Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Φρεάντλους λῆροι: Ὁδηγίαι πρὸς ναυτιλομένους. Ἢ (ἡ ἐκμετάλλευσις τῆς προσφερομένης ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ τεχνολογίας).

Συμπαθέστατος Σαλτουάριος.

...Saltuarius (Saltuaria)—Peritus venator atque irreptor, vivit in silvis quas noscit perfecte: praesertim Alfi deligunt hoc munus sed alia genera quoque inventura sunt. Saltuarius, saepe explorator atque sagittarius manus, est peritus armorum sed non tamquam pugnator: ei sunt tamen propria peculiaria, ut occulte moveri, invisus hostes, animal sodalis (e quarto gradu), duo arma tractare et paucae divinae fascinationes concessae natura. Primae virtutes saltuarii sunt calliditas (propter et loricam et propria ut arcu uti), vis (pugnandi causa), et sapientia (fascinationum peritiarumque suarum causa)...
Τὸ ὕπερθεν λατινικὸν κείμενον, περιγράφει τὰς φυσικὰς ἰδιότητας μιᾶς ἐξαιρέτου σαύρας, τοῦ Σαλτουαρίου, ἥτις ἀποτελεῖ ἐπιφανὲς μέλος τῶν Αὐστραλιανῶν Γκέκων.
Τὸ ἐν λόγῳ ἐρπετόν, εἶναι ἔμπειρος κυνηγός (venator) καὶ ἅρπαξ (irreptor). Ζεῖ ἐν τοῖςδάσεσι, τὰ ὁποῖα γνωρίζει καλῶς.  (...) Αἱ πρῶται ἀρεταὶ τοῦ Σαλτουαρίου εἶναι ἡπανουργία (calliditas)  καὶ ἡ ἰσχύς κατὰ τὴν μάχην καὶ ἡ σοφία (sapientia) ἡ ἀπορρέουσα ἐκτῆς γοητείας τὴν ὁποίαν ἐμπνέει τοῖς θύμασιν αὐτοῦ.

Θὰ μοῦ εἴπητε, «τὶ μᾶς ἐνδιαφέρουν αἱ ἀρεταὶ ἑνὸς αὐστραλιανοῦ σαυροειδοῦς;».

Ἐκ πρώτης ὄψεως, ποσῶς!
Ὅμως ἀπευθυνόμενος πρὸς διαφόρους, ὄχι  ἀπαραιτήτως ὁμόφρονάς μου, διαδικτυακοὺς φορεῖς, φρονῶ ὅτι ὁ Σαλτουάριος, ἢ τοὐλάχιστον αἱ ἰδιότητες αὐτοῦ, δύναται νὰ ἀποβῇ χρήσιμος.
Γνωστὸν καὶ γνωστέον, ὅτι τὸ διαδίκτυον προσφέρει τοῖς πᾶσιν εὑρὺ πεδίον ταχείας καὶ εὐελίκτου μεταδόσεως ἰδεῶν, στοχασμῶν, σκέψεων, ἀνησυχιῶν, καταγγελιῶν, προσκλήσεων, προκλήσεων, προγραμματισμῶν.
Μέγα ὅμως πρόβλημα συνιστᾶ ἡ ἀπότοκος τοῦ ὅλου διαδικτυακοῦ συστήματος δυνατότης περιαγωγῆς ὅλων τούτων, εἰς γνῶσιν πλείστων ἄλλων, συχνάκις ἀνεπιθυμήτων φορέων, οἵτινες ὑπερασπίζονται καταστάσεις τὰς ὁποίας ἡμεῖς θέλομε νὰ ἀναιρέσωμε...
Οὗτοι, οἱ «ἄλλοι», ὂν «ἕκαστος κατὰ διάνοιαν ἔχει», μάχονται ὁμοιοτρόπως καὶ πονηρῶς, μετερχόμενοι πᾶσαν μέθοδον, σύμφυτον τοῦ συστήματος, δυναμένην νὰ σοβήςῃ πᾶσαν δρᾶσιν θέτουσαν τὸ προσβλητέον σύστημα ἐν κινδύνῳ.
Οὗτοι, οἱ «ἄλλοι», ὂν «ἕκαστος κατὰ διάνοιαν ἔχει», μετέρχονται τριῶν εἰδῶν μεθόδους.
1.     1. Τὴν παρακολούθησιν. Διὰ προηγμένων διαδικτυακῶν ἐφαρμογῶν, μέσῳ προκαθωρισμένων λέξεων, τὰς ὁποίας χρησιμοποιοῦμε, «ἁλιεύουν» τὸν γράφοντα, ὁδηγούμενοι μέςῳ τῶν ἀποδεκτῶν του εἰς εὑρύτερον κύκλον, ὅστις τίθεται ἐν παρακολουθήσει.
2.      2. Τὴν σαγήνην. Δι᾿ αὐτῆς συγκροτοῦν εἰκονικὰς καταστάσεις ἀντιδράσεων κατὰ τοῦ προσβαλλομένου συστήματος, διὰ τῶν ὁποίων συνάγουν προοδευτικῶς στοιχεῖα περὶ τοῦ ἐχθροῦ ἢ τοῦ ἐν δυνάμει ἐχθροῦ.
Δὲν δύναμαι νὰ λησμονήσῳ μίαν ἐξαίρετον, πρωτόγονον σαγήνην γνωστῆς «πατριωτικῆς» ἐθνικιστικῆς ἐφημερίδος, περὶ τὴν δεκαετίαν ᾿70-᾿80. Τότε ἡ ἐν λόγῳ ἐφημερὶς εἶχεν ἀπευθύνει πρόσκλησιν πρὸς τοὺς πατριῶτας ἀναγνώστας της, νὰ τῆς ἀποστείλουν ὀνόματα καὶ στοιχεῖα ἱερέων, οἱ ὁποῖοι δεικνύουν ὑπερβάλλοντα πατριωτικὸν καὶ ἐθνικὸν ζῆλον, προκειμένου νὰ τοὺς βραβεύσουν εἰς εἰδικὴν τελετήν. Δὲν γνωρίζω ἂν τελικῶς ἐβραβεύθησαν οἱ πατριῶται ἱερεῖς, ἀλλὰ εἶναι βέβαιον ὅτι κάποιοι, κάπου, συνεκέντρωσαν ἀνεξόδως κάποιας πληροφορίας. Ὁ νοῶν, νοήτω...
Εἰς τὰς ἡμέρας μας ἡ σαγήνη «στήνεται» εὐκολώτερον. Ἐπὶ παραδείγματι, κάποιος συγκροτεῖ ἐν τῷ «φέισμπουκ» μίαν σελίδα ἐν τῇ ὁποίᾳ ἀναρτᾶ δελεαστικὸν πρὸς συγκεκριμμένους ἀποδέκτας ὑλικόν. Τὰ φίλτρα ἐργάζονται πυρετωδῶς καὶ τὰ λοιπὰ εὐκόλως ἐννοοῦνται...
3.      3. Τὴν ἐπίθεσιν. Ἡ ἐπίθεσις δύναται νὰ κλιμακωθῇ ποικιλοτρόπως, κυμαινομένη ἐκ τῆς ἁπλῆς φθορᾶς ἢ ἀποκλείσεως τοῦ «ἐχθροῦ» ἐκ τοῦ ὅλου διαδικτυακοῦ συστήματος, ἐκ τῆς προσβολῆς του ἐκτὸς τοῦ διαδικτύου, εἰς τομεῖς τῆς προσωπικῆς ἢ ἐπαγγελματικῆς του ζωῆς, ἀκόμη δὲ καὶ τῆς φυσικῆς του ἐξοντώσεως, ἐν περιπτώσεσιν ἀκραίου κινδύνου.
Πολλοὶ διαδικτυακοὶ ἐπιπόλαιοι Σαλτουάριοι, εἴτε ἀδιαφοροῦν, εἴτε δὲν λαμβάνουν τὰ δέοντα μέτρα, πρὸς προφύλαξιν τόσον τοῦ ἑαυτοῦ των, ὅσον καὶ τῶν ἀποδεκτῶν τῶν σκέψεών των.
Τινὲς ἐξ αὐτῶν ἀμύνονται διὰ χονδροειδῶν ἀναγραμματισμῶν «ἐπικινδύνων λέξεων», ἢ διὰ τῆς ἀναμείξεως διαφορετικῶν ἀλφαβητικῶν τύπων.
Τοῦτο ἀρχικῶς, ἐνδεχομένως δύναται νὰ παρέξῃ προστασίαν τινα, πλὴν ὅμως ἐν ἐπαναλαμβανομένῃ χρήσει καὶ ἐν εὑρυτέρᾳ κυκλοφορίᾳ, οἱ διῶκται συντόμως ἐξοικειοῦνται καὶ καταλογογραφοῦν τοὺς ἐξαμβλωματικοὺς αὐτοὺς λεκτικοὺς τύπους, ὥστε οὗτοι, οἱ τύποι, νὰ δύνανται ἐξ ἴσου νὰ παρακολουθῶνται διαδικτυακῶς.
Τὸ παρὸν βραχὺ δοκίμιον, σκοπεῖ εἰς τὴν κατάδειξιν ἐνὸς ἀμυντικοῦ ὅπλου ἐπὶ τῷ σκοπῷ αὐτῷ.
Ὁ γράφων, ὡς τινες γνωρίζητε ἐκ τοῦ ἀφηγήματος «Ὁ ἀνεμόμυλος τοῦ Πότσδαμ», εἶναι ἕνας ἀλλοδαπὸς Πρῶσσος, ὅστις ἔχων διατρίψῃ ἀρκετὰ ἐν τῇ χώρᾳ ἔτη, προσπαθεῖ διακαῶς νὰ «ἑλληνισθῇ», ὥστε νὰ μὴν διακρίνηται τόσον εὐκόλως ἐκ τῶν λοιπῶν κατοίκων της.
Οὗτος, δυστυχῶς ὑπῆρξεν αὐτοδίδακτος τῆς γλώσσης. Μέσῳ παρωχημένων βιβλίων καὶ βοηθημάτων, ἦλθεν ἐν τῇ χώρᾳ τελείως ἀπαράσκευος.
Ἐνόμισε τότε ὅτι ἐξέμαθε τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ὁ ἀνόητος!
Ἀντ᾿ αὐτῆς ἐξέμαθε κάποιον παρωχημένον καὶ ἄχρηστον ἰδίωμα, τὸ λεγόμενον «καθαρεύουσα», γράφων μάλιστα αὐτὸ διὰ τρόπου ἀστείου καὶ ἀχρήστου, δι᾿ ἑνὸς συστήματος γραφῆς, τὸ λεγόμενον «πολυτονικόν».
Τοῦτο τὸ εἶχον κατασκευάσῃ κάποιοι διεστραμμένοι νόες τῶν παρελθουσῶν ἐποχῶν, νομίζοντες ὅτι θὰ ἦτο χρήσιμον πρὸς ἀποτελεσματικωτέραν προσέγγσιν τῶν ἀρχαιοτέρων καταγραφῶν τῆς σοφίας τῶν ἀρχαιοτέρων κατοίκων τῆς χώρας ταύτης.
Ἡ ἐξέλιξις ὅμως τῶν πραγμάτων ὑπῆρξεν ἄλλη. Οἱ σύγχρονοι κάτοικοι τῆς χώρας, ταχέως ὑπερέβησαν τοῦς ἀρχαίους, τόσον εἰς σοφίαν, ὅσον καὶ εἰς εὐφυΐαν, θέσαντες οὔτω ἐν ἀχρησίᾳ τὸ ἐν λόγῳ ἰδίωμα.
Μία ἄλλη πρακτικὴ, ἐνδεχομένως, χρησιμότης τοῦ ἰδιώματος ἐπίσης παρεκάμφθη. Τοῦτο κατεσκευάσθη προκειμένου νὰ ἀντικαταστήσῃ τὰ ποικίλα λοιπὰ γλωσσικὰ ἰδιώματα, τὰ ὁμιλούμενα ὑπὸ τῶν κατοίκων τῆς νεοτεύκτου τότε (1828), Ἑλληνικῆς Πολιτείας, ἰδιώματα ὡς τὸ ἀλβανικόν, τὸ σλαυϊκόν, τὸ τουρκικόν.
Τὸ σύστημα αὐτό, ἡ καθαρεύουσα, ἐταλαιπώρησε τὰ μέγιστα ἐπὶ 150 ἔτη περίπου τὸν λαὸν τῆς χώρας, ἐπιτυχὸν μάλιστα ἕν πολιτιστικὸν ἔγκλημα, ἤτοι μία ὀλόκληρος χώρα, νὰ ὁμιλῇ σχεδὸν μίαν γλῶσσαν, ἀντὶ τοῦ ὡραιοτάτου συμφύρματος τῆς γνωστῆς «Βαβυλωνίας» τοῦ συγγραφέως Βυζαντίου.
Τὰ πράγματα θὰ ἦσαν πλέον δυσάρεστα, ἂν πεφωτισμένοι νόες, περὶ τὰ τέλη τοῦ κ΄ αἰῶνος, δὲν ἔθετον τάξιν εἰς τὸ χάος, δημιουργοῦντες τὴν ὑπέροχον  «δημοτικὴν»  νεοελληνικὴν γλῶσσαν, τὴν ὁποίαν ματαίως προσπαθεῖ ὁ γράφων νὰ ἐκμάθῃ, διότι ὁ ταλαίπωρος ἔχει μολυνθῇ ἐκ τῆς γραμματικῆς τῆς ἀχρήστου ἀρχαίας γλώσσης, πρὸς τὴν ὁποίαν ὁμοιάζει ἡ λεγομένη καθαρεύουσα.
Οὗτοι, οἱ πεφωτισμένοι νόες, διέβλεψαν ὅτι μία τόσον ὡραία καὶ προσοδοφόρος χώρα, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ κατοικῆται ἐσαεί, ἀποκλειστικῶς  ὑπὸ ἀνθρώπων τοῦ αὐτοῦ γένους, ἔθνους, γλώσσης, θρησκεύματος καὶ προελεύσεως. Διέβλεψαν ὅτι θᾶττον ἢ βράδιον, ἡ χώρα αὕτη θέλει ὑποδεχθῇ νέους κατοίκους ὡς φιλοξενον δοχεῖον νυκτὸς (vase de nuit), καθότι ἐν ἀντιθέσει πρὸς ἄλλας ἐπίσης φιλοξένους ὡραίας καὶ προσοδοφόρους χώρας αἱ ὁποῖαι δέχονται νέους κατοίκους τὴν ἡμέραν, ἡ ἐν λόγῳ, διὰ λόγους ἀκατανοήτους, τοὺς δέχεται νύκτωρ...
Οὗτοι ὅλοι δὲν ἦτο λογικὸν νὰ ἐκμάθουν μίαν στρυφνὴν καὶ δύσκολον γλῶσσαν ἑκατομμυρίων λέξεων, ἔναντι τῆς τρεχούσης εὐκόλου, εὐχρήστου καὶ εὐλήπτου ἀκόμη καὶ ὑπὸ ἀγέλης βαβουΐνων λεγομένης «Δημοτικῆς Γλώσσας»!
Ταχέως, οἱ νέοι κάτοικοι, θὰ διεκρίνοντο μεταξὺ τῶν ἰθαγενῶν καὶ θὰ ἦτο δύσκολον εἰς αὐτοὺς νὰ χρησιμοποιοῦν πλήρως καὶ ἀποτελεσματικῶς τὰς δομὰς ἐκείνας, τὰς ὁποίας οἱ πρόγονοι τῶν ἰθαγενῶν καθίδρυσαν, νομίζοντες (οἱ ἀνόητοι) ὅτι αἱ δομαὶ αὗται θὰ ἐχρησίμευον μόνον εἰς τοὺς ἰθαγενεῖς ἀπογόνους των. Οἱ ἐγωισταί!
Πῶς θὰ ἐκινοῦντο οἱ νέοι κάτοικοι, ἐντὸς τῶν νοσοκομείων τῶν ἰθαγενῶν λέγοντες αἴφνης: «Ἱητρὲ, πρόσχες μοι τὸ τρύβλιον τῶν οὔρων».
Πῶς θὰ ἐκινοῦντο ἐν τοῖς δικαστηρίοις, λέγοντες:
«Ὦ ἄνδρες δικασταί! Ναὶ μὲν ἐν ἀνομίᾳ συνελήφθην βεβιακὼς τὸ μονῆρες  ἰθαγενὲς κοράσιον, πλὴν ὅμως, οὐκ ἔπαισα ἐπὶ ταύτῃ, ἀθῶος γὰρ εἰμὶ ἐπὶ τοῖς μόλωψι τούτοις».
Κάποιοι ἐκ τῶν ἰθαγενῶν θὰ εἶχον ὅπλον ἰσχυρὸν ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν, ἰσχυρώτερον παντὸς ὁπλοπολυβόλου, ὑποπολυβόλου, ῥεβόλβερ, ἢ βομβῖδος.
Θὰ κατεδίκαζον τοὺς νυκτερινοὺς ἐπισκέπτας εἰς τὴν χειροτέραν τῶν ποινῶν, τὴν ἀκαταληψίαν.
Θὰ μοῦ εἴπητε βεβαίως:
«Ὦ Φρέαντλες, πλατειαστὰ καὶ ἀδόλεσχε κρονόληρε! Ἐκ τοῦ διαδικτύου κινήσας καὶ τὰς παγίδας αὐτοῦ μυκτηρίζων, τὶ βούλεσαι σκολιὲ ἐν τέλει εἰπεῖν; Ποία ἡ κατάληξις τῶν περιπεπλεγμένων σου σκέψεων;»
Μὴν βιάζεσαι φίλε ἀναγνῶστα. Ἡ καθαρεύουσα, εἴτε ἐν τῇ ἁπλῇ αὐτῆς μορφῇ, εἴτε ἐν τῇ βαρείᾳ, ἠμπορεῖ νὰ μᾶς ἄφησε χρόνους, μερίμνῃ τῶν διορατικῶν καὶ φιλελλήνων κυβερνητῶν μας καὶ τῶν «προοδευτικῶν» των φερεφώνων, ἀλλ᾿  ἡ χρησιμότης ἑνὸς πράγματος δύναται νὰ εἶναι ἄλλη σήμερον, ἄλλη αὔριον...

Ὅλαι αἱ μηχαναὶ παρακολουθήσεως τῶν διαδικτυακῶν  δρωμένων, εἶναι προγραματισμέναι ὅπως «συλλαμβάνουν» λέξεις ἐξ ἑνὸς εὑρέως  χρησιμοποιουμένου φάσματος.
Τοῦτο καθιστᾶ τὸ ἔργον των σχετικῶς εὔκολον καὶ ἀποτελεσματικόν.
Ὡς γνωρίζω, ἴσως ἐσφαλμένως, αἱ μηχαναὶ αὗται βασικῶς κινοῦνται ἐν τῷ φάσματι τῶν χρησιμοποιουμένων γλωσσικῶν καὶ γραφολογικῶν τύπων, Οὔτω, ἓν διαδικτυακὸν μήνυμα (email) γεγραμμένον ἐν τῇ φοινικικῇ γλώσσῃ, ἐνδεχομένως διέρχεται ἀπαρατήρητον ἐκ τῆς μηχανῆς.
Τὰ πράγματα καθίστανται κάπως σύνθετα ὅσον ἀφορᾶ εἰς μίαν παρομοίαν χρήσιν τῆς ἀρχαιοελληνικῆς γλώσσης.
Ἐσχάτως, διάφοροι εὐφυεῖς παραγωγοὶ προγραμμάτων, ἴσως πεποιθότες ἐν τῇ ὑψηλῇ ἀξίᾳ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς, ὡς ὀργάνου παραγωγῆς καὶ προαγωγῆς (καὶ) τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης, ἐνέσκηψαν πρὸς αὐτὴν εἰσαγαγόντες πληρέστατα προγραμματικά συστήματα ἀναγνώσεώς της, ἀναπαραγωγῆς της καὶ ἐν γένει χρήσεώς της.
Πολλὰ συστήματα τῆς μορφῆς αὐτῆς ἔχουν παράξῃ προγράμματα συνηρτημένα ἐκ τῆς συντακτικῆς δομῆς τῆς ἀρχαίας γλώσσης.
Πρὸ δεκαετίας περίπου, προκειμένου νὰ δύναμαι νὰ γράφω ἑλληνικὰ κείμενα ἡλεκτρονικῶς, ἐπρομηθεύθην ἀδρᾷ δαπάνῃ, κάποιον σύστημα πολυτονιστοῦ, γνωστοῦ εἰς τοὺς ὁμόφρονάς μου ὡς  «Magenta».
Τὸ πρόγραμμα αὐτὸ διεπίστωσα ὅτι, πέραν τῆς ἁπλῆς γραφομηχανῆς, μοῦ ἔδιδε καὶ τὴν δυνατότητα αὐτομάτου πολυτονιστοῦ.
Ἀμέσως τότε, διάφορα κείμενά μου γραφέντα πρὸ αὐτοῦ «μονοτονικῶς» (sic), τὰ εἰσήγαγον εἰς τὸν αὐτόματον πολυτονιστὴν πρὸς μετατροπήν.
Τὰ κείμενα αὐτά, ΠΡΟΣΟΧΗ!, ἦσαν γεγραμμένα εἰς τὴν καθαρεύουσαν, ὄχι εἰς τὴν ἀρχαίαν.
Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο τερατούργημα. Συντόμως καὶ ἁρμοδίως ἐπληροφορήθην ὅτι τὰ προγράμματα αὐτά εἶναι κατεσκευασμένα διὰ νὰ πολυτονίζουν ἀρχαῖα κείμενα. Μοῦ συνέστησαν καὶ διεξήγαγον καὶ ἓν πείραμα, διὰ τοῦ ὁποίου διεπίστωσα τὴν θαυμαστὴν ἀρτιότητα τοῦ προγράμματος.
Ἔγραψα ἓν κείμενον τῆς ἀρχαίας, μίαν περικοπὴν τοῦ Ἡροδότου συγκεκριμμένως διὰ μονοτονικῆς γραφῆς καὶ τὸ «πέρασα»  εἰς τὸν αὐτόματον πολυτονιστήν. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο ἐκπληκτικόν. Ἄψογον!
Μοῦ ἐξήγησαν ἀκόμη. Ἡ καθαρεύουσα εἶναι μία τεχνητὴ, ὡς ἔγγιστα κειμένη πρὸς τὴν ἀρχαίαν «γλῶσσα», ἔχουσα δικὴν της γραμματικήν, ὀρθογραφίαν καὶ κυρίως συνατακτικόν.
Ὄθεν διαφεύγει παντὸς σχετικοῦ προγραμματισμοῦ καὶ κινεῖται κατ᾿ οὐσίαν ἐντὸς τοῦ τεραστίου ἀπορριμματοδοχείου τῶν τεχνητῶν καὶ νεκρῶν συγχρόνως γλωσςῶν. Ἤτοι, φεῦ, εὑρίσκεται κάτωθεν καὶ τῶν ἀμφιβόλου χρησιμότητος γλωσςῶν Esperanto  καὶ Volapuk.
-Ὁ πολυτονιστὴς μας κύριε, (μοῦ εἶπον) σᾶς εἶναι σχεδὸν ἄχρηστος. Παρεμπιπτόντως καὶ χωρὶς νὰ εἶναι αὐτὸ τὸ σκεπτικὸν τῆς δημιουργίας του, μπορεῖ νὰ σᾶς ἐξυπηρετήσῃ εἰς τὴν γραφὴν καὶ τὴν ἀνάγνωσιν πολυτονικῶν κειμένων. Ἡ γλῶσσα τὴν ὁποίαν θέλετε νὰ ἐξυπηρετήσετε εἶναι πλέον νομικῶς καὶ πρακτικῶς ἄχρηστος.
Ἐν τῷ μεταξύ, ἡ Μάικροσοφτ, διὰ λόγους τοὺς ὁποίους αὐτὴ γνωρίζει καὶ πέραν πάσης εἰκασίας, εἰσήγαγε τὰς πολυτονικὰς γιουνικόουντ γραμματοσειράς, συνεκρότησε τὸ πολυτονικὸν πληκτρολόγιον, τὸ ὁποῖον χειρίζομαι ἤδη ἀπὸ ὀκταετίας, καταστήσασα τὸ ἐν λόγῳ πρόγραμμα (Μαγέντα) μᾶλλον ἄχρηστον εἰς ἐμέ.
Τὸ πρᾶγμα ἔχει καὶ συνέχειαν. Ἀλληλογραφῶν διαδικτυακῶς πρὸς διαφόρους «μὴ Ἕλληνας» ἀρχαιομαθεῖς, διεπίστωσα μίαν δυσφορίαν των ἔναντι τῆς καθαρευούσης. Συντόμως ἐπληροφορήθην ἐξ αὐτῶν ὅτι ἡ ὅλη διακίνησις κειμένων μου εἰς τὴν καθαρεύουσαν τοὺς ἐδημιούργει διάφορα προβλήματα, ἐν πολλοῖς ἀκατανόητα εἰς ἐμέ.
Ἐπανέρχομαι καὶ πάλιν εἰς τὸ ἀρχικὸν θέμα καὶ ζήτημα, δι᾿ ἑνὸς ἐρωτήματος:
-Μήπως ἡ καθαρεύουσα εἶναι ἓν ἀτελὲς μέν, ἀλλὰ εὔκολον πρὸς χρήσιν  κρυπτογραφικῶν δυνατοτήτων γλωσσικὸν ἰδίωμα;
Ἂν τοῦτο εἶναι ἀκόμη καὶ μερικῶς ἀληθές, μήπως ἡ καθαρεύουσα συνοδευομένη ἐκ τῆς πολυτονικῆς γραφῆς, ἀποτελεῖ ἓν σχετικῶς καλὸν ἐργαλεῖον διακινήσεως ἰδεῶν, πέραν τῆς ἐξαιρέτου μορφικῆς ἐγγύτητος πρὸς τὴν πολυπόθητον ἀρχαίαν;
Χωρὶς νὰ δύναμαι νὰ στηρίξω ἀποτελεσματικώτερον τὴν πρότασίν μου, προτρέπω ὅλους τοὺς «συνομώτας», εἴτε νὰ ἀναθερμάνουν τὰς σχέσεις των πρὸς αὐτήν, εἴτε ἀκόμη, διὰ τοὺς νεωτέρους, νὰ τὴν ἐκμάθουν καὶ νὰ τὴν χρησιμοποιοῦν εἰς τὸ διαδίκτυον.
Δυνάμεθα ἐπίσης, ἀνταποδίδοντες μάλιστα «τὰ ἴσα» πρὸς τοὺς ξένους, νὰ ἐξελληνίζωμε δι᾿ ἀκραίου τρόπου κάθε ὄνομα ξένον.
Ἡ Νέα Ὑόρκη κάλλιστα δύναται νὰ γραφῇ ὡς Νέον Ἐβόρακον, τὸ Μάντσεστερ, Μαγχέστρια, ὁ ζῦθος Stella Artois, Ἀρτεσιανὸς Ἀστήρ...
Βάλτε μπρὸς συνομῶται μου, καὶ ἄστε τους νὰ βουρλίζωνται, νὰ πονοματίζωνται καὶ νὰ ἀφρίζουνε.
Ἐν τῇ χειρίστῃ τῶν περιπτώσεων, ἀφ᾿ ἑνὸς θὰ μᾶς μείνῃ ἕνα χρήσιμον ἐκφραστικὸν ἐργαλεῖον, ἀφ᾿ ἑτέρου, ὑποχρεούμενοι οἱ διῶκται νὰ ἐκμάθωσιν  μίαν τόσον ἀκραίαν ἐκδοχὴν τῆς Ἑλληνικῆς, μπορεῖ νὰ γίνουν καὶ ...φίλοι μας!
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ.
Ὅπως δὲ καὶ νὰ ἔχῃ τὸ πρᾶγμα, ἐνδεχομένως νὰ γλυτώσωμεν ἐξ ἐκείνων τῶν ἀηδῶν φράσεων «τοῦ Μεξικό», «τῆς Φλόριντα», ἀκόμη καὶ ἐκ τῶν ἐμετικῆς χασμωδίας διαφόρων «μαυρόασπρων»  φωτογραφιῶν. (Προσωπικῶς, τὸ χασμῶδες οαα, δύναμαι νὰ τὸ ἀποδεχθῶ μόνον εἰς τὴν ἐκφραστικὴν ὠδικὴν τοῦ ἀειμνήστου καὶ μεγίστου Γεωργίου Ζαμπέτα)!

1 σχόλιο:

an sta είπε...

Ἡ ἐν μιᾷ νυκτὶ ἐπιβολὴ βιαίως τῆς δημοτικῆς ἀποσκοποῦσε στὴν ἀποχαύνωσι τῶν νέων.
Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο γλωσσικὸ θησαυρὸ λειτούργησε ἄριστα. Τὰ ἀποτελέσματα ὀρατά.
Ἡ ἰδέα σας πάντως μὲ ἐξέπληξε εὐχάριστα. Στὴν εὐρεία της ἐφαρμογὴ δὲν ξέρω.....
Προσωπικῶς θὰ μὲ βάλῃ σὲ ἐγρήγορσι.
Θέτω σελιδοδείκτη στὴν σελίδα σας.
Α.Σ.