Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Ἔγκλημα καὶ ...Malakia.

(Κατὰ τὸ «Ἔγκλημα καὶ Τιμωρία»).

Ἀφιεροῦται (also) τοῖς σεπτοῖς διδασκάλοις
Εὐαγγέλῳ Λεμπέσhῃ καὶ Ἀμβροσίῳ Μπήρς.

Ἓν ἐκ τῶν σπουδαιοτέρων διαχρονικῶς ἰδεολογικῶν ἐπιτευγμάτων αὐτοῦ τὸ ὁποῖον ἐν Ἑλλάδι ἀποκαλεῖται «Ἀριστερά», εἶναι μία ἑδραία ἀντίληψις,  καλλιεργουμένη ὑπὸ τῶν ὁπαδῶν της καὶ  μὴ ἀντικρουομένη ὑπὸ τῶν λογῆς ὑποτιθεμένων ἀντιπάλων της, κατ᾿ οὐσίαν ὅμως ...συνοδοιπόρων της.
Κατὰ τὴν ἀντίληψιν αὐτήν, ὅταν ἕνα πρόσωπον ἢ μιὰ συλλογικότης τοῦ «ἀριστεροῦ χώρου» ἐγκληματεῖ, τὸ ἔγκλημα χαρακτηρίζεται ὡς «λάθος», ὡς «βλακεία», κατὰ δὲ τὸ νεοελληνικὸν ...langage  ὡς malakia.
Ὅταν τὸ ἔγκλημα προέρχεται ἐκ προσώπου ἢ συλλογικότητός τινος τῆς «Δεξιᾶς», τότε εἶναι ...Ἔγκλημα.

Τὸ «Σύμπλεγμα τοῦ Γιάννη Ἀγιάννη».
Ἔτι περαιτέρω, -διὰ τοὺς κοινωνιολογούντας-, ἡ κοινωνικὴ ὑπόστασις καὶ τὸ μορφωτικὸν ἐπίπεδον τοῦ δράστου ἐπιστρατεύονται ἐπὶ σκοπῷ, «σὲ τελευταία ἀνάλυση» -κατὰ τὴν προσφιλῆ νεολαιιστικὴν ἀριστερὰν φρασεολογίαν τοῦ προσφιλοῦς ἀριστεροῦ ἀνακεφαλαιωτισμοῦ- νὰ καταδειχθῇ τὸ πόσον ἡ «βρομερὴ καπιταλιστικὴ κοινωνία ἔσμπρωξε τὸν δυστυχῆ προλετάριο στὸ ἔγκλημα», τὸ ὁποῖον –τελικῶς- δὲν εἶναι ἔγκλημα, ἀλλὰ φυσικὴ κατάληξις τῆς κοινωνικῆς παθολογίας τοῦ «δεξιοῦ» κράτους.
Οὕτω, διαχρονικῶς, ἔχομε διάφορα παραδείγματα τέτοιων ἐγκλημάτων - «λαθῶν».
Ἐπὶ παραδείγματι, διὰ τοὺς ἀριστεροὺς κονδυλοφόρους, ἡ κατακρεούργησις τῆς τραγῳδοῦ Ἑλένης Παπαδάκη κατὰ τὴν Ἀνταρσίαν τοῦ 1944, ἦτο μιὰ «περιττὴ ὑπερβολή», ἕνα «λάθος ἀμόρφωτων συντρόφων» καὶ ὄχι ἀποτέλεσμα ἑνὸς κεντρικοῦ σχεδιασμοῦ γιὰ τὸ «ξερρίζωμα τῆς ἀστικῆς κουλτούρας», ἢ τοῦ ξεκαθαρίσματος λογαριασμῶν διαφόρων κομμουνιστῶν «πνευματικῶν ἀνθρώπων», ὡς ὁ  «μεγάλος» Αἰμίλιος Βεάκης...
