ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς παρὰ τῷ Ἱερῷ Βράχῳ εὐδοκιμούσης Ὀπουντίας, τῆς χυδαϊστὶ καλουμένης Φραγκοσυκιᾶς, ἀλλαχοῦ δὲ καὶ Ἀραποσυκιᾶς.
Ἀκολούθως, ὁ ἐκλεκτὸς θεμιστοπόλος, ἐτράπη εἰς ἐμπεριστατωμένην μνείαν σπουδαιοτάτων ἀστικῆς φύσεως ὑποθέσεων, ἀνακυψαςῶν ἐκ τοῦ ὅλου ἐγχειρήματος τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ Μουσείου.
Ἐτράπημεν εἰς ἐκτεταμένης κλίμακος πραγμάτευσιν τῶν περὶ τὴν ἀπαλλοτρίωσιν θεμάτων, μνημονεύοντες καὶ σχετλιαστικῶς σχολιάζοντες τὰς ἐπιλεγείσας νομικὰς μεθόδους.
Τὸ περιεχόμενον τῆς ὅλης συζητήσεως, ἀνεκάλεσεν ἐν ἱμερτῇ νοσταλγικότητι, μνήμας καὶ ἀφηγήσεις, ἐκ τῆς νεανικῆς μου ἡλικίας καὶ μάλιστα μίαν ἐξ αὐτῶν, μεγάλως συντελέσασαν εἰς τὴν παγίωσιν τοῦ αἰσθήματος δικαίου, ὅπερ βεβαίως, διακατέχει πάντα Πρῶσσον, πάσης καταγωγῆς!
Παρεξενεύθην ἐξόχως, ἐπὶ τῷ ὅτι ὁ παμφίλτατος συνοδοιπόρος, ἐγνώριζε μόνον ἀκροθιγῶς τὴν ἀκόλουθον ἱστορίαν τοῦ ποτε ἀξιοτ. κ. Γραίβενιτζ.
Ὁ κ. Γραίβενιτζ λοιπὸν, μυλωθρὸς τὸ ἐπάγγελμα, ἐκλεκτὸν μέλος τῆς Πρωσσικῆς Συντεχνίας τῶν μυλωθρῶν, ἐπὶ ἰδιοκτήτου οἰκοπέδου κειμένου ἐν Πότσδαμ, ὠκοδομήσατο ἀνεμόμυλον περὶ τῷ 1738, ἤτοι κατὰ τὸ εἰκοστὸν πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ μακαριστοῦ κυροῦ Φρειδερίκου Γουλλιέλμου τοῦ α΄.
Ἡ τοποθεσία ἦτο ἐξαίρετος, εὐάερος καὶ προσβασιμοτάτη. Δίκαιος ἀνὴρ καὶ μυλωθρὸς ὁ Γραίβενιτζ, ἔζη καὶ προὔκοπτεν ἐν ἐπικρατείᾳ δικαίου ἀνδρὸς καὶ ἐπιχειρηματικοῦ βασιλέως, κοσμουμένου δι᾿ ἁπαςῶν τῶν ἀρετῶν τοῦ οἴκου του.
Θανόντα τὸν Φρειδερῖκον Γουλλιέλμον, διεδέξατο ὁ ἀρχικῶς βοημικοῦ ἤθους υἱὸς αὐτοῦ, μακαριστὸς κυρ Φρειδερῖκος ὁ β΄, ὁ δικαίως κατόπιν κληθεὶς Μέγας.
Οὗτος ἀρχικῶς ἦτο ἤθους ἐλευθεριάζοντος καὶ μᾶλλον ἀτασθάλου, ῥέπων πρὸς τὰς ἀσωτείας, τὰς ἀλὰ φράνκα διασκεδάσεις καὶ συναναστροφάς, μετὰ ἐλευθεροφρόνων, πυρρωνιστῶν, ἀσεβῶν φιλοσόφων καὶ φαρμασώνων. Μάλιστα συναγελαζόμενος μετὰ τῶν τελευταίων, κατάστη καὶ ἐπικεφαλὴς, οὐχὶ μόνον τῆς ἐν Πρωσσίᾳ ἐπιχωριαζούσης κινήσεώς των, ἀλλὰ καὶ τῶν καθ᾿ ἅπασαν τὴν Εὐρώπην διεσπαρμένων τοιούτων! Ἀλλὰ περὶ αὐτὰ ἄλλοτε...
Ὁ προειρημένος βασιλεύς, συντόμως βασιζόμενος ἐπὶ τῆς ἀρίστης οἰκονομικῆς τοῦ βασιλείου μας καταστάσεως, προέβη εἰς ἐκτεταμένας κατασκευὰς λαμπρῶν καὶ περιζήλων δημοσίων κτηρίων καὶ ἀνακτόρων, καταστήσας τὸ σεμνὸν καὶ προτεσταντικὸν μας Βερολῖνον, ἐφάμιλλον τῶν Παρισίων, τῆς Μαδρίτης καὶ τῆς τοῦ Ἁγίου Πέτρου Πόλεως.
Τὸ Πότσδαμ ἐπέλεξεν ὁ φιλόκαλλος καὶ ἐστὲτ βασιλεὺς, στρατιώτης, μουσικὸς, φιλόσοφος καὶ ποιητής, ὅπως ἐγείρῃ τὸ κάλλιστον τῶν ἀνακτόρων του, τὸ Σὰν Σουσί.
Ἐξ αὐτοῦ δὲ ἤρξαντο αἱ περιπέτειαί του πρὸς τὸν κ. Γραίβενιτς!
Ὁ νεόδμητος ἀνεμόμυλος, ὡς εἶναι γνωστὸν εἰς πάντα Πρῶσσον νομομαθῆ, ἠμπόδιζε τὴν κατὰ τὰ ἀρχιτεκτονικὰ σχέδια ἔγερσιν τοῦ ἀνακτόρου, προσδίδων μίαν ἀνάρμοστον πιττορέσκ νόταν εἰς τὸ ὑπερόχως ῥοκοκὸ συγκρότημα.
Ὁ Φρειδερῖκος, ἀπέστειλεν ἀρχικῶς τὸν μαϊορδόμον του, ἐντεταλμένον ὅπως διαπραγματευθῇ ἐν πάσει οἰκονομικῇ ἐλευθεριότητι, τὴν ἐξαγορὰν τοῦ μύλου, διὰ τὰ καθεξῆς.
Ὁ κ. Γραίβενιτς ἠρνήθη σθεναρῶς, εἰπὼν τῷ μαϊορδόμῳ, ὅτι εὑρίσκει ἐξόχως ἀσεβὲς καὶ ἀντιοικονομικόν, τὸ νὰ συμμετάσχῃ εἰς μίαν τοιαύτην σπατάλην, συνεπαγομένην τόσον ἐκ τῆς κατεδαφίσεως ἑνὸς πανθομολογουμένως περικαλλοῦς καὶ νεοτεύκτου μύλου, ἐξόχως δὲ χρησίμου εἰς τὸν ψωμισμὸν τῶν ἀξιοτίμων κατοίκων τοῦ Βερολίνου.
Μετὰ τινας ἀκόμη ματαίας ὀχλήσεις, ὁ κυρ Φρειδερῖκος ἀπεφάσισεν ὁ ἴδιος νὰ μεταβῇ ἰνκογκνίτο πρὸς τὸν πείσμονα καὶ ἀντιδραστικὸν μυλωθρόν.
Ἐπίεσεν αὐτὸν ἀσυνήθως καὶ ἀσυμβάτως πρὸς τὰς ἑαυτοῦ φιλελευθέρας ἀρχάς, ἐν τέλει δὲ πρὸ τῆς προπετοῦς καὶ ὀνείου ἀντιστάσεως, ἔρριψεν αὐτῷ τὸ ἔσχατον ἐπιχείρημα, τὸ ultima ratio regium!
-Κύριε Γραίβενιτς, διαπραγματεύεσθε μετὰ τοῦ βασιλέως τῆς Πρωσσίας!
