Ὅταν ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Τραγωδία συναντᾷ τὴν Βίβλον.

Julius Schnorr von Carolsfeld, «Ἰεφθάε».

Τὴν 26ην Φεβρουαρίου 1752, ὁ Γεώργιος Φρειδερῖκος Χαῖνδελ παρουσιάζει τὸ τελευταῖον του ὁρατόριον, τὸν «Ἰεφθάε».
Ὁ Ἰεφθάε εἶναι, κατὰ τοὺς «Κριτάς», Κεφ. 11, ἕνας Ἑβραῖος στρατηλάτης, ποὺ πρὸ μιᾶς κρισίμου ἐκστρατείας τάζει πρὸς τὸν Κύριον, ἄμα τῇ νίκῃ του, νὰ προσφέρῃ πρὸς  Αὐτὸν θυσίαν, τὸ πρῶτον πλᾶσμα ποὺ θὰ ἀντικρύσῃ, ὅταν ξαναγυρίσῃ στὸν τόπον του!
Ἐπιστρέφων νικητής, ὑπόκειται εἰς τὴν ὀδυνηρᾶν ὑπαπαντήν τῆς θυγατρὸς του, ἡ ὁποία σπεύδει νὰ ὑποδεχθῇ τὸν τροπαιοῦχον πατέρα της...

 

Ἰωάννης-Βαπτιστὴς Τιέπολο (Ἡ θυσία τῆς Ἰφιγενείας)

Πρόκειται διὰ τὴν ἀντιστροφὴν τῆς εὐριπιδείου «Ἰφιγενείας ἐν Αὐλίδι», ὅπου ὁ μάντις Κάλχας ζητεῖ τὴν θυσίαν τῆς Ἰφιγενείας ὑπὸ τοῦ Ἀγαμέμνονος, προκειμένου τὸ στράτευμα νὰ ἀπάρῃ διὰ τὴν Τροίαν.

Καὶ οἱ δύο στρατηλάται, Ἰεφθάε καὶ Ἀγαμέμνων, εἶναι παγιδευμένοι, ὁ πρῶτος εἰς τὰς βουλήσεις τῆς Ἀρτέμιδος -ὅπως ἐκδηλοῦνται διὰ τοῦ Κάλχαντος-, ὁ δεύτερος εἰς τὸ ἴδιον του τὸ τᾶμα.

Φρονῶ ὅτι τὸ δραματουργικὸν στοιχεῖον τῆς λεγομένης «τραγικῆς εἰρωνείας», προβάλλεται ἰσχυρότερον εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Ἰεφθάε...

Σκέπτομαι ὅτι ἂν ὁ Εὐριπίδης εἶχε ζήσει εἰς τὰ χρόνια τῶν Πτολεμαίων, δὲν θἆχε ἀφήσει μίαν τέτοιαν εὐκαιρίαν ἀνεκμετάλλευτον!
Τὸ κενὸν «κλείνει» ὁ Χαῖνδελ διὰ τοῦ ὀρατορίου του.

Τὰ προτεινόμενα μουσικὰ τεμμάχια εἶναι, διὰ μὲν τὸν «Ἰεφθάε», ἡ περίφημος ἄρια «Deeper, and deeper still....» 

http://www.youtube.com/watch?v=gjqYMnLlq9w&feature=related.

Διὰ τὴν Ἰφιγένειαν, τὶ ἄλλον;
Χριστόφορος-Βιλιβᾶλδος Ἱππότης τοῦ Γκλούκ. Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν «Ἰφιγένειαν ἐν Αὐλίδι», εἰς μίαν πρόσφατον ἠχογράφησιν τοῦ 2008, μὲ τὴν Συμφωνικὴν Ὀρχήστραν τῆς Βιέννας.

http://www.youtube.com/watch?v=kr_5OVn3EkY

GIOVANNI BELLINI (1430–1516). Τὸ πορτραῖτον τοῦ δόγη Λεονάρδου Λορεδάν (1501). Μία μικρὴ εἰκαστικὴ ἐπανάστασις.

Ἕνα βασικὸν στοιχεῖον τοῦ εὐρωπαϊκοῦ εἰκαστικοῦ μανιερισμοῦ, μέχρι τὸν ιστ΄ αἰῶνα εἶναι, ἡ ἀπεικόνισις ζωσῶν προσωπικοτήτων εἰς στάσιν πλαγίαν (προφίλ). Μέχρι νὰ ἱστορηθῇ ἡ προκειμένη προσωπογραφία, κατὰ μέτωπον (ἀνφάς)  ἀπεικονίζοντο μόνον τὰ ἱερὰ πρόσωπα.

Ὁ δόγης Λεονάρδος Λορεντάν, γόνος μιᾶς ἐκ τῶν περιφανεστέρων ἀριστοκρατικῶν οἰκογενειῶν τῆς Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τῆς Ἑνετίας,  ἐγεννήθη  εἰς τὰς 16 Νοεμβρίου 1436 καὶ ἀπεβίωσε κατέχων αὐτὸ τὸ ὕπατον ἀξίωμα ἐπὶ εἴκοσιν ἔτη, τὴν 21^ην Ἰουνίου 1521.