Ἦτο κάτι σὰν τὸν ἀποκεφαλισμὸν τοῦ Λαβουαζιὲ ἢ τοῦ Ἀνδρέου Σενιέ κατὰ τὴν Γαλλικὴν Ἐπανάστασιν – Τρομοκρατίαν.
Ἡ σφαγὴ τῆς οἰκογενείας Ῥομανὼφ κατὰ τὸ Νοεμβριανὸν Πραξικόπημα, ἦτο μιὰ αὐθόρμητος ἀντίδρασις τῶν «βασανισμένων» ὑπὸ τοῦ Τσαρισμοῦ Λιθουανοεβραίων ἐρυθροφρουρῶν, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχεν ἀνατεθεῖ -τυχαίως- ἡ «φύλαξίς» της καὶ ὄχι προϊὸν μιᾶς ἐνδεχομένης συμφωνίας τοῦ Οὐλιάνωφ μετὰ τῶν Ἑλβετῶν τραπεζιτῶν – χρηματοδοτῶν τῆς σφαγῆς, δεδομένης τῆς –τυχαίας- ὑπάρξεως ἀμυθήτων καταθέσεων τῶν τσάρων εἰς τὴν Ἑλβετίαν καὶ τοῦ ἐνδεχομένου κάποιος ἐπιζῶν κληρονόμος των κάποιαν ἡμέραν νὰ τὰς ἀπαιτήσῃ.
Ἡ θέσις τῆς «5ης Ὁλομέλειας» τοῦ ΚΚΕ τὸ 1949, περὶ τὴν «αὐτοδιάθεσιν» τῆς Μακεδονίας ἦτο ἕνα ...ὁλομελὲς «λάθος» (http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3630694), ἐνῷ ἡ ἵδρυσις τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας ποὺ ἐστέρησεν ἐκ τοῦ ἐνόπλου ΚΚΕ τὴν «πλέργια» ἀσυδοσίαν εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἦτο ἕνα «μοναρχοφασιστικὸ ἔγκλημα», ἀσχέτως ἂν ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ ὑπερόριος κυβέρνησίς του τὴν εἶχον καταδικάσει.
Ἡ ἐγκληματικὴ δραστηριότης τοῦ «Μιζέρια» προτοῦ αὐτὸς βυθισθῇ εἰς τὰ φιλάνθρωπα νάματα τῆς κομμουνιστικῆς ἰδεολογίας, εἰς ἕνα αὐτοβιογραφικὸν του ἀπολογητικὸν δημοσίευμα, ἀποδίδεται εἰς τὴν «σκρόφα κενωνία» τῶν διεφθαρμένων ἀστῶν!

Τὸ ξεκοίλιασμα ἑνὸς περιθωριακοῦ «προοδευτικοῦ» ἀπὸ ἕναν ΟΝΤΩΣ λοῦμπεν προλετάριον πρώην ἀριστερόν, νῦν δὲ ψωμιζόμενον ὑπὸ κάποιου κομματικοῦ δεξιοῦ σχηματισμοῦ, εἶναι «ἀποτρόπαιο ναζιστικὸ ἔγκλημα».
Τὸ κάψιμον ἀνθρώπων ἐγκλωβισμένων εἰς τὸν ἐργασιακὸν των χῶρον εἶναι ἕνα «λάθος» κάποιων «ἀγαναχτισμένων» ἐπαναστατῶν.
Τὰ ζουλάπια ποὺ ἐπυρπόλουν τὰς Ἀθήνας τὸ 2008 ἐπὶ ὑπουργίας  Ἡροστράτου (νῦν) Ἐπωνύμου Ἄρχοντος, ἦσαν τὰ «παιδιά», οἱ «νεαροὶ» (κουκουλοφόροι) κατὰ τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἀποκολοκυνθώσεως (ΜΜΑ) ποὺ «ἐκάλυπταν» (κυριολεκτικῶς)  τὰ γεγονότα τότε.
Μιὰ ὁμὰς (νεαρῶν ἐπίσης), ἡ ὁποία διαμαρτύρεται κατὰ τῆς ἰσλαμοποιήσεως μιᾶς ἀθηναϊκῆς γειτονιᾶς κατὰ τὰ αὐτὰ ΜΜΑ εἶναι τὰ «γνωστὰ ῥατσιστικά, ξενοφοβικὰ φασιστοειδῆ».
Ὅλα αὐτά, φίλε ἀναγνῶστα, δύναται κάποιος νὰ τὰ χαρακτηρίσῃ ὡς ἐπουσιώδη καὶ ἀνουσίως «σημειολογικά», ἂν ὄπισθεν τῆς ἐννοιολογικῆς αὐτῆς διαστροφῆς δὲν ἐκρύπτετο ἐπιμελῶς καὶ ἀρκούντως ἐψιμμυθιωμένον τὸ φρικαλέον τελώνιον τῆς μεγαλυτέρας ἰδεοληψίας τῆς τελευταίας πεντηκονταετίας.
Καὶ ἐννοοῦμε τὸ διαρκὲς καὶ ἀκατάλυτον ἐπιχείρημα ὅπερ ἔχει ἐμβολιάσει τὸ ὑποσυνείδητον ἑνὸς ἀθλίου λαοῦ, μειωμένων νοητικῶν δυνατοτήτων ἐκ τῆς γεροντοκρατικῆς πανώλους, τῶν σαπρουργημάτων μιᾶς τσέτας ψιττακῶν τῶν κρατικοδιαίτων καὶ μὴ ΜΜΑ, τῆς καταναλώσεως αἰσχρῶν οἰνοπνευμάτων, λαθραίων καπνῶν, ἀπιστεύτων λιπαρῶν τροφῶν («βρόμικων») καὶ τοῦ ὁσημέραι ἐπεκτεινομένου ἰδεολογικοῦ (κυρίως) κιναιδισμοῦ.
Κατὰ τὰ προεκτεθέντα, ὁ λαὸς αὐτὸς φρονεῖ -κατὰ βάθος- ὅτι ὁ κομμουνισμὸς εἶναι ἕνα «καλὸν» καὶ δίκαιον σύστημα.
Εἶναι καλὸν σύστημα διότι ἐν αὐτῷ, ὡς λέγῃ καὶ ὁ Λέχ Βαλέσα:
1.   Δὲν ὑφίσταται ἀνεργία, παρ᾿ ὅτι οὐδεὶς ...ἐργάζεται.
2.   Οὐδεὶς ἐργάζεται, ἀλλ᾿ ὅλοι πληρώνονται.
3.   Ὅλοι πληρώνονται, παρ᾿ ὅτι δὲν ὑφίστανται καὶ πολλὰ ἀγαθὰ ...πρὸς ἀγοράν.
4.   Οὐδεὶς σχεδὸν δύναται νὰ ἀγοράσῃ κάτι, καθ᾿ ὅτι ὅλα ...ἀνήκουν εἰς ὅλους.
5.   Ὅλοι εἶναι ἰδιοκτῆται ὅλων, ἀλλ᾿ αἰσθάνονται ἀνικανοποίητοι.
6.   Ὅλοι εἶναι ἀνικανοποίητοι, ἀλλὰ ἂν τοὺς ἐδίδετο ἡ δυνατότης νὰ ψηφίσουν (!), θὰ ἀπέρριπτον διὰ τῆς ψήφου των πᾶσαν ἀλλαγήν.
7.   Ὅλοι φρικιοῦν ἐνώπιον τῆς ἀλλαγῆς, ἀλλ᾿ ἂν αὐτὴ συνέβαινεν, ἅπαντες θὰ ἐξήρχοντο εἰς τοὺς δρόμους ...πανηγυρίζοντες.
Τὸ σύστημα λοιπὸν εἶναι καλόν (κατὰ τὴν πονηρὰν ἀριστερὰν ἀλώπεκα), ἀλλὰ κάποιοι ποὺ τὸ ὑπηρετοῦν «πέφτουν σὲ λάθη», ἢ διαφθείρονται ὑπὸ τοῦ «συστήματος». Ὅπου «σύστημα» εἶναι ὅ,τι δεσπόζει εἰς τὸν δημόσιον βίον πλὴν τῆς «Ἀριστερᾶς» ὡς ...ἰδέας. Δηλαδή, ἡ ...Ἐφηρμοσμένη Ἀριστερά!
Ἀριστερὰ εἶναι ἡ Παιδεία. Ἀριστερὰ (πλέον) ἡ Ἐκκλησία. Ἀριστερὰ τὰ ΜΜΕ. Ἀριστερὰ ὅλα!
Παρὰ ταῦτα, τὸ δικαιολογητικὸν σχιζοειδὲς ἰδεολόγημα τῆς ἐσαεὶ «καλῆς» Ἀριστερᾶς ποὺ «προδίδεται» ἀπὸ τοὺς «ἀνάξιους» ἐφαρμογεῖς της, καλὰ κρατεῖ.
Ὁ τρισάθλιος φηφοφόρος – λαουτζῖκος ἐγκαταλείπει σωρηδὸν τὴν παπανδρεϊκὴν  τσέταν διότι διεπίστωσε (μετὰ τριάκοντα ἔτη) ὅτι αὕτη ἐπρόδοσε τὰ (ἀριστερὰ) ὁράματα ἑνὸς «περήφανου, προοδευτικοῦ λαοῦ» ἔχουσα διαφθαρεῖ (προσέξατε) ἐκ τῆς Δεξιᾶς.
Κάτι δηλαδὴ σὰν καὶ κείνην τὴν παρηγορητικὴν ὁράτειον σάχλαν ποὺ μᾶς κοπανοῦσαν εἰς τὰ σχολεῖα λέγοντες  περὶ τοῦ ἀγροίκου (διάβ. ἁγνοῦ) Ῥωμαίου, τοῦ ὑποτάξαντος τὴν πεπολιτισμένην ἀλλὰ κάπως putainesque Ἑλλάδα διὰ νὰ «ὑποταγῇ» τελικῶς εἰς αὐτήν. (Kένωσον ἐν ὑψίστοις καὶ ἀγνάντευσον)...
Ἐγκαταλείπει τὴν λῃστρικὴν τσέταν μ᾿ ὅλους τοὺς ἐπιτυμπάνως χορεύοντας οἰνόφλυγας ἡλίους της, τὰ καπνισμένα τσουκάλια (1981-1989), τὰς ὀνειρώδεις πρωτοχρονιὰς εἰς τὸ «χωργιὸ τοῦ Ἅη Βασίλη», τὴν ῥόκαν παρμεζάναν καὶ τὰς ἀστακομακαρονάδας (1993-2004), τὰ ἀνυπάρκτως ὑπάρχοντα «λεφτά» (2009-2012).
Τὴν ἐγκαταλείπει τὴν προδότραν τῆς Ἀριστερᾶς καὶ σπεύδει εἰς τὴν ποικιλόχρουν «Ἐρχομένην Ἐλπίδα» ποὺ (δυστυχῶς δὲν) πεθαίνει τελευταία, διότι ὅταν θὰ ἐκδωθῇ ἡ διαπιστωτικὴ πρᾶξις τῆς (νέας) προδοσίας τῆς παρδαλῆς τσέτας τῶν Ἐθνικῶν Σατουρναλίων (2014-...), πάλιν ὁ Αἰωνίως Ἀριστερὸς Ἕλλην (;) θὰ σπεύσῃ εἰς τὸ προσκλητήριον τῶν «Ὀρίτζιναλς» ἀριστερῶν, διὰ νὰ κλείσῃ -ἐπὶ τέλους- ὁ βιαίως τότε στὰ 1949 διακοπεὶς κύκλος τῆς «προόδου», τῆς «πλέργιας λαοκρατίας», τῆς «λεφτεργιᾶς» καὶ ὅλων ἐκείνων τῶν σαχλεπισάχλων πομφολύγων, τῶν οἰστρηλατησάντων καὶ βαυκαλιζόντων εἰσέτι γενεὰς αὐτοερωτικῶν ταξικῶν ντελφέδων.

Τάδε γέγραπται Φρεάντλης, ἐν ἀνεμοέσσῃ τινὶ νυκτὶ, ἔν τινι νήσῳ τοῦ Αιγαίου, τῇ εἱκάδι καὶ τρίτῃ ἡμέρᾳ τοῦ Μαρτίου τοῦ σ.ἔ. ,βιστ΄.


Δεν υπάρχουν σχόλια: