Φρεάντλης

Ὅταν ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Τραγωδία συναντᾷ τὴν Βίβλον.

2011-11-17T15:19:00.000-08:00

Julius Schnorr von Carolsfeld, «Ἰεφθάε».

Τὴν 26ην Φεβρουαρίου 1752, ὁ Γεώργιος Φρειδερῖκος Χαῖνδελ παρουσιάζει τὸ τελευταῖον του ὁρατόριον, τὸν «Ἰεφθάε».
Ὁ Ἰεφθάε εἶναι, κατὰ τοὺς «Κριτάς», Κεφ. 11, ἕνας Ἑβραῖος στρατηλάτης, ποὺ πρὸ μιᾶς κρισίμου ἐκστρατείας τάζει πρὸς τὸν Κύριον, ἄμα τῇ νίκῃ του, νὰ προσφέρῃ πρὸς Αὐτὸν θυσίαν, τὸ πρῶτον πλᾶσμα ποὺ θὰ ἀντικρύσῃ, ὅταν ξαναγυρίσῃ στὸν τόπον του!
Ἐπιστρέφων νικητής, ὑπόκειται εἰς τὴν ὀδυνηρᾶν ὑπαπαντήν τῆς θυγατρὸς του, ἡ ὁποία σπεύδει νὰ ὑποδεχθῇ τὸν τροπαιοῦχον πατέρα της...

Ἰωάννης-Βαπτιστὴς Τιέπολο (Ἡ θυσία τῆς Ἰφιγενείας)

Πρόκειται διὰ τὴν ἀντιστροφὴν τῆς εὐριπιδείου «Ἰφιγενείας ἐν Αὐλίδι», ὅπου ὁ μάντις Κάλχας ζητεῖ τὴν θυσίαν τῆς Ἰφιγενείας ὑπὸ τοῦ Ἀγαμέμνονος, προκειμένου τὸ στράτευμα νὰ ἀπάρῃ διὰ τὴν Τροίαν.

Καὶ οἱ δύο στρατηλάται, Ἰεφθάε καὶ Ἀγαμέμνων, εἶναι παγιδευμένοι, ὁ πρῶτος εἰς τὰς βουλήσεις τῆς Ἀρτέμιδος -ὅπως ἐκδηλοῦνται διὰ τοῦ Κάλχαντος-, ὁ δεύτερος εἰς τὸ ἴδιον του τὸ τᾶμα.

Φρονῶ ὅτι τὸ δραματουργικὸν στοιχεῖον τῆς λεγομένης «τραγικῆς εἰρωνείας», προβάλλεται ἰσχυρότερον εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Ἰεφθάε...

Σκέπτομαι ὅτι ἂν ὁ Εὐριπίδης εἶχε ζήσει εἰς τὰ χρόνια τῶν Πτολεμαίων, δὲν θἆχε ἀφήσει μίαν τέτοιαν εὐκαιρίαν ἀνεκμετάλλευτον!
Τὸ κενὸν «κλείνει» ὁ Χαῖνδελ διὰ τοῦ ὀρατορίου του.

Τὰ προτεινόμενα μουσικὰ τεμμάχια εἶναι, διὰ μὲν τὸν «Ἰεφθάε», ἡ περίφημος ἄρια «Deeper, and deeper still....»

http://www.youtube.com/watch?v=gjqYMnLlq9w&feature=related.

Διὰ τὴν Ἰφιγένειαν, τὶ ἄλλον;
Χριστόφορος-Βιλιβᾶλδος Ἱππότης τοῦ Γκλούκ. Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν «Ἰφιγένειαν ἐν Αὐλίδι», εἰς μίαν πρόσφατον ἠχογράφησιν τοῦ 2008, μὲ τὴν Συμφωνικὴν Ὀρχήστραν τῆς Βιέννας.

http://www.youtube.com/watch?v=kr_5OVn3EkY

Ὁ Διαχειριστής.

2011-06-16T16:13:00.000-07:00

Περίεργος ἀφήγησις ἀνιαρᾶς καθημερινότητος.
(Ἐκ τῶν πρακτικῶν τῆς Γεν. Συνελεύσεως τῆς πολυκατοικίας τῆς ὁδοῦ Καρχηδόνος 13).

Ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ῥετιρὲ τοῦ 5ου ὀρόφου κ. Γιῶργος, εἶναι διαχειριστὴς τῆς πολυκατοικίας. Μὲ κόπον πολύν, χωρὶς περίσκεψιν ἰδιαιτέραν καὶ μὲ ὁλιγωτέραν αἰδώ, πρὸ διετίας, κατέπεισε τοὺς λοιποὺς ἰδιοκτήτας περὶ τῆς ἀπροθυμίας τοῦ τότε διαχειριστοῦ κ. Κώστα, νὰ κατανεύσῃ εἰς τὰ ὀφέλη ἐκ τῆς ἐγκαταστάσεως κεραίας κινητῆς τηλεφωνίας τῆς Cancerphone ἐν τῷ δώματι τῆς πολυκατοικίας.
Ἦτο μεγάλη ἡ πίεσις τότε. Ἀμοιβαὶ κηπουροῦ, ἀλλαγὴ ἀνελκυστῆρος, συνεργεῖον καθαρισμοῦ, ἐγκατάστασις καυστῆρος φυσικοῦ ἀερίου, κλπ. κλπ.
«Πόροι ὑπάρχουν» εἶπε τότε. «Ἀρκεῖ νὰ παραχωρήσωμε τὴν ἡμιυπόγειον ἀποθήκην εἰς τὸν κηπουρὸν Μαχμούτ καὶ τὴν οἰκογένειάν του νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν καὶ νὰ δώσωμε τὸ δῶμα εἰς τὴν ἑταιρείαν Cancerphone».
Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως ἦτο ἕνας θρίαμβος διὰ τὸν ἐφευρετικὸν καὶ openmind κ. Γιῶργον, ὁ ὁποῖος ἐστρώθη ἀμέσως στὴν δουλειάν (ἀνασηκώσας τὰ μανίκια του, ὅπως πάντοτε ἐσυνήθιζε).
Ὅμως τὰ πράγματα δὲν πῆγαν πολὺ καλά. Ἡ Cancerphone, ἐρειδομένη ἐπὶ ἑνὸς «ἐπὶ τοῦ ποδὸς», καταρτισθέντος μακροπνόου συμβολαίου, κατέπινεν ἀπιστεύτους κιλοβατώρας ἐκ τοῦ ...κοινοχρήστου ῥεύματος, οἱ δὲ τεχνικοὶ καὶ λοιποὶ ὑπάλληλοι, εἶχον μετατρέψει τὴν πολυκατοικίαν εἰς ...Πλατείαν Συντάγματος!
Οἱ λοιποὶ ἰδιοκτῆται, κοντόφθαλμοι κυρίως τύποι, διεμαρτύροντο. Μάλιστα κάποιοι εἶχον ἀρχίσει νὰ ζητοῦν καὶ Γεν. Συνέλευσιν, βλέποντες ἀντὶ κερδῶν τὰ κοινόχρηστα νὰ διωγκοῦνται παραλόγως.
Ὁ κ. Ἀντώνης, νέος ἰδιοκτήτης τοῦ ῥετιρὲ τοῦ κ. Κώστα, ὅστις καρεὶς μοναχός, ἠθλεῖτο ἐν τῇ Ἱερᾷ Σταυροπηγιακῇ Μονῇ τοῦ Ὀσίου Σαμουήλ, παγερῶς παρηκολούθει ἐν ὑπομονῇ τὰ τεκταινόμενα, ἀναμένων τὴν βεβαίαν, κάποιαν ἡμέραν διεξαχθησομένην Γεν. Συνέλευσιν, οὐδὲν πράττων κατὰ τοῦ διαχειριστοῦ, ὑποτονθορίζων ἁπλῶς ὅτι πρέπει νὰ ξαναδοῦμε τὸ θέμα μὲ τὴν Cancerphone, ἐπαναδιαπραγματευόμενοι τὸ συμβόλαιον.
Ἡ κατάστασις ἐπεδεινοῦτο συνεχῶς.
Τὸ χειρότερον ἦτο ὅτι καὶ ὁ Μαχμούτ, ὁσημέραι ἀπεθρασύνετο, καθιστάμενος ἀπαιτητικότερος καὶ ἀναιδέστερος. Ὑδρεύετο καὶ ἡλεκτρίζετο καὶ αὐτὸς, ὡς ἡ Cancerphone, ἐκ τῶν κοινοχρήστων.
Συντόμως παρὰ τῷ Μαχμούτῃ, συνεκατοίκησαν, ὁ Ἀβδουλάχ, ὁ Ζουλφικάρης, ὁ Ῥετζέπης καὶ ὁ μικρὸς Ἀλῆς. Ὁ τελευταῖος μάλιστα, ἡμέραν τινά, ἐβύθισε τὴν μελαμψὴν χεῖρα του ἐντὸς τοῦ ἐσωρούχου τῆς νεαρᾶς δεσποινίδος Κοιμησιάδου, κόρης τοῦ ἰδοκτήτου τοῦ πρώτου ὀρόφου. Ὁ Ζουλφικάρης, κάποιαν Παρασκευήν, ἐκόμισεν εἰς τὴν πυλωτήν τῆς πολυκατοικίας ἀμνάδα τινά, τὴν ὁποίαν τελετουργικῶς ἔσφαξε, πιτσιλίσας τὸ Σμάρτ τῆς κ. Τυφλοποντικίδου, δίκην μιθραϊκοῦ ταυροβολίου. Ἔπειτα ἤρχισαν ἐξαφανίσεις ἡπλωμένων μπουγάδων καὶ ποδηλάτων τῶν μικρῶν τῆς πολυκατοικίας.
Ὑπῆρξαν, ἀληθῶς, διαμαρτυρίαι. Ὅμως ὁ κ. Γιῶργος, ὐπεστηρίχθη καὶ ὑπὸ τινων ἄλλων ἐνοίκων, τοῦ κ. Ὀπισθοβουλίδου, τοῦ μέγιστα συμπαθοῦντος τὸν εὐσταλῆ Ἀβδουλάχ καὶ τῆς κ. Ἀσκαυλίδου, ἡ ὁποία χωρὶς τὴν σύζυγον τοῦ Ἀλῆ, Φεριχάν, δὲν ἠδύνατο νὰ κάμῃ τίποτε, διότι ἦτο μονίμως κεκμηκυία καὶ πεφορτισμένη ἐκ τῶν διαρκῶν καταπονήσεων εἰς τὴν γιόγκαν, τὴν προεργασίαν τοῦ θερινοῦ φιλανθρωπικοῦ μπαζαάρ καὶ τὰς φωνητικὰς ἀσκήσεις της!
Ἡ ἀποκορύφωσις τοῦ δράματος ἐπῆλθεν ὅταν ὁ κ. Γιῶργος, εἰς μίαν ἔκρηξιν δημοκρατικῆς διαστολῆς τοῦ κανονισμοῦ τῆς πολυκατοικίας, διεκήρυξεν ὅτι, ὁ Μαχμούτης καὶ ἡ συνεχῶς διευρυνομένη ἀκολουθία του, δύνανται νὰ ἔχουν λόγον καὶ ψῆφον ἐν τῇ προσεχεῖ, ὅποτε αὕτη ἤθελεν συγκληθῇ, Γεν. Συνέλευσιν!
Ὅμως, ἡ κατάστασις ἐπεδεινοῦτο!
Αἱ διαμαρτυρίαι ἐπυκνοῦντο. Αἱ δαπάναι διωγκοῦντο. Κατήφεια, σχετλιασμοὶ καὶ μεμψιμοιρίαι, ἑνίοτε καὶ ἀπειλαὶ -ἀπὸ τὰ πιὸ μπασκλάς τῶν κατωτέρων ὀρόφων διαμερίσματα-, ἐξεπέμποντο.
Καὶ ὁ δεύτερος ἐν τοῖς χιλιοστοῖς ἰδιοκτήτης κ. Ἀντώνης, ἐσιώπα ὑπόπτως.
Αἴφνης, μίαν ἡμέραν, ἰδέα τις ἐξέλαμψεν τῷ κ. Γεωργίῳ, ἀπροσδόκητος, ὡς ποιοτικὴ ἐκπομπὴ τηλοψίας, περὶ ὥραν 17.00 ἐν τῷ διαύλῳ MEGLA!
Ἐκάλεσε τηλεφωνικῶς τὸν κ. Ἀντώνην. Ὡς χείμαρρος πόνου καὶ ἀλγηδόνος, ἐξέθεσεν αὐτῷ τὰ ἀδιέξοδα. Οὗτος, ὁ κ. Ἀντώνης, ἔτεινεν οὖς εὐήκοον καὶ ἐν μέσῳ περιπαθῶν ἀνθομολογήσεων καὶ παραδοχῶν, συνεφώνησαν ἐπὶ τοῦ πόσον αὐχμηρὰ καὶ δυσβάστακτος τυγχάνει ἡ διαχείρισις.
-Παραιτήσου, καημένε Γιῶργο (φέρεται εἰπῶν ὁ κ. Ἀντώνης).
-Παραιτήσου, νὰ ἡρεμήσῃς. Ἄντε νὰ βροῦμε κάποιον ἀπὸ δῶ μέσα, νὰ μᾶς σκαντζάρῃ μέχρι τὴν ἐπόμενη συνέλευση. Ἔτσι κι᾿ ἀλλοιῶς, οἱ δυὸ μας θἄχουμε πάντοτε τὸ πάνω χέρι. Ἔχουμε τὰ περισσότερα χιλιοστὰ μαζί. Βάλε καὶ τοὺς Μισοκουτελάκηδες τοῦ 3ου, ποὺ εἶναι τοῦ χεριοῦ σου. Κανεὶς δὲν θὰ μᾶς μιλάῃ.
Θὰ βάλουμε τὸ πολὺ πολύ, τὴν Cancerphone νὰ πληρώνῃ τὸ ῥεῦμα ὅλης τῆς πολυκατοικίας.
-Νἆσαι καλὰ Ἀντώνη μου. Ἕχεις δίκιο. Ἀλλὰ νά! Πῶς νὰ τὸ πῶ στὴν Βαγγελιὼ μου!
-Μὴν κιοτεύεις Γιῶργο μου! Εὔκολο εἶναι! Θὰ πῇς ὅτι πῆγα νὰ σὲ στριμώξω καὶ νὰ σὲ ἐκβιάσω. Τότε σὰν ἄλλος Μεταξᾶς, συγγνώμη, σὰν «ἀνένδοτος», μοῦ πέταξες στὰ μοῦτρα τὴν παραίτηση καὶ γω τὰ χρειάσθηκα. Τότε, μεγαλόψυχος καὶ κουβαρντᾶς -ὅπως πράγματι εἶσαι- μοὖπες γιὰ τὸν Μισοκουτελάκη. Ἐσύ! Τόπιασες;
-Μπράβο Ἀντώνη! Ἔτσι θὰ γίνῃ.
Δὲν πέρασαν τρεῖς ὧρες καὶ τὸ νέο εἶχε γίνει βούκινο στὴν πολυκατοικία.
Τότε, αἴφνης κτύπησε τὸ τηλέφωνον τοῦ κ. Γιώργου. Ἦτο ὁ κ. Ἀντώνης, ὁ ὁποῖος εἶπε κάτι τὸ ὁποῖον ἀνέτρεψε τὰ πάντα!
-Γιῶργο! Κοίταξε νὰ δῇς. Προηγουμένως μὲ αἰφνιδίασες. Πρόσεξε. Θέλω μιὰ μικρὴ χάρην ἀπὸ σένα.
-Τί Ἀντώνη μου;!
-Πῶς νᾶ στὸ πῶ βρὲ Γιῶργο. Ξέρω τὶς εὐαισθησίες σου, ἀλλὰ πρέπει νὰ κάμῃς μιὰ μικρὴν ἀβαρία.
-...
-Ἐπειδὴ τὸ πρᾶμα ἔχει ἐνοχλήσει πολλούς, κάνε κάτι μὲ κείνους τοὺς ἀσιάτες τοῦ ὑπογείου.
-Τὶ νὰ κάνω;
-Τοὐλάχιστον μὴν τοὺς βάζεις νὰ ψηφίζουν στὶς συνελεύσεις.
-Καλῶς. Ἄσε νὰ τὸ σκεφτῶ.
Μετὰ μίαν ὥρα. Ὁ Γιῶργος τηλεφωνεῖ στὸν Ἀντώνην.
-Ξέχνα ὅσα εἴπαμε. Τὶ τἄθελες τὰ περὶ Μαχμούτ; Χαλάει τὸ πρᾶμα.
-...!
-Ξέρεις τώρα, μὴν τὰ λέμε ἀπ᾿ τὸ τηλέφωνο...
-...!