-Μεγαλειότατε βασιλεῦ, λυποῦμαι διὰ τὸ πρόβλημα ὅπερ δημιουργῶ τῇ Ὑμετέρᾳ Βασιλικῇ καὶ Μεγαλεκλεκτορικῇ Μεγαλειότητι, ἀλλὰ δὲν δύναμαι νὰ ὑποχωρήσω, διότι, τέλος πάντων, ἂν ἐπιμένητε εἰς τὸ παράλογον αἴτημά σας, ὑπάρχουν δικασταὶ ἐν τῷ Βερολίνῳ...!

Ὁ ἀγαθὸς βασιλεύς, ἐχάρη τὸσον ἐκ τῆς ἀπαντήσεως ταύτης, ἥτις ἐν τῇ προπετείᾳ της ἔκλειε τὸ ὑπέροχον πρωσσικὸν πνεῦμα τῆς νομιμοφροσύνης, τοῦ δικαίου καὶ τῆς πίστεως πρὸς τὴν ἀδέκαστον (τότε) δικαιοσύνην ὥστε, μετὰ χαρᾶς κατέλιπε πᾶν σχέδιον ἀπαλλοτριώσεως καὶ καταστροφῆς τοῦ μύλου, ἀφήσας αὐτὸν νὰ ἐργάζηται θορυβωδῶς καὶ εὐθύμως, ὑπὸ τὴν μέριμναν τοῦ ἀξιοπρεποῦς καὶ ὑπερηφάνου ὑπηκόου του.
Ταῦτα ἐδιδασκόμεθα οἱ Πρῶσσοι νομικοί, κατὰ τὰς σπουδὰς μας, πλὴν ὅμως ἡ ἀρχειακὴ ἔρευνα ἀπεκάλυψε ἀλήθειαν ἄλλην, διάφορον καὶ ἔτι ἐκπληκτικήν.
Κατὰ τὰς νεωστὶ προκυψάσας ποδείξεις, ὁ Φρειδερῖκος, οὐδόλως ἠνώχλησε τὸν κ. Γραίβενιτς, ἀσμένως δὲ ἐνέταξεν ἐξ ἀρχῆς τὸν μύλον εἰς τὸ ὅλον συγκρότημα τοῦ περιφήμου ἀνακτόρου Sans Soucis, ἐπιδεικνύων αὐτὸν ὡς περίεργον πιττορέσκ -ἂν ὄχι γκροτέσκ, προσάρτημά του.
Ὁ κ. Γραίβενιτς, ἦτο ἀρχικῶς πασιχαρὴς ἐκ τῆς ἐκλεκτῆς βασιλικῆς γειτνιάσεως, ἀκόμη δὲ περισσότεροι πελάται, ἤρχοντο πρὸς αὐτόν, ἐπὶ τῇ προφάσει τῆς ἁλέσεως, πλὴν ὅμως μᾶλλον ἐκ περιεργείας καὶ ἐξ ἐπιθυμίας ὅπως συναντήσουν τὸν μονάρχην!
Ὁ τελειομανὴς ὅμως μυλωθρός, συντόμως διεπίστωσε κάτι δυσάρεστον καὶ ὀχληρόν.
Τὸ οἰκοδομηθὲν ἀνάκτορον, διὰ τοῦ ὄγκου του παρηνώχλει τὴν πνοὴν τοῦ ἀνέμου, τόσον, ὥστε ὁ ἀνεμόμυλος νὰ ὑπολειτουργῇ!
Τότε ὁ ἀξιότιμος κ. Γραίβενιτς, ἄνευ ἄλλης τινὸς συζητήσεως, μετέβη αὐτὸς «εἰς τοὺς δικαστὰς τοῦ Βερολίνου» καταθέσας ἀγωγὴν κατὰ παντὸς ὑπευθύνου τῆς ἀχρηστεύσεως τοῦ μύλου του.