Ἡ οἰκογένειά του, μὲ πρῶτον αὐτόν, ἔμελε νὰ παράσχῃ τῇ Γαληνοτάτῃ τρεῖς δόγας καὶ δεκάδας ἀνωτέρων ὑπαλλήλων καὶ στρατιωτικῶν, κατὰ τὰ 1100 περίπου ἔτη τῆς ἱστορίας της ὡς κράτους.

Τὸ οἰκόσημον τῶν Loredan.

 Ὁ δόγης κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς 85ετοῦς ζωῆς του, ἔζησε συγκλονιστικὰς ἐμπειρίας. Εἶδε τὴν Βασιλεύουσαν νὰ πίπτῃ εἰς χείρας βαρβάρων καὶ τὸ ἄνθος τῆς ἑνετικῆς ἀριστοκρατίας νὰ σφαγιάζεται μαχόμενον εἰς τὸ πλευρὸν τοῦ τελευταίου Ῥωμαίου αὐτοκράτορός της.  Εἶδεν ἀπηλπισμένους Ἕλληνας φυγάδας ζητοῦντας  δικαίαν ἐκδίκησιν τῶν δεινῶν των.  Εἶχε τὴν τιμὴν ἐκεῖνος πρῶτος νὰ ὡπλίσῃ ἑλληνικὰς χείρας κατὰ τοῦ ἀπίστου ἀγαρηνοῦ κυνός. Ἔζησε τοὺς δύο καταστρεπτικοὺς Ἑνετοτουρκικοὺς Πολέμους, οἱ ὁποῖοι ἐστέρησαν τὴν Δημοκρατίαν ἀπὸ πολλὰς κτήσεις της.

Ἀκόμη ἔζησε καὶ συμμετέσχε εἰς τὰς φοβερὰς ἐνδοχριστιανικὰς συρράξεις τοῦ Πολέμου τῆς Ἑνώσεως τοῦ Καμπραί, ὅταν ἡ Ἑνετία προδομένη ἀπὸ τὸν Γενουήσιον Πάπαν Ἰούλιον τὸν  β΄, γνωστὸν καὶ ὡς «Πάπαν Πολεμιστήν», εὑρέθη μαχομένη πέραν τῶν παραδοσιακῶν της ἐχθρῶν Τούρκων καὶ κατὰ τῆς Ἁγίας Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (Γερμανίας), τοῦ βασιλείου τῆς Ἀραγῶνος, τῆς Γαλλίας καὶ πολλῶν ἰταλικῶν πόλεων.

Σημειωτέον ὅτι, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς μεγάλης αὐτῆς περιπετείας, ἡ ὁποία παρολίγον νὰ τερματίσῃ τὴν ἔνδοξον πορείαν τῆς Ἑνετίας, ὁ παπικὸς ἀφορισμὸς ἐναντίον ὅλων τῶν Ἑνετῶν (!), ἐστέρησε πᾶν χριστιανικὸν θρησκευτικὸν δικαίωμα τῶν πολιτῶν της.

Ὁ σπουδαῖος δόγης ἀντιμετώπισεν ἀξιοπρεπῶς τὰς προκλήσεις, ἀξιοποιήσας κάθε μέσον τὸ ὁποῖον ἡ ἀστείρευτος φαντασία του καὶ ἡ ὀξυδέρκειά του ἐνέπνευσαν.

Στρατιωτικῶς, ἀντιμετώπισε τὸ πάντοτε ἰσχυρὸν πρόβλημα τῆς λειψανδρίας, μισθώσας εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Γαληνοτάτης τὰ πολεμοχαρῆ ὑπολείμματα τῆς Ῥωμαϊκῆς (βυζαντινῆς) Αὐτοκρατορίας, τοὺς τρομεροὺς Ἕλληνας, Ἀρβανίτας καὶ Κροάτας stradioti, οἱ ὁποῖοι κατ᾿ ἐπανάληψιν κατετρόπωσαν τοὺς Ἱσπανούς, Ἑλβετούς, Γερμανούς, Γάλλους κλπ. ἀντιπάλους των.

Ἐμπροσθόφυλον τῶν ἀπομνημονευμάτων τοῦ τρανοῦ 
Ναυπλιέως «Stradioti» Μανώλη Μπλέσση.

Ἡ πορεία τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων, ὡς ἀνεμένετο ὑπῆρξε καταστροφική.

Ὁλίγαι νίκαι καὶ πολλαὶ ἧτται. Ἀποκορύφωσις ἡ ἀπώλεια τῆς Παδούης, τοῦ ἰσχυροτέρου χερσαίου προπυργίου τῆς Δημοκρατίας.

Τότε ἐμφανίζεται ὁ μέγας διπλωμάτης Λορεδάν!

Μὲ εἰλικρινὴ λόγον πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Δήμου, τὸ «Ἀρέγκο», σὰν ἄλλος Σόλων, ἐξορκίζει τοὺς πολίτας εἰς τελειωτικὸν ἀγῶνα ζωῆς ἢ θανάτου. Ἡ Πάδουα ἀνακτᾶται. Παρασκηνιακῶς ἐπιτυγχάνει τὸ θαῦμα. Συμπράττει πρὸς τὸν Πάπαν, ὁ ὁποῖος τώρα ἔχει στραφεῖ κατὰ τῶν Γάλλων καὶ κερδίζει μίαν ἀνάσαν. Οἱ Ἑνετοὶ δὲν εἶναι πλέον ἀπομονωμένοι. Κυρίως δύνανται νὰ θάπτουν πάλιν τοὺς νεκροὺς των ...χριστιανικῶς!

Ὅμως τὸ μίσος τοῦ Πάπα εἶναι ἀτέρμον. Ἐγκαίρως ὁ Λορεδὰν διὰ ἐκπληκτικῶν δολοπλοκιῶν, κατασκοπείας, ἐρωτικῶν δολωμάτων, χρηματισμῶν, ὑφαρπάζει τὴν Γαλλίαν τοῦ Λουδοβίκου τοῦ ιβ΄, ἐκ τοῦ Συνασπισμοῦ καὶ τὴν στρέφει κατὰ τῶν ἀντιπάλων του. Ὁ Πάπας αἰφνιδιάζεται.

Ἡ Ἑνετία ἀνακτᾶ καὶ πάλιν ὅ,τι εἶχεν ἀπολέσει. Τὸ πλέον δὲ ἐντυπωσιακόν! Ὁ Πάπας ὑποχρεοῦται νὰ καταβάλῃ πρὸς τὴν ...οἰκογένειαν Λορεδάν, τὸ πρωτοφανὲς διὰ τὴν ἐποχὴν (καὶ σήμερον ἀκόμη) ποσόν, τῶν 500.000 δουκάτων!

Ὁ γηραιὸς δόγης ἔχει νικήσει, δύναται δὲ νὰ παραδώσῃ μαζὶ μὲ τὸ ὑπέροχον πνεῦμα του πρὸς τὸν Κύριον τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός καὶ εἰς τὸν διάδοχόν του Ἀντώνιον Γριμάνην ἕν ἰσχυρὸν κράτος, μίαν αὐτοκρατορίαν, ἀξίαν νὰ συνεχίσῃ τὴν σχεδὸν μοναχικὴν ἀγωνιστικὴν πορείαν της, κατὰ τοῦ προαιωνίου ἐχθροῦ της, τοῦ ἀπίστου Ὀθωμανοῦ.

Εἰς τὸ πορτραῖτον τοῦ Μπελλίνι (ἐκλατινισμένως φέρεται ὡς Ioannes Bellinus εἰς τὴν «καρτολίναν» του), ὁ δόγης εἰκονίζεται ἁγαλματώδης καὶ πλήρως στυλιζαρισμένος.

Μέσα ἀπὸ τὴν δύσκαμπτον, ἀτσαλάκωτον, ὁλοσηρικὴν, λευκὴν μπροκάρ βέσταν του μὲ τὰ περίτεχνα κομβία, ξεπροβάλλει ἡ μορφὴ του.

Μόνον πρόσωπον. Πρόσωπον «γαληνότατον», ἀτάραχον. Ὄχι ἡ ἀταραξία τοῦ ἀνοήτου, τοῦ μπονόμ. Ἡ ἀταραξία τοῦ κυβερνήτου.

Τὸ βλέμμα του διαπερᾶ τὸ ἄπειρον. Δύο ἀποκλίνοντες ὁπτικοὶ ἄξονες διαπορεύονται εἰς ἀνυπολόγιστον βάθος. Τὸ ἀριστερὸν τοῦ προσώπου του ἔχει μίαν αἴσθησιν πικροῦ χιοῦμορ, μίαν μειλιχιότητα συγκεκρατημένης εὐθυμίας, μιᾶς στωικότητος ἐπίσης.

Τὸ δεξιὸν εἶναι αὐστηρόν. Τὸ στόμα εἶναι δύσκολον νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς μειδιάζον. Μᾶλλον ἀποπνέει ἐκείνην τὴν δυσοίωνον ῥωμαϊκὴν ἔκφρασιν τῶν γλυπτῶν τῆς αὐτοκρατορικῆς περιόδου τοῦ Αὐγούστου, τὴν ἔλξιν τῶν μυῶν ὑπὸ τὴν ῥῖνα κατὰ τρόπον δεικνύοντα ἀνάμεικτα συναισθήματα καρτερίας, ἀποδοκιμασίας καὶ συγκρατήσεως τῶν ἀκαίρων λόγων.

Οἱ ῥώθωνες διεσταλμένοι ὡς νὰ ὀσμίζωνται διαρκῶς. Ὁσμίζονται ὄχι μόνον τὰ πανάκριβα ἑνετικὰ ἀρώματα. Ὀσμίζονται τὴν δυσωδίαν τῶν καναλιῶν. Τὰς ἡρωικὰς ὀσμὰς τῆς πυρίτιδος, τῶν ἱδρωμένων ἵππων, τῶν ἱδρωμένων κατεργάρηδων τῆς γαλέρας, ἀλλὰ καὶ τὴν φρικώδη ὀσμὴν τοῦ πικραμυγδάλου, δηλαδὴ τῶν περιφήμων ἑνετικῶν κυανυούχων τοξικῶν παρασκευασμάτων, τοῦ σουμπλιμέ, τοῦ βιτριολίου, τοῦ κριεζότου...

Τὰ φρύδια ἀνύπαρκτα, ἐξυρισμένα κατὰ τὰ εἰωθότα, ἐντείνουν περαιτέρω τὴν ἀγαλματώδη παρουσίαν τοῦ προσώπου καὶ ἀφαιροῦν κάθε δυνατότητα ἀποτυπώσεως περισσοτέρων ψυχογραφικῶν στοιχείων τοῦ δόγη.

«Ὡς ἐκεῖ» μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ τὸν προσεγγίσωμε. Μετὰ ἂς ὑποτεθῇ ὅ,τι θέλομε.

Ἂς προσπαθήσωμε νὰ ἀποκρυπτογραφήσωμε τὰς πέντε διαμήκεις ῥυτίδας τοῦ μετώπου του. Ἂς φιλοσοφήσωμε καὶ  ὁλίγον ἐπὶ τῆς ἕκτης, ἀριστερᾶς ἐποφθαλμίου ῥυτίδος, γνωστῆς καὶ ὡς ῥυτίδος τῆς ὑπεροψίας (ἂν ὄχι τῆς ὑπεροχῆς)!

Τὸ ὑπέροχον μέτωπον τοῦ δυναμικοῦ γέροντος, τελειώνει μέσα εἰς ἕνα λινὸν κεφαλόδεσμον, προστατευτικὸν τοῦ -προφανῶς ἐξυρισμένου- κρανίου του, διὰ νὰ μὴν πληγώνεται ἐκ τοῦ βαρέος «κορνέτου», τοῦ χαρακτηριστικοῦ δογικοῦ σκούφου.

Τὰ ὦτα του δὲν θὰ τὰ μάθωμε ποτέ. Κρυμμένα, διὰ νὰ μὴν ἀκούουν ἄραγε τὰς ματαίας φυσικὰς φωνάς; Φωνὰς πληγωμένων πολεμιστῶν; Ἀπειλητικὰς φωνὰς βαρβάρων τουρκικῶν φθόγγων; Ἐκλεπτυσμένας ὑπούλους φωνὰς φερεφώνων κληρικῶν καὶ  τραγουδιστικῆς δολιότητος Γάλλων διπλωματῶν; Τὶς οἶδε;

Ἀντ᾿  αὐτῶν θὰ ἀρκεσθῶμεν εἰς τὰς δύο ἐλευθέρως πιπτούσας ἑκατέρωθεν τοῦ προσώπου «ἀκοάς»- δάνεια ἐκ τῆς ῥωμαϊκῆς (βυζαντινῆς) εἰκονογραφίας.

Ὅπου  «ἀκοαὶ» λέγονται τὰ κορδόνια ἢ ψελλία ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συμβολίζουν ὄχι τὴν φυσικὴν ἀκοήν, ἀλλὰ τὴν πνευματικήν, ἐκείνην τῶν ἀγγέλων. Δι᾿ αὐτῆς ἀκούουν τὰς ἐσωτέρας ἐκείνας φωνὰς τῶν ἀνθρώπων, ὅταν χάριν τοῦ Ὑψίστου «ἐτάζουν νεφροὺς καὶ καρδίαν»...

Sun, moon, and stars are dark to me!

Λίγες μέρες πρὸ τῆς ἐπετείου τῆς 19ης Ἀπριλίου 1824.

Ἡ παράπλευρος ἐλαιογραφία ἀποτελεῖ ἐξιδανικευμένην ἐκδοχὴν τοῦ ἡρωικοῦ θανάτου...
Σὲ μίαν ὑγρὴ καλύβα τοῦ Μεσολογγιοῦ, ὁ μεγάλος Ἕλλην, Λόρδος Γεώργιος, Γόρδων, Νόελ, 6ος βαρῶνος Βύρων, ποιητής, ὁραματιστὴς καὶ πολεμιστὴς τοῦ Δικαίου καὶ τῆς Ἐλευθερίας, ὁ βρετανικῆς καταγωγῆς , σβύνει νικημένος ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὴν φυματίωση, ἀφήνοντας ὀρφανοὺς τοὺς Ἕλληνές του.
Λίγοι ἴσως ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὸ μεγάλο βάρος ποὺ ἔπεσε στὴν πλάστιγγα τοῦ Ἀγῶνος, ὅταν ὁ Βύρων ἀφίχθη στὴν Ἑλλάδα, ξαναζωντανεύοντας τὸν παγκόσμιον φιλελληνισμόν, ὁ ὁποῖος εἶχε ψυχοραγήσει στὴν Μάχην τοῦ Πέτα, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀθλιότητα τοῦ ἐμφυλίου πολέμου.


Ἂς τιμήσωμε τὴν μνήμην του μὲ ἕνα ἀπὸ τοὺς συγκλονιστικωτέρους ἰάμβους τῆς γενετείρας του Βρετανίας. Ἂς σιγοψιθυρίσωμε μαζὶ μὲ τὸν λαβωμένο, τυφλὸ "Σαμψὼν" τοῦ Γεωργίου Φρειδερίκου Χαῖνδελ, ἀπ᾿ τὴν πρώτην πράξιν τοῦ ὁμωνύμου ὀρατορίου, τὸ περίφημον "Total eclipse", ἀκούοντάς το συγχρόνως μὲ τὴν φωνὴν τοῦ ἀξεχάστου καὶ ὑπερόχου "ἡρωικοῦ" τενόρου Γιὰν Πήρς (Jan Peerce).

...Total eclipse! No sun, no moon!
All dark amidst the blaze of noon!
Oh, glorious light! No cheering ray
To glad my eyes with welcome day!
Why thus depriv’d Thy prime decree?
Sun, moon, and stars are dark to me!...

https://www.youtube.com/watch?v=VtOeaJ-XGTw

Γιὰ ὅ,τι στὴ ζωὴ μας μένει ἀτέλειωτο...

                                   Οὗγος φὸν Χόφφμανσταλ 

Hugo von Hoffmanstahl (1874-1929)

Στὴν Χ.

Die Beiden (1896)

Sie trug den Becher in der Hand
— Ihr Kinn und Mund glich seinem Rand —,
So leicht und sicher war ihr Gang,
Kein Tropfen aus dem Becher sprang.

So leicht und fest war seine Hand:
Er ritt auf einem jungen Pferde,
Und mit nachlässiger Gebärde
Erzwang er, daß es zitternd stand.

Jedoch, wenn er aus ihrer Hand
Den leichten Becher nehmen sollte,
So war es beiden allzuschwer;
Denn beide bebten sie so sehr,
Daß keine Hand die andre fand
Und dunkler Wein am Boden rollt.

Ξεδιάντροπη Φρεάντλους Ἀπόδοσις. 

"Οἱ Δύο".

ΕΚΕΙΝΗ

Τὸ κρύσταλλο στὸ χέρι της κρατοῦσε

Κι᾿ εἶχε λαιμὸ καὶ στόμα στοῦ κρυστάλλου τὴ μορφή.

Μὲ βῆμ᾿ ἀνάλαφρο καὶ στέριο πρὸς ἐκεῖνον προχωροῦσε,

Χωρὶς μιὰ στάλα κάτω νὰ χυθῇ.

 ΕΚΕΙΝΟΣ

Μὲ χέρι ἀνάλαφρο συνάμα καὶ γερό,

Καβάλα ἐρχόταν σ᾿ ἄτι νεαρό.

Ποὺ ἥρεμα τὄκαμε γιὰ λίγο νὰ σταθῇ,

μπροστὰ στὴ νιὰ, τρεμάμενο, θαρρῶ.

Η ...ΣΠΟΝΔΗ

Σὰν ἅπλωσε ἀπ᾿ τὸ χέρι της τὸ κρύσταλλο νὰ πάρῃ,

Καὶ στῶν δυονῶν πόσο βαρὺ τὸ χέρι τους ἐφάνη!

Κι᾿ οἱ δυὸ τους νοιώθωντας μιὰ ῥίγη περισσή,

Τὰ χέρια τους νὰ σμίξουνε ἀδύνατον ἐστάθη.

Καὶ τὸ ᾿ματόχρωμο κρασί,

Στὸ χῶμα πέφτοντας, ἄδικα ἐχάθη.

Τὸ μπρούτζινον στέμμα.

Πρὸ ὁλίγων ἐτῶν ἐγένετο ἐν τῇ Ἐθνικῇ Πινακοθήκῃ, ἔκθεσις ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἀθήνα-Μόναχο». Ἐντὸς προθήκης ἐξετέθησαν τὰ κοσμήματα τοῦ στέμματος τοῦ ἀειμνήστου βασιλέως Ὄθωνος. Παρετήρησα τότε ὅτι αὐτὰ ἦσαν ἐξ ἐπιχρυσωθέντος ὀρειχάλκου (μπρούντζου), μάλιστα τόσον τὸ στέμμα, ὅσον καὶ τὸ σκῆπτρον ἔφερον καὶ τινα στοιχεῖα ὀξειδώσεως...

20-12-1959. Μετὰ 107 ἔτη, Γερμανοὶ διπλωμάται, παραδίδουν τελετουργικῶς,εἰς τὸν βασιλέα Παῦλον, τὸ Στέμμα, τὸ Σκῆπτρον καὶ τὸ Ξῖφος τοῦ Ὄθωνος

Πολὺς κατὰ καιροὺς λόγος γίνεται περὶ τῆς περιφήμου «ἑλληνικότητος», διαφόρων προσωπικοτήτων, ἐμπλακεισῶν εἴτε πολιτικῶς εἴτε πολιτειακῶς εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ τόπου μας. 
Τώρα βεβαίως, διὰ τῆς ἐπεκτάσεως καὶ ἀποδόσεως τῆς «τιμῆς» τοῦ ἰθαγενοῦς ὑπὸ τοῦ συγχρόνου Καρακάλλα τῆς πατρίδος μας, εἰς πάντα προστυχόντα κάτοικον αὐτῆς, ὅλα ταῦτα καθίστανται περιττά...
(ΣΗΜ.: Ὁ αὐτοκράτωρ Καρακάλλας ἦτο ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, προκειμένου νὰ καλύψῃ τὰς σπατάλους ἀνάγκας του, ἐπεξέτεινε τὴν ἀπόδοσιν τῆς ἰδιότητος τοῦ Ῥωμαίου πολίτου καθ᾿ ἅπασαν τὴν ἐπικράτειαν, ὥστε νὰ δρέψῃ φόρους).
Ὁ ἀείμνηστος βασιλεὺς Ὄθων λοιπὸν δὲν ἦτο «γνήσιος Ἕλλην», ἦτο Βαυαρός. Ὀρθόν!
Ἀλλὰ καὶ ὁ τελευταῖος καὶ ἡρωικὸς βασιλεὺς τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ὁ Κωνσταντῖνος Δραγάσις Παλαιολόγος, ἐκ μητρὸς ἦτο Σέρβος. Παρὰ τῷ πλευρῷ του τότε ἠγωνίσθησαν ὑπὲρ πατρίδος οἱ μὴ Ἕλληνες Ἰωάννης Ἰουστινιάνης καὶ Νικόλαος Βάρβαρος, Γενουήσιος καὶ Ἑνετὸς ἀντιστοίχως. 
Οἱ πλεῖστοι «Ἕλληνες» εὐγενεῖς τῆς Βασιλευούσης τότε, ὡς καὶ οἱ «γνήσιοι» Ἕλληνες ἀπόγονοί των σήμερον, ἠσχολοῦντο κυρίως ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος...
Ὁ πρῶτος κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος, ὁ Ἰωάννης Ἀντωναμαρία Καποδίστριας, ἐγεννήθη Ἑνετὸς ὑπήκοος καὶ ἦτο ἐκ πατρὸς, κροατικῆς καταγωγῆς.
Ὁ ποιητὴς τοῦ ἐθνικοῦ μας (ἀκόμη) ὕμνου ἦτο ἐξ ἀπωτάτης καταγωγῆς ἐκ Σαλέρνου τῆς Ἰταλίας.
Ὁ «ἐθνάρχης» Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἐγεννήθη Ὀθωμανος ὑπήκοος, πιθανῶς δὲ ἑνετικῆς καταγωγῆς. Ὁ «ἐθνάρχης» Κωνσταντῖνος Καραμανλὴς sr. ἐγεννήθη Ὀθωμανος ὑπήκοος.
Ὁ μέγας λαϊκὸς ἡγέτης Ἀνδρέας Γ. Παπανδρέου, ἦτο ἐκ μητρὸς ἀπόγονος Πολωνολιθουανοῦ εὐγενοῦς, τοῦ Σιγισμούνδου Μινέικο.
Ὁ πρῶτος συνοπτικὸς ἱστορικὸς μας, Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος ἐγεννήθη Ὀθωμανος ὑπήκοος. Ὁ πατὴρ του ἐσφάγη ἐν Κωνσταντινουπόλει κατὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1821.
Ὁ ἴδιος περὶ τὸ 1844 ζῶν καὶ ἐργαζόμενος πλέον ἐν Ἑλλάδι, ἀπελύθη ἐκ τῆς θέσεώς του ...ὡς ἑτερόχθων, διὰ τοῦ ἐπαισχύντου νόμου τῆς τότε ἀναθεωρητικῆς βουλῆς, ὁ ὁποῖος ἐχώριζε τοὺς κατοίκους τῆς Ἑλλάδος εἰς γνησίους Ἕλληνας καὶ εἰς ἑτερόχθονας. (Ἀσχέτως ἂν οἱ πλεῖστοι, ὡς οἱ πρόγονοί μου Ὑδραῖοι, «γνήσιοι Ἕλληνες» ...ἠλβανοφώνουν).
Ὁ Βαυαρὸς Ὄθων φέρων φουστανέλλαν καὶ τουζλούκια μετὰ τῆς ὀλδεμβουργιανῆς συζύγου του φερούσης κουλουριώτικην ἐνδυμασίαν, ἐδιώχθη ὑπὸ «γνησίων» Ἑλλήνων πολιτικῶν, φερόντων ἡμίψηλον πῖλον ἐκ Λονδίνου καὶ γαλλικὰς ῥεδιγότας. Κάτι παρόμοιον συνέβη καὶ εἰς τὸν διαπρεπέστερον ποιητὴν τοῦ 19ου αἰῶνος τὸν λόρδον Γεώργιον Βύρωνα, ὁ ὁποῖος ἀπέθανε κακῆν κακῶς ἐν Μεσολογγίῳ φέρων σουλιωτικὴν ἐνδυμασίαν, καθυβριζόμενος ὑπὸ πολλῶν ὡς κίναιδος καὶ πράκτωρ τῶν Βρετανῶν...
Καὶ ἐξώσθη ἀπένταρος ὁ Ὄθων, ὁ κομίσας ἐν Ἑλλάδι ὀχετὸν βαυαρικοῦ χρυσοῦ. Ὁ μέσῳ τοῦ πατρὸς του περιθάλψας, σπουδάσας καὶ ἀποκαταστήσας ἑκατοντάδας πτωχῶν ἑλληνοπαίδων. Σύμπασα σχεδὸν ἡ ἐθνικὴ μας Σχολὴ τῆς Ζωγραφικῆς καὶ τῆς Γλυπτικῆς, ἠνδρώθη ἐν Μονάχῳ. Βρυζάκης, Λύτρας, Ἰακωβίδης, Βολανάκης, Γύζης, ἐσπούδασαν καὶ ἔλαμψαν διὰ τῶν χρημάτων τοῦ Βαυαροῦ βασιλέως.
Ἐν πτωχείᾳ ὁ ἐξόριστος Ὄθων, ἔζη ἐν Βαυαρίᾳ, σιτιζόμενος διὰ μηνιαίου ἐμβάσματος τοῦ βασιλέως ἀδελφοῦ του Μαξιμιλιανοῦ, κατώτερον τοῦ μισθοῦ ἑνὸς Βαυαροῦ ὑπουργοῦ. Ἔκαμεν ὅμως οἰκονομίας! Τὸν ἐπεσκέφθη, ὁλίγον πρὸ τοῦ θανάτου του, ὁ πρέσβυς μας Ῥαγκαβῆς καὶ τὸν ἐνημέρωσε περὶ τῶν δραματικῶν ἐξελίξεων τῆς «Μεγάλης Κρητικῆς Ἐπαναστάσεως» (1866).

1865. Ἡ τελευταία φωτογραφία.  Ἐξόριστος καὶ (ὄχι μόνον ἐνδυματολογικῶς) ἀμετανόητος.

«Ἐφαίνετο ἄρρωστος», σημειώνει ὁ διπλωμάτης, «ἔτρεμεν ὁλίγον, ἐκ τῆς ἐμφανοῦς ἀσθενείας, ἢ μήπως ἐκ τῆς συγκινήσεως διὰ τὰ γεγονότα ποὺ τοῦ ἀφηγούμην; Διὰ τὸ Ἀρκάδι, τοὺς καταδρομεῖς μας. Συντόμως ἐλύθη ἡ ἀπορία μου. Μὲ δάκρυα ὁ μεγαλειότατος ἐξήγαγε ἀπὸ ἕνα χαρτοφύλακα μίαν ἐπιταγήν. Σημειώσας τὸ ποσόν ...., ὑπέγραψεν.
-Δὲν ἔχω ἄλλα χρήματα πιά. Νὰ τὰ δώσῃς στὸν ἀδελφὸν μας τὸν Γεώργιον (ἐνν. τὸν νέον βασιλέα τῆς Ἑλλάδος). Διὰ τὴν Κρήτην μας»...
Κατόπιν τοῦ ἐζήτησε τοῦτο νὰ μὴν ἀποκαλυφθῇ πρὸ τῆς λυτρώσεως τῆς Κρήτης, διὰ νὰ μὴ δημιουργηθοῦν προβλήματα εἰς τὸν Γεώργιον.
Ὁ Ὄθων δὲν ἀπώλεσε τὸν θρόνον του ἐπειδὴ δὲν εἶχε διάδοχον. Οὔτε ἐπειδὴ δὲν τὸν ἠγάπα ὁ λαός. Ὁ θρόνος του εἶχεν ἤδη χαθεῖ δέκα περίπου ἔτη πρὸ τῆς ἐκθρονίσεώς του, ὅτε υἱοθέτησε ὡς ἐπίσημον πολιτικὴν του τὴν «Μεγάλην Ἰδέαν», τὴν ὁποίαν ἀπὸ ἁπλοῦ ῥητορικοῦ πυροτεχνήματος τοῦ Κωλέττη, μετεσχημάτισεν εἰς ἐπίσημον πολιτικήν. Μίαν πολιτικὴν ἡ ὁποία ἔμελε νὰ ταφῇ τελικῶς μετὰ τοῦ πλέον τραγικοῦ καὶ λαοφιλοῦς βασιλέως τοῦ 20ου αἰῶνος, τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ α΄. Ἀπόλεσε τὸν θρόνον συναπολέσας τὴν «ἐκτίμησιν» τῶν Ἄγγλων, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν ἀπαίτησιν οὗτος νὰ πολιτεύηται ὡς «Βασιλεὺς τῆς Ἑλλάδος», ἐνῶ ὁ ἴδιος ἐθεώρει ἑαυτὸν «Βασιλέα τῶν Ἑλλήνων».
Ὡς «Βασιλεὺς τῶν Ἑλλήνων» ἐπραγματοποίησε ἐκεῖνον τὸ συγκλονιστικὸν ταξίδιόν του εἰς τὴν Σμύρνην http://www.kryphoscholio.com/istoria/kingottosmyrna.html διὰ τοῦ ὁποίου τόσον ἐνεψύχωσε τοὺς σκιαγμένους ἀκόμη τῆς μεγάλης σφαγῆς τοῦ 1821 ὁμογενεῖς μας. Δι᾿ αὐτὴν τὴν σφαγὴν οὐδεὶς μιλᾶ, διότι τότε δὲν εἴχομεν «συνωστισμούς» ὄπως τὸ 1922.
Οἱ βασιλεῖς τῆς Ἑλλάδος ἦσαν «ξένοι», μάλιστα κατὰ γνωστὴν ἔκφρασιν τῶν «προοδευτικῶν», «ξενόφερτοι».
Βεβαίως εἶναι σχετικῶς δύσκολον νὰ ἀνακαλύψῃς ἰθαγενῆ βασιλέα εἰς οἱονδήποτε εὐρωπαϊκὸν κράτος. Ἰθαγενεῖς μονάρχαι ἐνδημοῦν κυρίως εἰς χώρας τῶν ...ἄλλων ἠπείρων.
Ὅμως ΠΟΤΕ Ἕλλην βασιλεύς, προκειμένου νὰ περισώσῃ τὸν θρόνον του δὲν ἔστρεψε τὰ ὅπλα κατὰ τοῦ λαοῦ του, ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ λαὸς αὐτὸς τὸν ἠγάπα καὶ τὸν ἤθελεν, ἀλλὰ δὲν τὸν ἤθελον ἐκεῖνοι –ξένοι καὶ ἰθαγενεῖς- οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰ δικὰ των σχέδια.
Ἔφυγεν ἀμαχητὶ ὁ Ὄθων τὸ 1862. Παρητήθη ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Στρατηλάτης τοῦ 12-13, ὅταν ἐπεκράτησε τὸ ξενοκίνητον πραξικόπημα τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τὰ ἀγγλογαλλικὰ πυροβόλα ἐστόχευσαν τὰς Ἀθήνας τὸ 1916.
Ἔφυγεν ὁ Κωνσταντῖνος ὁ β΄, ὅταν οἱ ἐπίορκοι ἡγέται τοῦ στρατοῦ μας ἠρνήθησαν νὰ τὸν ὑπακούσουν καὶ  νὰ κινηθοῦν κατὰ τῶν παρανόμων τοῦ 1967.
Κανεὶς τους δὲν ἐπέστρεψε χωρὶς τὴν θέλησιν τοῦ λαοῦ, ἄνευ δημοψηφίσματος. Ἑνὸς θεσμοῦ τὸν ὁποῖον οἱ σύγχρονοι «προοδευτικοὶ» «δημοκράται» τρέμουν ὡς ὁ διάβολος τὸ λιβάνι....
Ἐν θλίψει σκέπτομαι συχνῶς, ἐσχάτως δὲ συχνότερον, πόσα ἀπὸ τὰ πλέον σιχαμερὰ νομοθετήματα τῶν ἐτῶν τῆς ἐλεεινῆς Τρίτης Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, ἂν ἀντὶ νὰ εἶχον ὑπογραφῇ παρὰ διαφόρων «Προέδρων» της, εἶχον σταλεῖ εἰς τὸ γραφεῖον ἑνὸς βασιλέως, κατὰ πόσον ἡ ὑπογραφὴ αὕτη θὰ ἐτίθετο... Ὑποθετικὰ ἐρωτήματα θὰ μοῦ πῆτε. Ναὶ, ὑποθετικά, ἀλλὰ... ὑπάρχει μέγα καὶ τραγικὸν «ἀλλά»!
Ὁ βασιλεὺς «γνήσιος» ἥ μὴ Ἕλλην, δὲν ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν ἐπανεκλογὴν του, οὔτε παύει νὰ λέγεται καὶ νὰ εἶναι βασιλεύς, ὅ,τι καὶ νὰ συμβῇ.
Ὁ βασιλεὺς δὲν περιμένει νὰ δοξασθῇ ὑπὸ τῶν κομμάτων καὶ διὰ τῶν κομμάτων.
Μπορεῖ κάποιοι νὰ τὸν βλέπουν ἁπλῶς ὡς χρυσοστόλιστον παγώνι, ἀλλὰ τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσον ἁπλᾶ.
Ἑκατομμύρια πολιτῶν, ἐν μέσῳ προβεβλημένων καὶ κρατούντων πόρνων καὶ πορνῶν, κιναίδων καὶ ἀπατεώνων, καραγκιόζηδων καὶ κανάγηδων, ἔχουν ἀνάγκην ἑνὸς ἀνθρωπίνου προτύπου προσωπικῆς καὶ οἰκογενειακῆς ζωῆς.
Συνήθως εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὑπὸ τῶν «προοδευτικῶν», «πνευματικῶν», «ἐπωνύμων» συμπολιτῶν (;) μας, ἀποκαλοῦνται «ἀνθρωπάκια». Δηλαδὴ ἐκεῖνοι ποὺ πληρώνουν φόρους, ποὺ μὲ καμάρι πᾶνε στὴν ὀρκωμοσίαν τοῦ υἱοῦ τους εἰς τὴν Τρίπολιν, ποὺ δακρύζουν ὅταν περνᾶ ἡ σημαῖα, ποὺ ἂν γίνῃ πόλεμος, πετοῦν τὸ διαβατήριόν τους στὰ σκουπίδια!
Τ᾿ «ἀνθρωπάκια» αὐτά, ὄχι οἱ «ἄλλοι», ἔχουν χρείαν ἑνὸς τελευταίου «φίλτρου» ἀξιοπρεπείας καὶ ἐθνικοῦ συμφέροντος. Κάποιου ποὺ θὰ ἀρνηθῇ αἴφνης νὰ ὑπογράψῃ κάποιον κατάπτυστον ἔγγραφον διὰ τοῦ ὁποίου κάποιος σύγχρονος «Καρακάλλας» δύναται νὰ μετατρέψῃ τὴν Ἑλλάδα εἰς ...«τέως Ἑλλάδα»!