Τὰ νέα ἐκυκλοφόρησαν ταχέως. ὅλοι ἔμειναν μὲ τὸ στόμα ἀνοικτόν ὡς κεχηνότες χαμαιλέοντες.
Μόνον ὁ κ. Καρασαββούρας τοῦ 2ου, ἐσχολίασε πικρῶς, βλέπων τὸν Μαχμοὺτ νὰ τριγυρίζῃ περιέργως τὸ φιατάκι τῆς κ. Μισοκουτελάκη εἰς τὸ πεζοδρόμιον.
-Δηλαδὴ ἡ δουλειὰ χάλασε γιὰ τοῦτον ἐδὼ τὸν λιγδοτάμπαρον; Τὶ στὸ διάολο! Μπάρμπα στὴν Κορώνη ἔχει ὁ γιαουρτοβαφτισμένος;

Μνήμη Frans van Hasselt

2011-06-14T16:29:00.000-07:00

...this morning I stood in the empty kitchen
and cleared up things before I went away...

Ὁ καλὸς μου φίλος Frans van Hasselt, ἔφυγε ἀπὸ τὸν αὐτὸν τὸν δύσκολον, ἀλλὰ καθόλου μάταιον, ὅπως λέγουν πολλοί, κόσμον, στὶς 25 Φεβρουαρίου. Πέθανε ἥσυχα στὸν ὕπνο του, στὸ σπιτάκι του ἐδὼ στὰς Ἀθήνας, προτοῦ συμπληρώσῃ τὰ 83 του.

Ὁ Φράνς ἦλθε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν χώρα μας, ὡς νεαρὸς δημοσιογράφος τῆς Handelsblad τὸ 1951. Όμως τὴ μεγάλην ἀπόφαση νὰ ἐγκατασταθῇ μονίμως στὰς Ἀθήνας τὴν πραγματοποίησε ὀκτὼ χρόνια μετά.

Θυμόταν μὲ συγκίνηση ἐκείνη τὴν χρονιά, ὅπου ἡ χώρα μας εἶχε μπεῖ πιὰ γιὰ τὰ καλὰ στὸν χορὸ τῆς ἀναπτύξεως.

Θυμόταν τὴν πρώτην του ἐπίσημον ἐμφάνισ στὴν τελετὴ παραδόσεως, ἐκ μέρους τῆς βαυαρικῆς κυβερνήσεως, τῶν κοσμημάτων τοῦ Θρόνου τοῦ Ὄθωνος, πρὸς τὸν βασιλέα Παῦλο, στὶς 20 Δεκεμβρίου 1959.

Ἦταν ἡ χρονιὰ καὶ ἡ μέρα ποὺ εἶχα γεννηθεῖ. Συχνὰ μοὔλεγε. «Δεν ξεχνῶ τὴν τελετὴν αὐτή. Νόμιζες ὅτι δύο κόσμοι συνηντῶντο ἐκεῖ. Ὁ παλαιὸς κόσμος τοῦ 19^ου αἰῶνος, τοῦ ῥομαντικοῦ [τυφλοῦ], ἄνευ ὅρων φιλελληνισμοῦ καὶ ὁ νέος -ὑπὸ ὅρους- φιλελληνισμός, τοῦ do ut das...».

Ὁ Φρὰνς συντόμως συνεδέθη προσωπικῶς μὲ τὴν ἀφρόκρεμα τοῦ λαϊκοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἀθηνῶν.

Παρότι μεγάλης κλασσικῆς καὶ μουσικῆς κλασσικῆς παιδείας, τὸ ἐνδιαφέρον του ἐτράβηξαν –κυρίως- οἱ λαϊκότροποι ἔντεχνοι πειραματισμοὶ τοῦ Μ. Θεοδωράκη, τοῦ Μ. Χατζηδάκη, τοῦ τότε πρωτοεμφανιζομένου Δ. Σαββοπούλου. Μὲ τοὺς δύο πρώτους μάλιστα, γνωρίζω ὅτι ἔγινε καὶ καλὸς φίλος.

Τὸ βιβλίον του γιὰ τὸ ῥεμπέτικο τραγούδι, στὴν Ὁλλανδία εἶναι κλασσικό.

Τότε, μέχρι τὸ 1968, ζοῦσε στὴν πολυαγαπημένην του Πλάκα. Ἔπινε τὴν ῥετσίναν του στοῦ «Τσεκούρα» καὶ στοῦ «Ψαρρᾶ».

Ὅμως τ᾿ ἀγαπημένο του στέκι ἦταν ὁ «Ζόναρς». Ἐκεῖ συναντοῦσε τοὺς φίλους του καὶ μάλιστα μέσα στὴν φασαρία, ἐργαζόταν.

Δεν ἦταν ἕνας ἁπλὸς ῥεπόρτερ. Ἔγραφε βιβλία γιὰ τὴν Ἑλλάδα, γιὰ τὸ ῥεμπέτικο τραγούδι καὶ γιὰ τὴν πολιτικὴ κατάστασι.

Τὸ τελευταῖο κυρίως καὶ οἱ ἀνταποκρίσεις του στὸ πνεῦμα τῆς κριτικῆς κατὰ τοῦ στρατιωτικοῦ καθεστῶτος τῆς 21^ης Ἀπριλίου, ἐπέφεραν τὴν ἀπέλασίν του.

Μετεκινήθη εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν, ὅπου στὴν ὁδὸν Τοπρακλῆ στὸ Μπέυογλου, ἔστησε τὸ ἐργένικο νοικοκυριό του, μὲ ἀρκετὴν Ἑλλάδα. Φωτογραφίες στοὺς τοίχους καὶ πίνακες τοῦ Τσαρούχη καὶ τοῦ Βασιλείου, ἡ μουσικὴ τοῦ Θεοδωράκη, ὅπως μοὔλεγε, ξεχυνόταν στὸ Toprakli sokak καὶ ἡ ἀναμονὴ τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν θεσμῶν στὴν Ἑλλάδα.

Αὐτὸπτης μάρτυς στὴν εἰσβολὴ τοῦ Ἀττίλα τὸ ᾿74. Μέσα στὸ «Λήδρα Παλάς», καταγράφει, καταγγέλει τὰ φρικτά γεγονότα. Ταὐτοχρόνως, βλέπει τὸν δρόμο γιὰ τὰς ἀγαπημένας του Ἀθήνας ν᾿ ἀνοίγῃ.

Ἡ «Μεταπολίτευσις», τὸν φέρνει πάλι στὴν Ἑλλάδα. Κρατεῖ παρλλήλως τὸ σπίτι στὴν Πόλη καὶ καλύπτει πλέον μὲ τὶς ἀνταποκρίσεις του καὶ τὶς δύο χῶρες.

Ἐπανεγκατεστάθη πάλι στὴν Πλάκα, ἀλλὰ ἡ μεταπολιτευτικὴ Πλάκα δεν εἶναι ἐκείνη τοῦ παρελθόντος. Μία τεράστια χοάνη πλαστικοποιημένης διασκεδάσεως, παρερχομένων τουριστῶν καὶ ἰθαγενῶν ἐθνοχωρικῶν.

Ἄνθεξε τὴν κατάστασιν αὐτὴ μέχρι τὸ 1976. Τότε ψάχνοντας, ἀνεκάλυψε τὴν παλιὰ ἥσυχη γειτονιὰ τοῦ Μέτς, ὅπου ἔγινε νοικάρης μας, σ᾿ ἕνα μικρὸ διαμερισματάκι τοῦ πατρικοῦ μου σπιτιοῦ.

Τότε γνωριστήκαμε. Ἀρχικῶς ἐξεπλάγη ὅταν τοῦ μιλοῦσα γιὰ τὶς μεγάλες ναυμαχίες τοῦ ὁλλανδικοῦ ναυτικοῦ τὸν 17^ον αἰῶνα. Τ᾿ ἀνδραγαθήματα τῶν ναυάρχων Ῥώυτερ , Τρόομπ, Κορτενάερ.

Ὅταν ἐρχότανε ἀπ᾿ τὴν Πόλη, ἔφερνε ὡραῖο τουρκικὸ παστουρμᾶ, τὸν ὁποῖον καταναλώναμε μαζὶ μὲ τὸν Φρὰνς καὶ τὸν παπποῦ μου στὴν ταράτσα μας, κατεβάζοντας ἄφθονον οὖζο ἀγορασμένο χύμα τότε ἀπ᾿ τοῦ «Φινόπουλου», Ἀθηνᾶς καὶ Εὐριπίδου.

Πολιτικῶς ἔμοιαζε λίγο τοῦ φίλου του τοῦ Χατζηδάκι. Οἱ περισσότεροι φίλοι του ἦσαν ἀριστεροί, ἀλλὰ ὁ ἴδιος, χωρὶς αὐτὸ νὰ φαίνεται στὶς ἀνταποκρίσεις του, ἦταν αὐτὸ -ποὺ τότε ὑφίστατο- καὶ τὸ λέγαμε (μὲ ἀπαξία) Κεντροδεξιά! Τοὐλάχιστον ἔτσι μοῦ φαινόταν ἐμένα. Ἂν τὸν ἀδικῶ μὲ τοῦτο τὸν χαρακτηρισμό, ἂς μὲ συγχωρέσῃ ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται τώρα.

Τὴν φοβερὴν ἐκείνη νύκτα τοῦ σεισμοῦ τῶν Ἀλκυονίδων τοῦ 1981, πίναμε τὸ κρασάκι μας στοῦ «Ψαρρᾶ» στὴν Πλάκα. Ὁ Φράνς, ὁ συχωρεμένος ὁ πατέρας μου καὶ ᾿γώ.

Ὅταν ἀρχίσαν νὰ πέφτουν τὰ ταβάνια κι᾿ οἱ σουβᾶδες τῆς παλιᾶς πλακιώτικης ἐτοιμόρροπης ταβέρνας, πετάχθηκα ἔξω σὰν τρελλὸς, σπρωχνόμενος μ᾿ ἄλλους κρασοπατέρες. Ὅταν καταλάγιασε ὁ σεισμός καὶ ἡ μπούρμπερη, ξαναμπήκαμε. Βρήκαμε τὸν Φρὰνς καὶ τὸν πατέρα μου, στὸ ἴδιο τραπέζι, νὰ ἔχουν «τσακίσει» δύο ἀκόμη πεντακοσάρια ἀπ᾿ τὸ ἐξαίρετο σῶσμα τοῦ «Ψαρρᾶ» καὶ νὰ βρίσκωνται σὲ κατάστασι πλήρους εὐθυμίας.

Τὸ ὅλο σκηνικὸν ἦταν φαιδρὸ κι᾿ ἀξιοθρήνητο συνᾶμα.

Ἦταν σὰν νὰ ἔπαιζαν δύο παλιὰ ῥαδιόφωνα σὲ διαφορετικοὺς σταθμούς. Ὁ πατέρας μου, γιὰ πρώτη φορὰ τὸν ἄκουγα, ἀφηγεῖτο πῶς 18χρονος ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγός, στὸν Ἐμφύλιο, κατέλαβε τὸ πρῶτο ὕψωμα τοῦ Γράμμου ἐκείνο τὸ φρικτὸ κι᾿ αἱματοβαμμένο ξημέρωμα τῆς 24^ης πρὸς 25^ην Αὐγούστου τοῦ ᾿49. Ὁ Φράνς, τσεβδίζοντας, ἀφηγεῖτο τὴν ἀνατίναξιν ἀπ᾿ τὰ στούκας στὸ λιμάνι τοῦ Ῥόττερνταμ ἑνὸς μεγάλου πλοίου.

Ὁ σεισμὸς ἦταν ἀνύπαρκτος!

Οἰκογενειακὲς ἀλλαγὲς γύρω στὸ 1982 καὶ ἡ ἀνάγκη νὰ κατοικήσω ἐγὼ στὸ σπιτάκι του, ξεσπίτωσαν τὸν Φράνς καὶ τὸν ἔφεραν κάπου στοῦ Φιλοπάππου.

Ἀραιά καὶ πού, συναντιώμαστε πιά στὰ γνώριμα λημέρια.

Ἡ παρουσία του πάντοτε ἦταν ἀναγγελία δυσαρέστων γεγονότων γιὰ τὰ παλιά, ἀγαπημένα μας στέκια.

Ὁ Φρὰνς (δεξιά) τὰ τσούζει μὲ κάποιον φίλον του.

-Τἄμαθες φιλαράκο, μούλεγε.

-Πάει τὸ «Ἀθηναϊκὸν» στὴν Σανταρόζα. Ὁ «θεῖος» (τὸ ἀπίθανο γκαρσόνι) πῆρε σύνταξη, πρόλαβε!

-Πάει ὁ Ψαρρᾶς! Λουκέτο.

-Πάει ὁ Τσεκούρας, τὸν πῆρε τὸ Πανεπιστήμιο νὰ φτειάξῃ κουκουβαγεῖο. (Ἀκόμη παραμένει ἄθλιον «ἀρχαῖον» οἰκόπεδο)!

-Ὁ Ἀπότσος τὰ κακαρώνει ὅπου νἆναι.

Ὁ Φράνς ἦταν ἡ πιὸ ἀπίθανη προσωπικότης ἐραστοῦ τῶν καπηλείων, τῶν οὐζερί, τῶν μπουάτ, τῶν καφφενέδων τῶν Ἀθηνῶν.

Κάθε τέτοια ἀπώλεια θύμιζε τοὺς γέροντες ἐκείνους ποὺ μετροῦν μία-μία τὶς ἀπώλειες τῆς φουρνιᾶς των.

Τοῦ εἶχε ἀπομείνει ὁ Ζόνναρς. Ὥσπου μιὰ μέρα τὸν βρῆκα μπροστὰ στὸ Πανεπιστήμιο νὰ φωτογραφίζῃ τὸν (γιὰ μιὰν ἀκόμη φορά) βανδαλισμένον ἀνδριάντα τοῦ Πατριάρχη.

-Τὶ κάνεις Φράνς;

-Σκατά, δεν τἄμαθες; Κλείνουν τὸν Ζόναρς. Τώρα στὰ γηρατειὰ μου θὰ καταντήσω στὸ ...Κολωνάκι!

Ὁ Φρὰνς ἔδοσε σκληρὸν ἀγῶνα νὰ σώσῃ τὸν Ζόναρς. Δημοσιεύματα, ὑπογραφές, ἀνταποκρίσεις. Εἰς μάτην! Τοὔλαχε τοῦ καημένου νὰ τὸ ζήσῃ κι᾿ αὐτό.

Ἔμαθα γιὰ τὸν θάνατό του δύο μῆνες μετά.

Οἱ πατριῶτες του οἱ Ὁλλαντέζοι τὸν ἐτίμησαν. Μὲ τὸν καλύτερο τρόπο.

Ἔδοσαν τ᾿ ὄνομά του σ᾿ ἕνα καμαράκι στὸ δῶμα τοῦ ἰνστιτούτου τους.

http://www.nia.gr/schrijvershuis%20grieks.htm

Ἐκεῖ φιλοξενοῦνται Ὁλλανδοὶ διανοούμενοι, συγγραφεῖς, ποιηταί, ἑρευνηταί, ποὺ θέλουν νὰ γνωρίσουν τὴν Ἑλλάδα.


Ὁ ξενὼν «van Hasselt»

Τὴν Ἑλλάδα ὄχι τοῦ πλαστικοῦ μουσακᾶ καὶ τῶν φουστανελλοφόρων ὀρχουμένων, ἀλβανῶν κορυβάντων. Ὄχι τῆς μνημονείου κακομοιριᾶς, οὔτε τῶν πλαστικῶν σημαιῶν.

Τὴν Ἑλλάδα τοῦ κυρ Φράνς, ἑνὸς ἀπ᾿ τοὺς τελευταίους φιλέλληνες...

ΤΑ ΕΝΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΣ:

Μία παλιὰ γερμανικὴ φωτογραφικὴ μηχανή μάρκας «Balda».

Δύο δίσκοι LP μὲ τὸν ὑπέροχο Τοῦρκο καλλιτέχνη Ruhi Su.

Ἕνας δίσκος LP μὲ τὰ τραγούδια τοῦ Μάλερ «Τοῦ Παιδιοῦ τὸ Μαγικὸ Κόρνο», μὲ τοὺς Ντισκάου καὶ Σβάρτσκοπφ.

Μία ὑπέροχη ὁλλανδέζικη πίπα.

A REBÉTIKO FOR FRANS VAN HASSELT

this morning I stood in the empty kitchen
and cleared up things before I went away

there was half a bottle of olive oil left and 1 lemon
that is too much lemon

yorgos the cat jumped on the sill
and looked at me with amber-coloured eyes
an odourous fish head is the sweetest
the colours of the sky are the colours of the sea
and the rain vaporises before meeting the street

I didn’t finish the retsina bottle
I didn’t clean the knife from Crete

the bouzouki player sang: where does love go to when it disappears
and I hummed along with the soft melody

perhaps tonight Kim has gone dancing with that young man from the bar
perhaps at full moon although Greeks don’t care about that

there was half a bottle of virgin olive oil left and 1 lemon
that is too much lemon

where does love go to when she disappears
the gate does close the gateway not the look

Poet's Note: * Rebétiko: Greek folk song
** Frans van Hasselt is a Dutch journalist, born 1927, living in Athens. He is an authority on the rebétiko.

http://netherlands.poetryinternationalweb.org/piw_cms/cms/cms_module/index.php?obj_id=13818

http://kees-klok.blogspot.com/2011/02/in-memoriam-frans-van-hasselt.html

Σκέψεις μοναχικοῦ μοναρχικοῦ ἐπὶ μιᾶς ἀτυχοῦς ψευδοαυτοκρατορίας.

2011-05-26T11:13:00.000-07:00

Σκέψεις ἐπὶ τῆς εἰδήσεως μιᾶς πιθανῆς συλλήψεως τοῦ στρατηγοῦ Μλάντιτς.

Στὴν χώραν μας, δυστυχῶς, κατὰ τὴν φρικαλέαν ἐκείνην 10ετίαν τοῦ νοτιοσλαυϊκοῦ πάθους, πολλοὶ ἀνέλαβαν αὐτοβούλως(;) πολλὰς ἐργολαβίας. Πρωταιτίους θεωρῶ, διὰ μίαν εἰσέτι φοράν, τὰ κόμματα.

Κι᾿ αὐτὸ διότι τὰ κόμματα, ἀφοῦ κακῶς ὑφίστανται[1], ἔχοντα ταυτίσει τὴν ὕπαρξίν των πρὸς τὴν δημοκρατίαν, πέραν τῶν διαχειριστικῶν τῆς ἐξουσίας ἀρετῶν των, θὰ ἔπρεπε τοὐλάχιστον νὰ ἀρθρώνουν πρὸς τὸν λαόν, κάποιον παιδαγωγικῶς ὑπεύθυνον λόγον ΚΑΙ ἐπὶ τέτοιων θεμάτων ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἢ καλύτερον γεωστρατηγικῆς.

Ἄλλα κόμματα, ἀγκυλωμένα εἰς ἰδεοληψίας τοῦ τριτοκοσμικοῦ των χαρακτῆρος, ἢ τοῦ διεθνιστικοῦ καθήκοντος, ἄλλα ἀνακαλύψαντα τὸν ὀρθόδοξον χριστιανικὸν χαρακτῆρα τῆς μίας πλευρᾶς τῶν ἀντιμαχομένων, ἄλλοι νομίζοντες ὅτι ὁ Α΄ Βαλκανικὸς Πόλεμος συνεχίζεται, ἐφάνησαν περιέργως ὁμονοοῦντα ὑπὲρ συγκεκριμμένης πλευρᾶς.

Ἡ σχιζοειδὴς των ὅμως φύσις, ἐξεδηλώθη ὁσάκις ἐχρειάσθη ὡς ἐξουσία νὰ πράξουν κάτι. Σχιζοφρενικῶς, ὑπεστήριζαν ἠθικῶς τὴν γνωστὴν πλευράν, πρακτικῶς συνέδραμον τοὺς «ἐλευθερωτάς»... Τοῦτο εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα, τὴν γνώριμον πικρὰν γεῦσιν εἰς τὸ στόμα τοῦ λαοῦ, τοῦ γνωστοῦ συνδρόμου τοῦ φουκαρᾶ ὁ ὁποῖος, «ξέρει τὸ καλὸν», ἀλλὰ, «εἶναι πολὺ ἀδύναμος» διὰ νὰ μὴ πράξῃ τὸ «κακόν».

Τότε, ἡ «γιουγκοσλαυϊκή» πλευρά (Σέρβοι), ἐφάνη νὰ συγκεντρώνῃ τὰ πολυσυλλεκτικὰ στάνταρντς τῶν ἐν Ἑλλάδι τρισαθλίων κομμάτων. Τοῦτο εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα, «προοδευτικοί», «ἐθνικισταί», θρησκοκεντρικοί, νὰ εὑρεθοῦν συναισθηματικῶς -τούλάχιστον- συνακόλουθοι, ὑπὲρ τῆς δυνάμεως ἐκείνης, ἡ ὁποία τὸ μόνον ποὺ ἐπεδίωκεν ἦτο, τὸ νὰ διασώσῃ τὸ ἀλαμπουρνέζικον, τερατώδους ὑφῆς κράτος, τοῦ ἐγκληματίου «Στρατάρχου», κολλητοῦ κατὰ περιόδους, σχεδὸν ὅλων τῶν διαχειριστῶν τῆς ἐδὼ ἐξουσίας. Ἐλησμονήθη τὸ ὅτι τὸ κράτος τοῦ «Στρατάρχου» ἦτο ἐκεῖνον τὸ ὁποῖον «ξεπέταγε» ἐκτὸς τῶν συνόρων του τοὺς ἀτυχεῖς παναρχαίους ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ κατοίκους τοῦ Πετριτσίου, τοῦ Μοναστηρίου κλπ.... Ἐλησμονήθη –ἑκατέρωθεν- τὸ ὅτι τὸ κράτος αὐτὸ ἦτο ποὺ ὥπλιζε χείρας ἀνόμους καὶ στασιαστικὰς κάποιων ὁλιγοφρενῶν λενινίσκων καὶ σταλινίσκων κατὰ τῆς στραπατσαρισμένης των πατρίδος, διὰ νὰ τοὺς πετάξῃ κλωτσηδὸν ἀργότερον. Τέλος, τὸ χείριστον ὅλων, τὸ κράτος αὐτὸ ἦτο ποὺ συνεκρότησε καὶ ἔθρεψε τὸ «μακεδονικὸν» ἐξάμβλωμα τῶν Σκοπίων.

Τοὺς ἐπιδόξους συντηρητὰς καὶ μεγαλουργοὺς τοῦ κράτους αὐτοῦ, τὰ κόμματά μας, οὐδέποτε τοὺς κατήγγειλαν ὡς ἐθνοκτόνους. Ἀκόμη καὶ οἱ φερόμενοι ὡς ἐθνικισταὶ συμπατριῶται μας, συνετάχθησαν πρὸς τὸν τιτοϊκὸν παράλυτον λεβιάθαν, μόνον καὶ μόνον ἐπειδὴ κάποιοι καπάτσοι ἰθύνοντές του, ἀνέσυραν ἐκ τοῦ ἰδεολογικοῦ ὁπλοστασίου των, τὰ παλαιὰ παραπεταμένα λάβαρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὸ τιτοϊκὸν κράτος, ποὺ ἔβλαψεν ὑπὲρ πᾶν ἄλλον τὸ ἴδιον τὸ συμπαθέστατον καὶ χιλιοβασανισμένον Σερβικὸν Ἔθνος.

Κανεὶς δὲν εἶδε ὅτι ἡ νοτιοσλαυϊκὴ ὁμοσπονδία, ἀπετέλει τὴν ὑπερτάτην κατὰ τοῦ ἐθνικισμοῦ ὕβριν; Κανεὶς δὲν εἶδε ὅτι ὅταν ἡ ἄθεος νομενκλατούρα τοῦ τιτοϊσμοῦ, ἤρχισε νὰ σταυροκοπιέται στὶς ἐκκλησίες, τοῦτο δὲν ἦτο κάποια ἐπανάληψις τοῦ θαύματος τῆς πορείας πρὸς τὴν Δαμασκόν, ἀλλὰ ἕνα κάλπικον τέχνασμα ψυχολογικοῦ πολέμου, ἰσάξιον πρὸς τὰ «ὀρθόδοξα» τεχνάσματα τοῦ Στάλιν τότε, ὅταν ὁ πρώην σύμμαχός του κατελάμβανε τὶς σοβιετικὲς πόλεις σωρηδόν;

Ἐτυφλώθησαν ὅλοι μόνον καὶ μόνον ἐκ τοῦ ὅτι οἱ «σεπαρατισταὶ ἐχθροὶ» ἦσαν ῥωμαιοκαθολικοί, μουσουλμάνοι κλπ.; Ἐτυφλώθησαν ὅπως οἱ «προοδευτικοί», ποὺ εἶδαν τὸ «ἀπαίσιο φάσμα τοῦ ἐθνικισμοῦ» νὰ «ἁπλώνει τὶς φτεροῦγες του» πάνω ἀπὸ μίαν ἀκόμη «σοσιαλιστικὴν πατρίδα»;

Ὁ ἐθνικισμός εἶναι δικαίωμα κάθε λαοῦ ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ νὰ βιώσῃ τὴν περιπέτειαν ἑνὸς δικοῦ του κράτους.

Τεράστιες ὅμως εἶναι καὶ αἱ εὐθύναι τῶν «δυνάμεων τῆς παγκοσμίου τάξεως». Ἀφοῦ διεπραγματεύθησαν ἀηδῶς μετὰ τοῦ Μιλόσεβιτς, δὲν ἔπεισαν ποτὲ καὶ κανέναν ὅτι ἡ ἀντισερβικὴ των στάσις, δὲν εἶχε σχέσιν πρὸς τὰ ἐργοστάσια τῆς Ζάσταβα, πρὸς τὰ σχέδιά των διὰ τὴν δορυφοροποίησιν τῶν νέων ἐπικρατειῶν, πρὸς τὰ γενετικῶς τροποποιημένα τρόφιμα, πρὸς τὸ βαλκανικὸν «ἄνοιγμα» τῆς Ε.Ε. (τοῦ καταπιῶνος των μᾶλλον).

Τραγικὴ ἐπίσης ὑπῆρξεν ἡ θέσις τῶν ὁλίγων τότε διαφόρως φρονούντων ἐν Ἑλλάδι. Ὁ λόγος των ἐλάχιστα πειστικός, παρὰ τὴν ὀρθότητα πλήθους ἐκ τῶν ἐπιχειρημάτων των, ἐκινεῖτο εἰς τὰ ἀντιπαθῆ πλαίσια τῆς ὑπερασπίσεως τῶν παγκοσμιοποιητικῶν μεθοδεύσεων καὶ ὄχι εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ πράγματος.

Ὡς «προοδευτικοὶ» συνήθως οἱ ἴδιοι, «γαργαλημένοι» ἐκ μιᾶς ἀταβιστικῆς ἐπιθυμίας νὰ στραπατσάρουν τοὺς πρωτοστάτας ἀντιπάλους των, κυρίως ἐθνικόφρονας, κληρικαλιστὰς καὶ παλαιοαριστερούς διεθνιστάς, ἀπηξίωσαν νὰ ὑπερασπισθοῦν τὰ θύματα τοῦ νεοτιτοϊσμοῦ, διὰ τοῦ μόνου καθαροῦ ἐπιχειρήματος, τοῦ ἐθνικιστικοῦ. Διότι πάντοτε θεωροῦν ντροπὴν ἕνα ἔθνος νὰ διεκδικῇ τὰ ἐθνικὰ του δικαιώματα. Κατ᾿ ᾿ αὐτοὺς πρέπει κάθε κίνημα νὰ αὐτοδικαιολογῆται μέσῳ τοῦ γνωστοῦ μπαγιάτικου ἰδεοστασίου τῶν περιλαλήτων «ἀτομικῶν» καὶ «ἀνθρωπίνων» δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα οἱ διεθνεῖς των προστάται τὰ ἐμφανίζουν ἢ τὰ ἐξαφανίζουν μαγικῶς κατὰ περίπτωσιν πάντοτε.

Κάθε πολυεθνικὸν, πολυθρησκευτικὸν, ποικιλοπολιτισμικόν (προκριτέος ὅρος ἔναντι τοῦ ἀηδοῦς πολυπολι...) κράτος, -καὶ τέτοιον ἦτο ἡ Νοτιοσλαυΐα- δὲν εἶναι κατ᾿ ἀνάγκην καὶ αὐτοκρατορικόν. Δηλαδὴ δὲν δύναται πάντοτε νὰ ἀνεύρῃ τὸ σωτήριον ἐκεῖνον στοιχεῖον ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν ἑνότητά του.

Ἡ Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία αἴφνης, ἀκόμη καὶ ὡς ἑλληνοχριστιανική, εἶχεν ὑπερδομὰς ἐξασφαλιζούσας τὴν ἑνότητα. Ἡ Αὐστροουγγρικὴ ἐπίσης.

Ὡς μοναρχικῶν φρονημάτων, ἰδιαζούσης βεβαίως ἐκφάνσεως, δὲν μπορῶ νὰ μὴν εἰσέλθω εἰς πειρασμόν.

Φρονῶ ὅτι, ἐνδεχομένως, ἂν ἡ Νοτιοσλαυΐα εἶχεν ἐπὶ αὐτοκρατορικοῦ θρόνου κάποιον ΜΗ ΙΘΑΓΕΝΗ μονάρχην, οὔτε Καραγεώργεβιτς, οὔτε Ὀβρένοβιτς, ἴσως νὰ εἶχε καλυτέραν τύχην. Τοπικαὶ ἐθνοτικῆς ὑποστάσεως κυβερνήσεις θὰ συνεκρότουν μίαν πραγματικὴν ὁμοσπονδίαν, δεμένην κάτω ἀπὸ ἕνα οὐδέτερον στέμμα. Οὐδέτερον ἐκ τῶν σερβικῶν καὶ κροατικῶν πατερναλισμῶν, οἱ ὁποῖοι αἴφνης, ἀμφότεροι, ποτὲ δὲν ἀνεγνώρισαν ὁμοτιμίαν εἰς Βοσνίους, Σλοβενούς κ.ἄ.

Ἡ περιφρονημένη καὶ γελοιογραφικῶς κατουρουμένη κορώνα, συχνάκις «δένει» πράγματα ποὺ εἶναι καταδεδικασμένα εἰς διασκορπισμόν.

Δι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ ὁδοντίατρος, σκυμμένος πάνω ἀπὸ τὸ ἐτοιμόρροπον δόντι, μᾶς λέγει:

«Πρέπει νὰ τὸ δέσωμε μὲ κορώναν...»!

Υ.Γ.:Τὸ ἀστεῖον(;) τῆς ὑποθέσεως εἶναι οτι ἡ κατάστασις ὁμοιάζει πρὸς τοὺς τελευταίους λόγους τοῦ Μεγ. Φρειδερίκου τῆς Πρωσσίας: «Στὸ τέλος ὅλοι θὰ συναντηθοῦμε».

Εἰς τὸ παμμέγιστον ποιμνιοστάσιον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.

[1] Σχετ. ἄρθρον μας: http://freantles.blogspot.com/2010/02/blog-post.html

GIOVANNI BELLINI (1430–1516). Τὸ πορτραῖτον τοῦ δόγη Λεονάρδου Λορεδάν (1501). Μία μικρὴ εἰκαστικὴ ἐπανάστασις.

2011-04-28T11:46:00.000-07:00

Ἕνα βασικὸν στοιχεῖον τοῦ εὐρωπαϊκοῦ εἰκαστικοῦ μανιερισμοῦ, μέχρι τὸν ιστ΄ αἰῶνα εἶναι, ἡ ἀπεικόνισις ζωσῶν προσωπικοτήτων εἰς στάσιν πλαγίαν (προφίλ). Μέχρι νὰ ἱστορηθῇ ἡ προκειμένη προσωπογραφία, κατὰ μέτωπον (ἀνφάς) ἀπεικονίζοντο μόνον τὰ ἱερὰ πρόσωπα.

Ὁ δόγης Λεονάρδος Λορεντάν, γόνος μιᾶς ἐκ τῶν περιφανεστέρων ἀριστοκρατικῶν οἰκογενειῶν τῆς Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τῆς Ἑνετίας, ἐγεννήθη εἰς τὰς 16 Νοεμβρίου 1436 καὶ ἀπεβίωσε κατέχων αὐτὸ τὸ ὕπατον ἀξίωμα ἐπὶ εἴκοσιν ἔτη, τὴν 21^ην Ἰουνίου 1521.

Ἡ οἰκογένειά του, μὲ πρῶτον αὐτόν, ἔμελε νὰ παράσχῃ τῇ Γαληνοτάτῃ τρεῖς δόγας καὶ δεκάδας ἀνωτέρων ὑπαλλήλων καὶ στρατιωτικῶν, κατὰ τὰ 1100 περίπου ἔτη τῆς ἱστορίας της ὡς κράτους.

Τὸ οἰκόσημον τῶν Loredan.

Ὁ δόγης κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς 85ετοῦς ζωῆς του, ἔζησε συγκλονιστικὰς ἐμπειρίας. Εἶδε τὴν Βασιλεύουσαν νὰ πίπτῃ εἰς χείρας βαρβάρων καὶ τὸ ἄνθος τῆς ἑνετικῆς ἀριστοκρατίας νὰ σφαγιάζεται μαχόμενον εἰς τὸ πλευρὸν τοῦ τελευταίου Ῥωμαίου αὐτοκράτορός της. Εἶδεν ἀπηλπισμένους Ἕλληνας φυγάδας ζητοῦντας δικαίαν ἐκδίκησιν τῶν δεινῶν των. Εἶχε τὴν τιμὴν ἐκεῖνος πρῶτος νὰ ὡπλίσῃ ἑλληνικὰς χείρας κατὰ τοῦ ἀπίστου ἀγαρηνοῦ κυνός. Ἔζησε τοὺς δύο καταστρεπτικοὺς Ἑνετοτουρκικοὺς Πολέμους, οἱ ὁποῖοι ἐστέρησαν τὴν Δημοκρατίαν ἀπὸ πολλὰς κτήσεις της.

Ἀκόμη ἔζησε καὶ συμμετέσχε εἰς τὰς φοβερὰς ἐνδοχριστιανικὰς συρράξεις τοῦ Πολέμου τῆς Ἑνώσεως τοῦ Καμπραί, ὅταν ἡ Ἑνετία προδομένη ἀπὸ τὸν Γενουήσιον Πάπαν Ἰούλιον τὸν β΄, γνωστὸν καὶ ὡς «Πάπαν Πολεμιστήν», εὑρέθη μαχομένη πέραν τῶν παραδοσιακῶν της ἐχθρῶν Τούρκων καὶ κατὰ τῆς Ἁγίας Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (Γερμανίας), τοῦ βασιλείου τῆς Ἀραγῶνος, τῆς Γαλλίας καὶ πολλῶν ἰταλικῶν πόλεων.

Σημειωτέον ὅτι, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς μεγάλης αὐτῆς περιπετείας, ἡ ὁποία παρολίγον νὰ τερματίσῃ τὴν ἔνδοξον πορείαν τῆς Ἑνετίας, ὁ παπικὸς ἀφορισμὸς ἐναντίον ὅλων τῶν Ἑνετῶν (!), ἐστέρησε πᾶν χριστιανικὸν θρησκευτικὸν δικαίωμα τῶν πολιτῶν της.

Ὁ σπουδαῖος δόγης ἀντιμετώπισεν ἀξιοπρεπῶς τὰς προκλήσεις, ἀξιοποιήσας κάθε μέσον τὸ ὁποῖον ἡ ἀστείρευτος φαντασία του καὶ ἡ ὀξυδέρκειά του ἐνέπνευσαν.

Στρατιωτικῶς, ἀντιμετώπισε τὸ πάντοτε ἰσχυρὸν πρόβλημα τῆς λειψανδρίας, μισθώσας εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Γαληνοτάτης τὰ πολεμοχαρῆ ὑπολείμματα τῆς Ῥωμαϊκῆς (βυζαντινῆς) Αὐτοκρατορίας, τοὺς τρομεροὺς Ἕλληνας, Ἀρβανίτας καὶ Κροάτας stradioti, οἱ ὁποῖοι κατ᾿ ἐπανάληψιν κατετρόπωσαν τοὺς Ἱσπανούς, Ἑλβετούς, Γερμανούς, Γάλλους κλπ. ἀντιπάλους των.

Ἐμπροσθόφυλον τῶν ἀπομνημονευμάτων τοῦ τρανοῦ
Ναυπλιέως «Stradioti» Μανώλη Μπλέσση.

Ἡ πορεία τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων, ὡς ἀνεμένετο ὑπῆρξε καταστροφική.

Ὁλίγαι νίκαι καὶ πολλαὶ ἧτται. Ἀποκορύφωσις ἡ ἀπώλεια τῆς Παδούης, τοῦ ἰσχυροτέρου χερσαίου προπυργίου τῆς Δημοκρατίας.

Τότε ἐμφανίζεται ὁ μέγας διπλωμάτης Λορεδάν!

Μὲ εἰλικρινὴ λόγον πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Δήμου, τὸ «Ἀρέγκο», σὰν ἄλλος Σόλων, ἐξορκίζει τοὺς πολίτας εἰς τελειωτικὸν ἀγῶνα ζωῆς ἢ θανάτου. Ἡ Πάδουα ἀνακτᾶται. Παρασκηνιακῶς ἐπιτυγχάνει τὸ θαῦμα. Συμπράττει πρὸς τὸν Πάπαν, ὁ ὁποῖος τώρα ἔχει στραφεῖ κατὰ τῶν Γάλλων καὶ κερδίζει μίαν ἀνάσαν. Οἱ Ἑνετοὶ δὲν εἶναι πλέον ἀπομονωμένοι. Κυρίως δύνανται νὰ θάπτουν πάλιν τοὺς νεκροὺς των ...χριστιανικῶς!

Ὅμως τὸ μίσος τοῦ Πάπα εἶναι ἀτέρμον. Ἐγκαίρως ὁ Λορεδὰν διὰ ἐκπληκτικῶν δολοπλοκιῶν, κατασκοπείας, ἐρωτικῶν δολωμάτων, χρηματισμῶν, ὑφαρπάζει τὴν Γαλλίαν τοῦ Λουδοβίκου τοῦ ιβ΄, ἐκ τοῦ Συνασπισμοῦ καὶ τὴν στρέφει κατὰ τῶν ἀντιπάλων του. Ὁ Πάπας αἰφνιδιάζεται.

Ἡ Ἑνετία ἀνακτᾶ καὶ πάλιν ὅ,τι εἶχεν ἀπολέσει. Τὸ πλέον δὲ ἐντυπωσιακόν! Ὁ Πάπας ὑποχρεοῦται νὰ καταβάλῃ πρὸς τὴν ...οἰκογένειαν Λορεδάν, τὸ πρωτοφανὲς διὰ τὴν ἐποχὴν (καὶ σήμερον ἀκόμη) ποσόν, τῶν 500.000 δουκάτων!

Ὁ γηραιὸς δόγης ἔχει νικήσει, δύναται δὲ νὰ παραδώσῃ μαζὶ μὲ τὸ ὑπέροχον πνεῦμα του πρὸς τὸν Κύριον τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός καὶ εἰς τὸν διάδοχόν του Ἀντώνιον Γριμάνην ἕν ἰσχυρὸν κράτος, μίαν αὐτοκρατορίαν, ἀξίαν νὰ συνεχίσῃ τὴν σχεδὸν μοναχικὴν ἀγωνιστικὴν πορείαν της, κατὰ τοῦ προαιωνίου ἐχθροῦ της, τοῦ ἀπίστου Ὀθωμανοῦ.

Εἰς τὸ πορτραῖτον τοῦ Μπελλίνι (ἐκλατινισμένως φέρεται ὡς Ioannes Bellinus εἰς τὴν «καρτολίναν» του), ὁ δόγης εἰκονίζεται ἁγαλματώδης καὶ πλήρως στυλιζαρισμένος.

Μέσα ἀπὸ τὴν δύσκαμπτον, ἀτσαλάκωτον, ὁλοσηρικὴν, λευκὴν μπροκάρ βέσταν του μὲ τὰ περίτεχνα κομβία, ξεπροβάλλει ἡ μορφὴ του.

Μόνον πρόσωπον. Πρόσωπον «γαληνότατον», ἀτάραχον. Ὄχι ἡ ἀταραξία τοῦ ἀνοήτου, τοῦ μπονόμ. Ἡ ἀταραξία τοῦ κυβερνήτου.

Τὸ βλέμμα του διαπερᾶ τὸ ἄπειρον. Δύο ἀποκλίνοντες ὁπτικοὶ ἄξονες διαπορεύονται εἰς ἀνυπολόγιστον βάθος. Τὸ ἀριστερὸν τοῦ προσώπου του ἔχει μίαν αἴσθησιν πικροῦ χιοῦμορ, μίαν μειλιχιότητα συγκεκρατημένης εὐθυμίας, μιᾶς στωικότητος ἐπίσης.

Τὸ δεξιὸν εἶναι αὐστηρόν. Τὸ στόμα εἶναι δύσκολον νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς μειδιάζον. Μᾶλλον ἀποπνέει ἐκείνην τὴν δυσοίωνον ῥωμαϊκὴν ἔκφρασιν τῶν γλυπτῶν τῆς αὐτοκρατορικῆς περιόδου τοῦ Αὐγούστου, τὴν ἔλξιν τῶν μυῶν ὑπὸ τὴν ῥῖνα κατὰ τρόπον δεικνύοντα ἀνάμεικτα συναισθήματα καρτερίας, ἀποδοκιμασίας καὶ συγκρατήσεως τῶν ἀκαίρων λόγων.

Οἱ ῥώθωνες διεσταλμένοι ὡς νὰ ὀσμίζωνται διαρκῶς. Ὁσμίζονται ὄχι μόνον τὰ πανάκριβα ἑνετικὰ ἀρώματα. Ὀσμίζονται τὴν δυσωδίαν τῶν καναλιῶν. Τὰς ἡρωικὰς ὀσμὰς τῆς πυρίτιδος, τῶν ἱδρωμένων ἵππων, τῶν ἱδρωμένων κατεργάρηδων τῆς γαλέρας, ἀλλὰ καὶ τὴν φρικώδη ὀσμὴν τοῦ πικραμυγδάλου, δηλαδὴ τῶν περιφήμων ἑνετικῶν κυανυούχων τοξικῶν παρασκευασμάτων, τοῦ σουμπλιμέ, τοῦ βιτριολίου, τοῦ κριεζότου...

Τὰ φρύδια ἀνύπαρκτα, ἐξυρισμένα κατὰ τὰ εἰωθότα, ἐντείνουν περαιτέρω τὴν ἀγαλματώδη παρουσίαν τοῦ προσώπου καὶ ἀφαιροῦν κάθε δυνατότητα ἀποτυπώσεως περισσοτέρων ψυχογραφικῶν στοιχείων τοῦ δόγη.

«Ὡς ἐκεῖ» μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ τὸν προσεγγίσωμε. Μετὰ ἂς ὑποτεθῇ ὅ,τι θέλομε.

Ἂς προσπαθήσωμε νὰ ἀποκρυπτογραφήσωμε τὰς πέντε διαμήκεις ῥυτίδας τοῦ μετώπου του. Ἂς φιλοσοφήσωμε καὶ ὁλίγον ἐπὶ τῆς ἕκτης, ἀριστερᾶς ἐποφθαλμίου ῥυτίδος, γνωστῆς καὶ ὡς ῥυτίδος τῆς ὑπεροψίας (ἂν ὄχι τῆς ὑπεροχῆς)!

Τὸ ὑπέροχον μέτωπον τοῦ δυναμικοῦ γέροντος, τελειώνει μέσα εἰς ἕνα λινὸν κεφαλόδεσμον, προστατευτικὸν τοῦ -προφανῶς ἐξυρισμένου- κρανίου του, διὰ νὰ μὴν πληγώνεται ἐκ τοῦ βαρέος «κορνέτου», τοῦ χαρακτηριστικοῦ δογικοῦ σκούφου.

Τὰ ὦτα του δὲν θὰ τὰ μάθωμε ποτέ. Κρυμμένα, διὰ νὰ μὴν ἀκούουν ἄραγε τὰς ματαίας φυσικὰς φωνάς; Φωνὰς πληγωμένων πολεμιστῶν; Ἀπειλητικὰς φωνὰς βαρβάρων τουρκικῶν φθόγγων; Ἐκλεπτυσμένας ὑπούλους φωνὰς φερεφώνων κληρικῶν καὶ τραγουδιστικῆς δολιότητος Γάλλων διπλωματῶν; Τὶς οἶδε;

Ἀντ᾿ αὐτῶν θὰ ἀρκεσθῶμεν εἰς τὰς δύο ἐλευθέρως πιπτούσας ἑκατέρωθεν τοῦ προσώπου «ἀκοάς»- δάνεια ἐκ τῆς ῥωμαϊκῆς (βυζαντινῆς) εἰκονογραφίας.

Ὅπου «ἀκοαὶ» λέγονται τὰ κορδόνια ἢ ψελλία ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συμβολίζουν ὄχι τὴν φυσικὴν ἀκοήν, ἀλλὰ τὴν πνευματικήν, ἐκείνην τῶν ἀγγέλων. Δι᾿ αὐτῆς ἀκούουν τὰς ἐσωτέρας ἐκείνας φωνὰς τῶν ἀνθρώπων, ὅταν χάριν τοῦ Ὑψίστου «ἐτάζουν νεφροὺς καὶ καρδίαν»...

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΟΓΗΝ
ΛΕΟΝΑΡΔΟΝ ΛΟΡΕΔΑΝΟΝ.

Χαῖρε γενναῖε καὶ πολυμήχανε δόγη!

Σ᾿ εὐχαριστῶ ἐκ μέρους τῶν Ἐλληναρβανιτῶν προγόνων μου, διότι μὲ ὁλίγα χρηματάκια τοὺς ἐκάλεσες ὑπὸ τὸν πτερόεντα λέοντα τῆς τρανῆς Βενετιᾶς.

Διότι εἰς ἐποχὰς κατὰ τὰς ὁποίας ὁ Ἕλλην, τὸ μόνον ποὺ ἔκαμεν, ἦτο νὰ λείχῃ τὰ σιχαμερὰ πασούμια τοῦ ἐλεεινοῦ τούρκου, τὸν ἔκαμες νὰ ξαναπιάσῃ τὰ δοξασμένα ὅπλα καὶ νὰ μακελλέψῃ τὸν ἄπιστον.

Ἕλλην «Stradioti»
τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Χαῖρε γενναῖε καὶ πολυμήχανε δόγη!

Ὅταν ἀξιωθῶ κάποιαν ἡμέραν νὰ πάγω στὴν Ἀλβιόνα, ἐκεῖ ὅπου τὸ ξενητεμένον πορτραῖτον σου ἐκτίθεται, στὴν Ἐθνικὴν Πινακοθήκην τοῦ Λονδίνου, (μαζὶ μὲ ἄλλα πράματα...), σοῦ ὑπόσχομαι νὰ τὸ ἀτενίσω καὶ νὰ σὲ χαιρετίσω:

«PAX TIBI LEONARDE, LIBERATOR MEUS»

Sun, moon, and stars are dark to me!

2011-04-07T01:32:00.000-07:00

Λίγες μέρες πρὸ τῆς ἐπετείου τῆς 19ης Ἀπριλίου 1824.

Ἡ παράπλευρος ἐλαιογραφία ἀποτελεῖ ἐξιδανικευμένην ἐκδοχὴν τοῦ ἡρωικοῦ θανάτου...
Σὲ μίαν ὑγρὴ καλύβα τοῦ Μεσολογγιοῦ, ὁ μεγάλος Ἕλλην, Λόρδος Γεώργιος, Γόρδων, Νόελ, 6ος βαρῶνος Βύρων, ποιητής, ὁραματιστὴς καὶ πολεμιστὴς τοῦ Δικαίου καὶ τῆς Ἐλευθερίας, ὁ βρετανικῆς καταγωγῆς , σβύνει νικημένος ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὴν φυματίωση, ἀφήνοντας ὀρφανοὺς τοὺς Ἕλληνές του.
Λίγοι ἴσως ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὸ μεγάλο βάρος ποὺ ἔπεσε στὴν πλάστιγγα τοῦ Ἀγῶνος, ὅταν ὁ Βύρων ἀφίχθη στὴν Ἑλλάδα, ξαναζωντανεύοντας τὸν παγκόσμιον φιλελληνισμόν, ὁ ὁποῖος εἶχε ψυχοραγήσει στὴν Μάχην τοῦ Πέτα, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀθλιότητα τοῦ ἐμφυλίου πολέμου.

Ἂς τιμήσωμε τὴν μνήμην του μὲ ἕνα ἀπὸ τοὺς συγκλονιστικωτέρους ἰάμβους τῆς γενετείρας του Βρετανίας. Ἂς σιγοψιθυρίσωμε μαζὶ μὲ τὸν λαβωμένο, τυφλὸ "Σαμψὼν" τοῦ Γεωργίου Φρειδερίκου Χαῖνδελ, ἀπ᾿ τὴν πρώτην πράξιν τοῦ ὁμωνύμου ὀρατορίου, τὸ περίφημον "Total eclipse", ἀκούοντάς το συγχρόνως μὲ τὴν φωνὴν τοῦ ἀξεχάστου καὶ ὑπερόχου "ἡρωικοῦ" τενόρου Γιὰν Πήρς (Jan Peerce).

...Total eclipse! No sun, no moon!
All dark amidst the blaze of noon!
Oh, glorious light! No cheering ray
To glad my eyes with welcome day!
Why thus depriv’d Thy prime decree?
Sun, moon, and stars are dark to me!...

http://www.youtube.com/watch?v=ZvQZDwgO2aQ

Γιὰ ὅ,τι στὴ ζωὴ μας μένει ἀτέλειωτο...

2011-03-23T04:12:00.000-07:00

Οὗγος φὸν Χόφφμανσταλ

Hugo von Hoffmanstahl (1874-1929)

Die Beiden (1896)

Sie trug den Becher in der Hand
— Ihr Kinn und Mund glich seinem Rand —,
So leicht und sicher war ihr Gang,
Kein Tropfen aus dem Becher sprang.

So leicht und fest war seine Hand:
Er ritt auf einem jungen Pferde,
Und mit nachlässiger Gebärde
Erzwang er, daß es zitternd stand.

Jedoch, wenn er aus ihrer Hand
Den leichten Becher nehmen sollte,
So war es beiden allzuschwer;
Denn beide bebten sie so sehr,
Daß keine Hand die andre fand
Und dunkler Wein am Boden rollt.

Ξεδιάντροπη Φρεάντλους Ἀπόδοσις.

"Οἱ Δύο".

ΕΚΕΙΝΗ

Τὸ κρύσταλλο στὸ χέρι της κρατοῦσε

Κι᾿ εἶχε λαιμὸ καὶ στόμα στοῦ κρυστάλλου τὴ μορφή.

Μὲ βῆμ᾿ ἀνάλαφρο καὶ στέριο πρὸς ἐκεῖνον προχωροῦσε,

Χωρὶς μιὰ στάλα κάτω νὰ χυθῇ.

ΕΚΕΙΝΟΣ

Μὲ χέρι ἀνάλαφρο συνάμα καὶ γερό,

Καβάλα ἐρχόταν σ᾿ ἄτι νεαρό.

Ποὺ ἥρεμα τὄκαμε γιὰ λίγο νὰ σταθῇ,

μπροστὰ στὴ νιὰ, τρεμάμενο, θαρρῶ.

Η ...ΣΠΟΝΔΗ

Σὰν ἅπλωσε ἀπ᾿ τὸ χέρι της τὸ κρύσταλλο νὰ πάρῃ,

Καὶ στῶν δυονῶν πόσο βαρὺ τὸ χέρι τους ἐφάνη!

Κι᾿ οἱ δυὸ τους νοιώθωντας μιὰ ῥίγη περισσή,

Τὰ χέρια τους νὰ σμίξουνε ἀδύνατον ἐστάθη.

Καὶ τὸ ᾿ματόχρωμο κρασί,

Στὸ χῶμα πέφτοντας, ἄδικα ἐχάθη.

Τὸ μπρούτζινον στέμμα.

2011-03-11T01:26:00.000-08:00

Πρὸ ὁλίγων ἐτῶν ἐγένετο ἐν τῇ Ἐθνικῇ Πινακοθήκῃ, ἔκθεσις ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἀθήνα-Μόναχο». Ἐντὸς προθήκης ἐξετέθησαν τὰ κοσμήματα τοῦ στέμματος τοῦ ἀειμνήστου βασιλέως Ὄθωνος. Παρετήρησα τότε ὅτι αὐτὰ ἦσαν ἐξ ἐπιχρυσωθέντος ὀρειχάλκου (μπρούντζου), μάλιστα τόσον τὸ στέμμα, ὅσον καὶ τὸ σκῆπτρον ἔφερον καὶ τινα στοιχεῖα ὀξειδώσεως...

20-12-1959. Μετὰ 107 ἔτη, Γερμανοὶ διπλωμάται, παραδίδουν τελετουργικῶς,εἰς τὸν βασιλέα Παῦλον, τὸ Στέμμα, τὸ Σκῆπτρον καὶ τὸ Ξῖφος τοῦ Ὄθωνος

Πολὺς κατὰ καιροὺς λόγος γίνεται περὶ τῆς περιφήμου «ἑλληνικότητος», διαφόρων προσωπικοτήτων, ἐμπλακεισῶν εἴτε πολιτικῶς εἴτε πολιτειακῶς εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ τόπου μας. Τώρα βεβαίως, διὰ τῆς ἐπεκτάσεως καὶ ἀποδόσεως τῆς «τιμῆς» τοῦ ἰθαγενοῦς ὑπὸ τοῦ συγχρόνου Καρακάλλα τῆς πατρίδος μας, εἰς πάντα προστυχόντα κάτοικον αὐτῆς, ὅλα ταῦτα καθίστανται περιττά...
(ΣΗΜ.: Ὁ αὐτοκράτωρ Καρακάλλας ἦτο ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, προκειμένου νὰ καλύψῃ τὰς σπατάλους ἀνάγκας του, ἐπεξέτεινε τὴν ἀπόδοσιν τῆς ἰδιότητος τοῦ Ῥωμαίου πολίτου καθ᾿ ἅπασαν τὴν ἐπικράτειαν, ὥστε νὰ δρέψῃ φόρους).
Ὁ ἀείμνηστος βασιλεὺς Ὄθων λοιπὸν δὲν ἦτο γνήσιος Ἕλλην, ἦτο Βαυαρός. Ὀρθόν.
Ὁ τελευταῖος καὶ ἡρωικὸς βασιλεὺς τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ὁ Κωνσταντῖνος Δραγάσις Παλαιολόγος, ἐκ μητρὸς ἦτο Σέρβος. Παρὰ τῷ πλευρῷ του ἠγωνίσθησαν ὑπὲρ πατρίδος οἱ μὴ Ἕλληνες Ἰωάννης Ἰουστινιάνης καὶ Νικόλαος Βάρβαρος, Γενουήσιος καὶ Ἑνετὸς ἀντιστοίχως. Οἱ πλεῖστοι «Ἕλληνες» εὐγενεῖς τῆς Βασιλευούσης τότε, ὡς καὶ οἱ «γνήσιοι» Ἕλληνες ἀπόγονοί των σήμερον, ἠσχολοῦντο κυρίως ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος...
Ὁ πρῶτος κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος, ὁ Ἰωάννης Ἀντωναμαρία Καποδίστριας, ἐγεννήθη Ἑνετὸς ὑπήκοος καὶ ἦτο ἐκ πατρὸς, κροατικῆς καταγωγῆς.
Ὁ ποιητὴς τοῦ ἐθνικοῦ μας (ἀκόμη) ὕμνου ἦτο ἐξ ἀπωτάτης καταγωγῆς ἐκ Σαλέρνου τῆς Ἰταλίας.
Ὁ «ἐθνάρχης» Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἐγεννήθη Ὀθωμανος ὑπήκοος, πιθανῶς δὲ ἑνετικῆς καταγωγῆς. Ὁ «ἐθνάρχης» Κωνσταντῖνος Καραμανλὴς sr. ἐγεννήθη Ὀθωμανος ὑπήκοος.
Ὁ μέγας λαϊκὸς ἡγέτης Ἀνδρέας Γ. Παπανδρέου, ἦτο ἐκ μητρὸς ἀπόγονος Πολωνολιθουανοῦ εὐγενοῦς, τοῦ Σιγισμούνδου Μινέικο.
Ὁ πρῶτος συνοπτικὸς ἱστορικὸς μας, Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος ἐγεννήθη Ὀθωμανος ὑπήκοος. Ὁ πατὴρ του ἐσφάγη ἐν Κωνσταντινουπόλει κατὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1821.
Ὁ ἴδιος περὶ τὸ 1844 ζῶν καὶ ἐργαζόμενος πλέον ἐν Ἑλλάδι, ἀπελύθη ἐκ τῆς θέσεώς του ...ὡς ἑτερόχθων, διὰ τοῦ ἐπαισχύντου νόμου τῆς τότε ἀναθεωρητικῆς βουλῆς, ὁ ὁποῖος ἐχώριζε τοὺς κατοίκους τῆς Ἑλλάδος εἰς γνησίους Ἕλληνας καὶ εἰς ἑτερόχθονας. (Ἀσχέτως ἂν οἱ πλεῖστοι, ὡς οἱ πρόγονοί μου Ὑδραῖοι, «γνήσιοι Ἕλληνες» ...ἠλβανοφώνουν).
Ὁ Βαυαρὸς Ὄθων φέρων φουστανέλλαν καὶ τουζλούκια μετὰ τῆς ὀλδεμβουργιανῆς συζύγου του φερούσης κουλουριώτικην ἐνδυμασίαν, ἐδιώχθη ὑπὸ «γνησίων» Ἑλλήνων πολιτικῶν, φερόντων ἡμίψηλον πῖλον ἐκ Λονδίνου καὶ γαλλικὰς ῥεδιγότας. Κάτι παρόμοιον συνέβη καὶ εἰς τὸν διαπρεπέστερον ποιητὴν τοῦ 19ου αἰῶνος τὸν λόρδον Γεώργιον Βύρωνα, ὁ ὁποῖος ἐψοφολόησε σὰν κακὸς σκύλος ἐν Μεσολογγίῳ φέρων σουλιωτικὴν ἐνδυμασίαν, καθυβριζόμενος ὑπὸ πολλῶν ὡς κίναιδος καὶ πράκτωρ τῶν Βρετανῶν...
Καὶ ἐξώσθη ἀπένταρος ὁ Ὄθων, ὁ κομίσας ἐν Ἑλλάδι ὑπὲρ τὰ 300.000 χρυσᾶ φράγκα. Ὁ μέσῳ τοῦ πατρὸς του περιθάλψας, σπουδάσας καὶ ἀποκαταστήσας ἑκατοντάδας πτωχῶν ἑλληνοπαίδων. Σύμπασα σχεδὸν ἡ ἐθνικὴ μας Σχολὴ τῆς Ζωγραφικῆς καὶ τῆς Γλυπτικῆς, ἠνδρώθη ἐν Μονάχῳ. Βρυζάκης, Λύτρας, Ἰακωβίδης, Βολανάκης, Γύζης, ἐσπούδασαν καὶ ἔλαμψαν διὰ τῶν χρημάτων τοῦ Βαυαροῦ βασιλέως.
Ἐν πτωχείᾳ ὁ ἐξόριστος Ὄθων, ἔζη ἐν Βαυαρίᾳ, σιτιζόμενος διὰ μηνιαίου ἐμβάσματος τοῦ βασιλέως ἀδελφοῦ του Μαξιμιλιανοῦ, κατώτερον τοῦ μισθοῦ ἑνὸς Βαυαροῦ ὑπουργοῦ. Ἔκαμεν ὅμως οἰκονομίας! Τὸν ἐπεσκέφθη ἓν ἔτος πρὸ τοῦ θανάτου του ὁ πρέσβυς μας Ῥαγκαβῆς καὶ τὸν ἐνημέρωσε περὶ τῶν δραματικῶν ἐξελίξεων τῆς «Μεγάλης Κρητικῆς Ἐπαναστάσεως» (1866).

1865. Ἡ τελευταία φωτογραφία. Ἐξόριστος καὶ ὄχι μόνον ἐνδυματολογικῶς, ἀμετανόητος.

«Ἐφαίνετο ἄρρωστος», σημειώνει ὁ πρέσβυς, «ἔτρεμεν ὁλίγον, ἐκ τῆς ἐμφανοῦς ἀσθενείας, ἢ μήπως ἐκ τῆς συγκινήσεως διὰ τὰ γεγονότα ποὺ τοῦ ἀφηγούμην; Διὰ τὸ Ἀρκάδι, τοὺς καταδρομεῖς μας. Συντόμως ἐλύθη ἡ ἀπορία μου. Μὲ δάκρυα ὁ μεγαλειότατος ἐξήγαγε ἀπὸ ἕνα χαρτοφύλακα μίαν ἐπιταγήν. Σημειώσας τὸ ποσόν ...., ὑπέγραψεν.
-Δὲν ἔχω ἄλλα χρήματα πιά. Νὰ τὰ δώσῃς στὸν ἀδελφὸν μας τὸν Γεώργιον (ἐνν. τὸν νέον βασιλέα τῆς Ἑλλάδος). Διὰ τὴν Κρήτην μας»...
Κατόπιν τοῦ ἐζήτησε τοῦτο νὰ μὴν ἀποκαλυφθῇ πρὸ τῆς λυτρώσεως τῆς Κρήτης, διὰ νὰ μὴν δημιουργηθοῦν προβλήματα εἰς τὸν Γεώργιον.
Ὁ Ὄθων δὲν ἀπόλεσε τὸν θρόνον του ἐπειδὴ δὲν εἶχε διάδοχον. Οὔτε ἐπειδὴ δὲν τὸν ἠγάπα ὁ λαός. Ὁ θρόνος του εἶχεν ἤδη χαθεῖ δέκα περίπου ἔτη πρὸ τῆς ἐκθρονίσεώς του, ὅτε υἱοθέτησε ὡς ἐπίσημον πολιτικὴν του τὴν «Μεγάλην Ἰδέαν», τὴν ὁποίαν ἀπὸ ἁπλοῦ ῥητορικοῦ πυροτεχνήματος τοῦ Κωλέττη, μετεσχημάτισεν εἰς ἐπίσημον πολιτικήν. Μίαν πολιτικὴν ἡ ὁποία ἔμελε νὰ ταφῇ τελικῶς μετὰ τοῦ πλέον τραγικοῦ καὶ λαοφιλοῦς βασιλέως τοῦ 20ου αἰῶνος, τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ α΄. Ἀπόλεσε τὸν θρόνον συναπολέσας τὴν «ἐκτίμησιν» τῶν Ἄγγλων, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν ἀπαίτησιν οὗτος νὰ πολιτεύηται ὡς «Βασιλεὺς τῆς Ἑλλάδος», ἐνῶ ὁ ἴδιος ἐθεώρει ἑαυτὸν «Βασιλέα τῶν Ἑλλήνων».
Ὡς «Βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων» ἐπραγματοποίησε ἐκεῖνον τὸ συγκλονιστικὸν ταξίδιόν του εἰς τὴν Σμύρνην http://www.kryphoscholio.com/istoria/kingottosmyrna.html διὰ τοῦ ὁποίου τόσον ἐνεψύχωσε τοὺς σκιαγμένους ἀκόμη τῆς μεγάλης σφαγῆς τοῦ 1821 ὁμογενεῖς μας. Δι᾿ αὐτὴν τὴν σφαγὴν οὐδεὶς μιλᾶ, διότι τότε δὲν εἴχομεν «συνωστισμούς» ὄπως τὸ 1922.
Οἱ βασιλεῖς τῆς Ἑλλάδος ἦσαν «ξένοι», μάλιστα κατὰ γνωστὴν ἔκφρασιν τῶν «προοδευτικῶν», «ξενόφερτοι».
Βεβαίως εἶναι σχετικῶς δύσκολον νὰ ἀνακαλύψῃς ἰθαγενῆ βασιλέα εἰς οἱονδήποτε εὐρωπαϊκὸν κράτος. Ἰθαγενεῖς μονάρχαι ἐνδημοῦν κυρίως εἰς χώρας τῶν ...ἄλλων ἠπείρων.
Ὅμως ΠΟΤΕ ΕΛΛΗΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ, προκειμένου νὰ περισώσῃ τὸν θρόνον του δὲν ἔστρεψε τὰ ὅπλα κατὰ τοῦ λαοῦ του, ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ λαὸς αὐτὸς τὸν ἠγάπα καὶ τὸν ἤθελεν, ἀλλὰ δὲν τὸν ἤθελον ἐκεῖνοι –ξένοι καὶ ἰθαγενεῖς- οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰ δικὰ των σχέδια.
Ἔφυγεν ἀμαχητὶ ὁ Ὄθων τὸ 1862. Παρητήθη ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Στρατηλάτης τοῦ 12-13, ὅταν τὰ ἀγγλογαλλικὰ πυροβόλα ἐστόχευσαν τὰς Ἀθήνας τὸ 1917.
Ἔφυγεν ὁ Κωνσταντῖνος ὁ β΄, ὅταν τὰ πιστὰ του στρατεύματα ἦσαν ἔτοιμα νὰ κινηθοῦν κατὰ τῶν παρανόμων τοῦ 1967.
Κανεὶς τους δὲν ἐπέστρεψε χωρὶς τὴν θέλησιν τοῦ λαοῦ, ἄνευ δημοψηφίσματος. Ἑνὸς θεσμοῦ τὸν ὁποῖον οἱ σύγχρονοι «προοδευτικοὶ» «δημοκράται» τρέμουν ὡς ὁ διάβολος τὸ λιβάνι....
Ἐν θλίψει σκέπτομαι συχνῶς, ἐσχάτως δὲ συχνότερον, πόσα ἀπὸ τὰ πλέον σιχαμερὰ νομοθετήματα τῶν ἐτῶν τῆς ἐλεεινῆς Τρίτης Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ἂν ἀντὶ νὰ εἶχον ὑπογραφῇ παρὰ διαφόρων «Προέδρων» της, εἶχον σταλεῖ εἰς τὸ γραφεῖον ἑνὸς βασιλέως, κατὰ πόσον ἡ ὑπογραφὴ αὕτη θὰ ἐτίθετο... Ὑποθετικὰ ἐρωτήματα θὰ μοῦ πεῖτε. Ναὶ, ὑποθετικά, ἀλλὰ... ὑπάρχει μέγα καὶ τραγικὸν «ἀλλά»!
Ὁ βασιλεὺς «γνήσιος» ἥ μὴ Ἕλλην, δὲν ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν ἐπανεκλογὴν του, οὔτε παύει νὰ λέγεται καὶ νὰ εἶναι βασιλεύς, ὅ,τι καὶ νὰ συμβῇ.
Ὁ βασιλεὺς δὲν περιμένει νὰ δοξασθῇ ὑπὸ τῶν κομμάτων καὶ διὰ τῶν κομμάτων.
Μπορεῖ κάποιοι νὰ τὸν βλέπουν ἁπλῶς ὡς χρυσοστόλιστον παγώνι, ἀλλὰ τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσον ἁπλᾶ.
Ἑκατομμύρια πολιτῶν, ἐν μέσῳ προβεβλημένων καὶ κρατούντων πόρνων καὶ πορνῶν, κιναίδων καὶ ἀπατεώνων, καραγκιόζηδων καὶ κανάγηδων, ἔχουν ἀνάγκην ἑνὸς ἀνθρωπίνου προτύπου προσωπικῆς καὶ οἰκογενειακῆς ζωῆς.
Συνήθως εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὑπὸ τῶν «προοδευτικῶν», «πνευματικῶν», «ἐπωνύμων» συμπολιτῶν (;) μας, ἀποκαλοῦνται «ἀνθρωπάκια». Δηλαδὴ ἐκεῖνοι ποὺ πληρώνουν φόρους, ποὺ μὲ καμάρι πᾶνε στὴν ὀρκωμοσίαν τοῦ υἱοῦ τους εἰς τὴν Τρίπολιν, ποὺ δακρύζουν ὅταν περνᾶ ἡ σημαῖα, ποὺ ἂν γίνῃ πόλεμος, πετοῦν τὸ διαβατήριόν τους στὰ σκουπίδια!
Τ᾿ «ἀνθρωπάκια» αὐτά, ὄχι οἱ «ἄλλοι», ἔχουν χρείαν ἑνὸς τελευταίου «φίλτρου» ἀξιοπρεπείας καὶ ἐθνικοῦ συμφέροντος. Κάποιου ποὺ θὰ ἀρνηθῇ αἴφνης νὰ ὑπογράψῃ κάποιον κατάπτυστον ἔγγραφον διὰ τοῦ ὁποίου κάποιος σύγχρονος «Καρακάλλας» δύναται νὰ μετατρέψῃ τὴν Ἑλλάδα εἰς ...«τέως Ἑλλάδα»!
Ὁ γερο-ῥουαγιαλίστ.

Διονύσου Πλοῦς

2011-03-01T00:00:00.000-08:00

Ὑπείκων ταῖς τοῦ σχολιαστοῦ Καλλιμάχου ὑποδείξεσι, παραθέτω ἀσχολιάστως τὴν ὑπέροχον τοῦ Ἐξηκίου κατὰ τὸν τίτλον κύλικα.
Σημειῶ ἁπλῶς, ὅτι ἐν τῷ λήμματι EXEKIAS τῆς σπουδαίας ἐγκυκλοπαιδείας Οὐικιπαίδεια, διαλαμβάνονται γλῶσσαι ὡς αἱ, Πολωνική, Σερβοκροατική, Ἰαπωνική κ.ἄ. ΠΛΗΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ...!!!

Τὸ ἑλληνικὸν καρναβάλι καὶ τὸ φαινόμενον τοῦ ἀκροβατοῦντος ἑλληνοποιητικοῦ ζήλου.

2011-02-27T12:48:00.000-08:00

Ἔλαβον διαδικτυακῶς, προερχόμενον ἐξ ἀρκετῶν φίλων, τὸ κάτωθι κείμενον, ἐν τῷ ὁποίῳ ἀναπτύσσεται συλλογισμὸς σχετικὸς, μεταξὺ ἄλλων καὶ πρὸς τὴν προέλευσιν τῆς λέξεως ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ, ἐρειδόμενος ἐπὶ σχετικοῦ βιβλίου τοῦ κ. Βερέττα.

Τσικνοπέμπτη…. Βωμολοχίες ….. Καρναβάλι

...Αυτές ήταν οι πρώτες καρναβαλικές γιορτές, άλλα και μια πρώιμη μορφή του θεάτρου. Ήταν οι γιορτές για την έλευση της Άνοιξης.

Για την προέλευση της λέξης καρναβάλι, ο συγγραφέας Μάριος Βερέττας αναφέρει:

Καρναβάλι λοιπόν… Ή «Κάρνα» – «βάλι». Προφανώς είναι μια σύνθετη λέξη. Ποιά είναι όμως η προέλευση των δύο αυτών συνθετικών;
Ας ανοίξουμε τον Όμηρο. Σε πάμπολλους στίχους τόσο της Ιλιάδας όσο και της Οδύσσειας (Θ 306, Π 392, ε 376, θ 92, ι 140, υ 75 κ.α.) συναντάμε τη λέξη «καρ» και τα παράγωγά της. Η λέξη αυτή σημαίνει «κεφάλι» και σύγχρονη επιβίωσή της είναι βεβαίως η «κάρα». Εάν τώρα προσθέσουμε και το ευφωνικό «ν» στην ομηρική λέξη «καρ», φτάνουμε κιόλας στη λέξη «κάρνος».

Από το ουσιαστικοποιημένο επίθετο «Κάρνειος» παράγεται στον πληθυντικό η ονομασία της εορτής «τα Κάρνεια», η οποία κατά τους ιστορικούς χρόνους τελείτο σε όλες τις δωρικές πόλεις προς τιμή του Καρνείου Απόλλωνος. Οι εορταστές μεταμφιέζονταν όλοι και συμμετείχαν σε μυστήρια παρόμοια με εκείνα της Ελευσίνας ενώ κατά το πέρας της γιορτής γινόντουσαν πάνδημα συμπόσια και «πανηγυρισμοί»!

Πάμε τώρα στο δεύτερο συνθετικό της λέξης «Καρναβάλι».
Κατ’ αρχήν το επίρρημα «βάλλε» ή «άβαλε» στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «είθε» και «μακάρι». Έπειτα, μερικές από τις δεκαπέντε και πλέον σημασίες του ρήματος «βάλλω» έχουν την έννοια του «στρέφω», «σείομαι πέρα δώθε», «ελαύνω», «φορώ», «προκαλώ», «ρίπτομαι» αλλά και… «φωτίζω».
Από εδώ κι έπειτα περνάμε στο ρήμα «βαλλίζω» που σημαίνει «χοροπηδώ», στα ουσιαστικά «βαλλισμός» δηλαδή «πηδηχτός χορός».

Με βάση τα προηγούμενα θα μπορούσαμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι:
Μια έκφραση του τύπου «καρνάβαλε», θα μπορούσε να σημαίνει «είθε Θεέ Κάρνε» να εκπληρώσει τις γονικοποιητικές μας προσδοκίες για την αύξηση των γεννημάτων μας.

Μια έκφραση του τύπου «καρναβάλλω» θα μπορούσε να σημαίνει «στρέφομαι ή σείομαι πέρα δώθε», κατά την διάρκεια της σχετικής εορτής, πρός τιμή του Θεού Κάρνου ή του Καρνείου Απόλλωνα. Μια έκφραση του τύπου «καρναβαλίζω» θα μπορούσε να σημαίνει ότι «χοροπηδώ» στο πανηγύρι του Κάρνου, τα κριόμορφα φορώντας κέρατα του Θεού ή το προσωπείο του. Το παραπάνω κείμενο είναι επιλογή αποσπασμάτων από τo βιβλίο του Μάριου Βερέττα: Καρναβάλι, η αρχαιότερη Ελληνική γιορτή.

Τὰ πάντα βεβαίως δύνανται νὰ ἐξηγηθοῦν ἐπαρκῶς καὶ ἀδιαμφισβητήτως, ἂν καταδεχθῶμεν ὅτι παρὰ τῷ πλευρῷ τῆς ὑπερόχου καὶ ἐξαιρέτου ἀρχαίας γλώσσης μας, ἵσταται καὶ ἡ καημένη, ἡ πτωχὴ λατινική.

Γνωστέον τὸ ὅτι οἱ Ῥωμαῖοι, εἴτε υἰοθέτησαν πολλὰς ἐκ τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἑορτῶν, εἴτε προσήρμοσαν αὐτὰς εἰς τὰς ἰδικὰς των.

Κατὰ τῷ Ἀνθεστηριῶνι Ἀττικῷ μηνί, τῷ καθ᾿ ἡμᾶς Φεβρουαρίῳ, ἐτελεῖτο πανδήμως ὁμάς τις ἑορτῶν καλουμένη Ἀνθεστήρια. Ἡ ἔναρξις τῶν ἑορτῶν αὐτῶν ἐλάμβανε χώραν ἐν τῇ 13ῃ αὐτοῦ ἡμέρᾳ, τῇ καλουμένῃ Πιθοίγια. Πιθοίγια ἐκ τῆς ἀνοίξεως τῶν πίθων τοῦ νέου οἴνου.

Ἐν τῇ αὐτῇ ἡμερομηνίᾳ συνεκροτεῖτο σατυρικῇ πομπή, ἐν ᾗ περιήγετο παράδοξον ἅρμα. Τὸ ἅρμα αὐτὸ παρίστανε πλοῖον κυλιόμενον ἐπὶ τροχῶν.

Ὡς γνωστὸν κεντρικὴ καὶ ἀποκλειστικὴ θεότης τῶν Ἀνθεστηρίων ἦτο ὁ Διόνυσος. Τοῦτο καθ᾿ ἡμᾶς διαρρυγνύει πᾶσαν σχέσιν, ὡς ἰσχυρίζεται ὁ κ. Β., τῶν Καρνείων ἑορτῶν τοῦ Ἀπόλλωνος πρὸς τὰς τῶν Ἀνθεστηρίων. Ἄλλωστε τὰ Κάρνεια ἦτο λακωνικὴ τετραετὴς ἑορτή, ἀρρήκτως συνδεδεμένη πρὸς τὴν λήξιν τοῦ τρυγητοῦ.

Λατινιστὶ τὸ ἅρμα, τὸ ἐν γένει τροχοφόρον λέγεται CARRUS, γεν. carri. Ἐξ οὗ καὶ τὸ ἡμέτερον νεοελληνικὸν κάρρον, ὡς ὀρθῶς ἐγράφετο ...ἐπὶ ἐποχῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, car ἀγγλιστί κλπ.

Ἐπίσης λατινιστί, ὁ ἀναφερόμενος εἰς τὸ πλοῖον, ὁ ναυτικὸς, λέγεται NAVALIS.

CARRUS NAVALIS λοιπὸν εἶπον οἱ Ῥωμαῖοι τὸ παράδοξον διονυσιακὸν ἅρμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἤρχιζαν τὰ Ἀνθεστήρια. ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ παρεφθέγξατο παρὰ τοῖς μεσαιωνικοῖς Ἕλλησιν καὶ μέχρι σήμερον περιάγονται ἅρματα ἐφ᾿ ὧν σύγχρονοι σάτυροι καὶ σειληνοὶ σατιρίζουν διονυσιαζόμενοι.

Πομπὴ Ἀνθεστηρίων ἐξ ἀρχαίου μελανομόρφου ἀγγείου. Τὸ τροχοφόρον πλοῖον.

Διότι ὁ ἐκ Θράκης Διονύσου πλοῦς ἐδραματοποίει τότε καὶ τὰ διατρέξαντα περὶ τὸν πλοῦν αὐτὸν γεγονότα τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ θεοῦ.

Διονύσου Πλοῦς. (ὁ ἐξοργισθεὶς θεὸς μεταμορφώνει τοὺς ἀπαγωγεὶς του εἰς δελφίνας). Ἐκ ψηφιδωτοῦ ἐν Βορείῳ Ἀφρικῇ.

Ἄρα CARRUS NAVALIS εἶναι τὸ ναυτικὸν ἅρμα, ἢ ἂν προτιμᾶτε, τὸ τροχήλατον πλοῖον. Ἡ λέξις ἢ καλύτερον φράσις CARRUS NAVALIS υἱοθετηθεῖσα ὑπὸ τῶν μεσαιωνικῶν Ἑλλήνων, ἐπέζησε μέχρις ἡμῶν ὡς ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ.


Τὸ ἴδιον θέμα. Νὰ προσεχθῇ ὁ προπορευὀμενος πελαργός, χαρακτηριστικὸν στοιχεῖον τῆς θρακικῆς πανίδος.

Συχνάκις, ἐσχάτως, πολλοὶ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι, ἐν τῇ ὑπερβολικῇ των ἐπιθυμίᾳ, ὅπως ἑλληνοποιήσωσι τὰ πάντα, τρέπονται εἰς ἀδοκίμους καὶ ἀβασανίστους συμπερασματικὰς κρίσεις.

Ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ἔχομεν ἓν ΚΑΘΑΡΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ, ἀκριβέστερον ἀθηναϊκὸν θρησκευτικὸν δρώμενον, φέρον ὅμως (εἴτε μᾶς ἀρέσκει, εἴτε ὄχι) ΛΑΤΙΝΙΚΩΤΑΤΗΝ ὀνομασίαν.