Ἡ ὑπόθεσις ἐξεδικάσθη ἐν τῷ Βερολιναίῳ Πρωτοδικείῳ, ὅπερ ἐξέδοσεν ἐφέσιμον ἀπόφασιν, καθ᾿ ἣν, ὁ βασιλεὺς ὑπεχρεοῦτο νὰ ἀποζημειώςῃ τὸν μυλωθρόν!
Ὁ ἀγαθὸς Φρειδερῖκος, παραδεχόμενος τὴν δικανικὴν ἥτταν του, οὐ μόνον παρητήθη παντὸς περαιτέρω ἐνδίκου μέσου, ἀλλὰ διατηρήσας τὸν ἀνεμόμυλον, ὡς προσάρτημα τοῦ ἀνακτόρου του, ἐχρηματοδότησε τὴν ἀνέγερσιν νέου ἀνεμομύλου, ἐν λόφῳ ἐγγὺς κειμένῳ, ὅπου ὁ κυρ Γραίβενιτς ἐξηκολούθησε τὸ χρήσιμον καὶ παραγωγικὸν του ἔργον.
Ὁλίγα πρόσθετα ἱστορικά.
Τὸ Βερολῖνον ἡλώθη τετράκις ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν.
Πρῶτον ὑπὸ τῶν πέντε χιλιάδων οὑσσάρων τοῦ στρατηγοῦ τῆς Αὐστροουγγαρίας κόμιτος Ἀνδρέου Χάδικ δὲ Φούτακ, ὅστις δι᾿  ὑπερόχου ἐλιγμοῦ, ἐξαπατήσας τὸν Φρειδερῖκον, ἐνεφανίσθη πρὸ τῆς πρωτευούσης του, ἐν τῇ ὁποίᾳ δὲν εἰσῆλθε, λαβῶν λύτρα 200.000 ταλλήρων (1757).
Κατόπιν ὑπὸ τῶν ῥωσσικῶν καὶ Αὐστροουγγρικῶν στρατευμάτων ἐν ἔτει 1760, κατὰ τὴν 9ην Ὁκτωβρίου.
Χάρτης τῆς πολιορκίας ταύτης.

ΙΙ. Πρωσσικαὶ θέσεις. ΙΙΙ. Σῶμα στρατ. Λεόντιεφ. IV. Πεζικαὶ δυνάμεις τοῦ στρατ. Πανίν. V.Θωρακοφόροι τοῦ Χάουγρεβεν. VI. Ἔφιπποι γρεναδιέροι τοῦ Ῥυαζάν. VII.
Μολδαυοὶ Οὑσσάροι, Κοζάκοι τοῦ Δόν, Σέρβοι Οὑσσάροι. VIII. Στρατόπεδον τοῦ στρατ. Τοττλέμπεν.
Source: Dmitrij F. Masslowski - Courtesy: Prinz Henrich's collection
Οἱ Ῥῶσσοι καὶ οἱ Κοζάκοι τοῦ στρατηγοῦ Τοττλέμπεν, ἐπεδείξαντο ἄψογον συμπεριφοράν, κρατήσαντες ἑαυτοὺς μακρὰν πάσης βιαιοπραγίας, λεηλασίας καὶ φθορᾶς.
Ἀντιθέτως οἱ Αὐστροοῦγγροι, κυρίως τοῦ κόμιτος Φραγγίσκου Μαυρικίου ντὲ Λασύ, κατέστρεψαν, ἐλεηλάτησαν καὶ ἐβιαιοπράγησαν ποικιλοτρόπως. Κατέστρεψαν τὰ ὡραιότατα ἀνάκτορα εἰς τὸ Σαινχάουσεν καὶ Φρήδριχσφελδ. Ἐν τῷ Σαρλοττεμβούργῳ, ὁ Σάξων κόμις Βρὺλ Σεβωλεζέρ, κατέστρεψε τὰ ἔπιπλα, τὰς θύρας, ἔσκισε τοὺς ζωγραφικοὺς πίνακας, ἐκακοποίησεν ἀνθρώπους καὶ ἔκλεψε τὴν περίφημον συλλογὴν ἀρχαιοτήτων Πολινιάκ. Ἀντιθέτως εἰς τὸ Πότσδαμ, ὁ πρίγκηψ Ἐστερχάζυ ἐπεδείξατο σπάνιον ἦθος.
Πολλὰ κακὰ ἐπέφερε καὶ ἡ ναπολεόντειος εἰσβολὴ τοῦ 1805-6.
Ὅμως τίποτε δὲν δύναται νὰ συγκριθῇ πρὸς τὰ καταστροφικὰ γεγονότα τοῦ 1945.
Τὶ νὰ ἐνθυμηθῇ κανείς; Τὰς βιαιοπραγίας κατὰ τῶν ἀμάχων; Τὰς κατεδαφίσεις τῶν μνημείων; Τὰς λεηλασίας τῶν Μουσείων καὶ τῶν ἔργων τέχνης;
Μετὰ θλίψεως ὁ ἱστορικὸς στοχαστὴς συγκρίνει καὶ κρίνει.
Ῥῶσσοι καὶ οἱ εἰσβολεῖς τοῦ 1760, Ῥῶσσοι καὶ οἱ τοῦ 1945!
Οἱ πρῶτοι, ἂν καὶ διακοσίων ἐτῶν παλαιώτεροι, ἐφάνησαν τζέντλμεν. Οἱ ἄλλοι κτήνη...
Τὰ καθεστῶτα, φίλε ἀναγνῶστα! Τὰ καθεστῶτα, ἀσχέτως ἐποχῆς καὶ συνθηκῶν, μετατρέπουν τὸν ἄνθρωπον εἰς κτῆνος.
Εἶναι δυνατὸν νὰ φαντασθῇ κανεὶς ὅτι ὁ καλὸς μας βασιλεὺς Φρειδερῖκος, ἤθελεν ἐπιτρέψῃ ποτὲ εἰς τοὺς στρατιώτας του τὰς κτηνωδίας, τὰς ὁποίας προήγαγεν ὁ Χίτλερ; Εἶναι δυνατὸν νὰ συγκρίνωμε τοὺς Ῥώσσους τῶν εὐγενῶν στρατηγῶν τοῦ Τσάρου, πρὸς τὰ τέρατα τοῦ Στάλιν;
Ἐν πάςῃ περιπτώσει, ὁ ἀνεμόμυλος τοῦ κυρ Γραίβενιτς ἐπέζησε ὅλων αὐτῶν τῶν μέχρι τὸ 1945 συμφορῶν.
Τότε δυστυχῶς κάποιος σοβιετικὸς πυροβολητής, δι᾿ ἑνὸς ἀντιαρματικοῦ βλήματος τὸν διέλυσε, βλέπων ἐν αὐτῷ, τὶς οἶδε; ὡς ἄλλος Κιχῶτος, ποῖον κίνδυνον διὰ τὸν σοβιετικὸν στρατόν!
Μέχρι τότε διὰ τῶν ἀκινήτων πτερύγων του, κατέστη συμβολικὸν μνημεῖον τῆς ἐμπιστοσύνης ἑνὸς σπουδαίου, νομοταγοῦς καὶ γενναιόφρονος λαοῦ πρὸς τὴν Δικαιοσύνην. Κυρίως ὅμως, κατέστη σύμβολον τῆς ὑποταγῆς τῶν ἡγεμόνων του εἰς τοὺς ἰδίους αὐτῶν νόμους καὶ καθεστῶτα.
Πῶς εἶναι δυνατὸν σύγχρονοι καὶ μάλιστα «δημοκρατικοὶ» ἡγεμόνες, ὑπουργοί, πρωθυπουργοί κλπ., νὰ ἀπαιτοῦν νομιμότητας, θυσίας καὶ ἡρωισμούς, ὅταν οἱ ἴδιοι σπεύδουν νὰ ποδοπατήσουν, πρακτικῶς καὶ ἰδεολογικῶς, ταῦτα;
-Βλέπεις ἀγαπητὲ μου Γιόαχιμ, μὲ εἶπεν ὁ διαπρεπὴς δικηγόρος, ἀκούσας τὴν ἀφήγησίν μου, τὸ ὡραῖον αὐτὸ σπίτι, δεικνύων μοι οἰκίαν τινά παρὰ τῇ παρακειμένῳ τῷ Μουσείῳ ὁδῷ Μητσαίων. Βλέπεις πῶς αὐτὸ ἐξηρέθη πάσης καταδαφίσεως, τύχην τὴν ὁποίαν δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἀποφύγωσιν οἱ περίοικοι ἰδιοκτῆται...
-Πρόκειται διὰ τὴν οἰκίαν τοῦ πρώην ὑπουργοῦ Μ..., ἀγαπητὲ μου Γιόαχιμ!
-Ἔτσι ἔχουν ἐδὼ τὰ πράγματα φίλτατε καὶ καλῶς θὰ κάμνῃς, τοιαύτας ἀφηγήσεις περὶ ἀνεμομύλων καὶ ὑδάτων, νὰ μὴν τὰς λέγῃς ἐδὼ ποὺ εὑρέθης. Ὅταν μὲ τὸ καλὸν ἐπανακάμψῃς ἐν Πρωσσία, δύνασαι νὰ λέγῃς καὶ νὰ ἀναπολῇς ἐλευθέρως!
Σιωπὴ ἐσκέπασε τὴν συμπόρευσίν μας μέχρι τὸ τέλος τῆς ὁδοῦ Ἀρεοπαγίτου. Ὅτε ἤρχιζεν ἡ ὁδὸς Ἀποστόλου Παύλου, ἐχωρίσθημεν.
Ὁ ἥλιος ἔδυεν ὄπισθεν τοῦ ὄρους ἔνθα κάποτε ἐτάφη ἡ ὑπεροψία καὶ ἐταπεινώθη ἡ ὀφρὺς τοῦ κραταιοῦ Ἀχαιμενίδου ἡγεμόνος.
Τὸ Αἰγάλεω ἐπυρπολεῖτο ἐξ ἑνὸς ἡλίου, πεισμόνως μένοντος ἐκκρεμμοῦς, ὡς νὰ μὴν ἤθελε νὰ ὡδεύςῃ τὴν παναρχαίαν του τροπὴν πρὸς τὰς χώρας τῶν ἀνοήτων, τῶν «κουτοφράγκων»...
Ἐγὼ ἐστράφην πρὸς τὸν Λόφον, τὸν φερώνυμον τοῦ πατρικίου Φιλοπάππου.
Τότε εἶδον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ διαπρεποῦς θεμιστοπόλου, τοῦ πυρρωνιστοῦ ἐπιστήμονος, τοῦ ἀτέγκτου θετικιστοῦ, τοῦ σκληροῦ διαδίκου μεγάλων ὑποθέσεων, μίαν ὑγρότητα, μίαν θλίψιν, σύνδρομον τῆς ἄλλοτε ὑπερηφάνου φυλῆς του, τῆς ἑλληνικῆς.
Ἠτένιζε τὰς ῥοδοβαφεῖς μαρμαιρούσας μαρμαρίνους κατασκευὰς τοῦ Ἱεροῦ Βράχου, τοῦ ἄλλοτε ἀόρνου...
Μήπως ἄραγε ἐν τῇ καταδήλῳ συγκινήσει του, ἔβλεπεν ἐκεῖ παρὰ τῷ πλευρῷ τοῦ περικλεοῦς δόμου τῆς Θείας Σοφίας, τὸν πιττορέσκ, τὸν γκροτὲσκ ἀνεμόμυλον τοῦ ἀξιοτίμου ποτε κυρ Γραίβενιτς, νὰ στρέφῃ νωθρῶς τὰς πτερύγας του ὑποτονθορίζων τὸ τόσον μάταιον δι᾿  ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνας:
Ὑπάρχουν δικασταὶ εἰς τὸ Βερολῖνον...

Δεν υπάρχουν σχόλια: