ΔΙΟΝΥΣΟΣ «ΜΥΩΨ»

Ἡ Ἰατρικὴ Τέχνη συνηθέστατα ἐπιβάλλει τὰς δικὰς της ἑρμηνείας ἐπὶ λέξεων αἱ ὁποῖαι ἄνευ ταύτης θὰ ἠδύναντο νὰ ἀναδείξουν τὰς πολυσχιδεῖς των λοιπὰς ἑρμηνείας, ὡς ἕνα ἐκλεκτὸν πρωτογενὲς ποτὸν, ἕνα βρανδεβῖνον, ἕνας οἶνος Φαλερνικός, ἀναδεικνύει τὴν ἀπόλυτον καὶ τερψίκτητον κατὰ Παράκελσον σπαγειρίαν του, ὁσάκις δὲν ἀναμειγνύεται πρὸς ἄλλα ποτά ἤ ἀνθοσμικὰ πρόσθετα.

Οὕτω μύωψ, δυνάμει τῆς παραδοχῆς ταύτης, εἶναι κάποιος ὁ ὁποῖος κλείει (μύει) τοὺς ὀφθαλμοὺς του ἐλαφρῶς, ὡς πάσχων ἐκ τῆς γνωστῆς παθήσεως κατὰ τὴν ὁποίαν προκειμένου νὰ δῇ κάτι άπόμακρον, πρέπει νὰ μειώσῃ τὸ ἄνοιγμα τῶν βλεφάρων του.

Κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον δημιουργεῖται καὶ ἡ γνωστὴ εἰκὼν τοῦ δι᾿ ἡμικλείστων βλεφάρων θεωροῦντος ἀνθρώπου καὶ τὸ λεγόμενον «μυωπικὸν βλέμμα».

Βεβαίως τὸ παροξύτονον ῥῆμα «μύω» σημαίνει κλείω, δι᾿ αὐτὸ καὶ διὰ τῆς μετακινήσεως τοῦ τονισμοῦ του εἰς τὴν λήγουσαν, καθιστάμενον ὀξύτονον ὡς «μυῶ», ἀποκτᾷ ἀπὸ παθητικῆς ἐνεργητικὴν σημασίαν, ὡς ἀλληλοπαθὲς ἐνέργημα μυσταγωγοῦ καὶ μυουμένου, κατὰ τὸ ὁποῖον ὁ δεύτερος ὀφείλει νὰ κλείσῃ τὰ «μυστικὰ δεικνύμενα» ἐντὸς του, διὰ νὰ μὴ μείνουν ταῦτα «ἐκτεθειμένα εἰς τὰ ὄμματα τῶν βεβήλων».

Ὁ μέγας γλύπτης Ἄρνο Μπρέκε, ὅταν ἐποίῃ τὸν «δικὸν του» Διόνυσον προσατενίζοντα δι᾿ ἡμικλείστων σκοτεινῶν ὀφθαλμῶν, σαφῶς δὲν ἐπεθύμει νὰ εἰκάσῃ αὐτὸν ὡς -κατὰ τὴν ἰατρικὴν ἀντίληψιν- ...μύωπα.

Μήτ᾿ ἐπεθύμει νὰ τὸν εἰκάσῃ ὡς ἀτενίζοντα τὸν Ἥλιον – Φοῖβον, πρὸς τὸν ὁποῖον πάντοτε ἐφάνη συνεργὸς καὶ συμπαραστάτης καὶ συννομεὺς τῶν μεγάλων του ἱερῶν.

Ἔτι δὲ σημαντικόν, Διόνυσος καὶ Ἀπόλλων, συναμφοτέροις πνεύμασι συνεκρότησαν συμπαγῶς τὸ διαλεκτικῶς δισχιδὲς Ἑλληνικὸν Πνεῦμα τὸ συγκείμενον ὡς κατέδειξεν ὁ σπουδαῖος Νῖτσε, ἐκ τῆς συνθέσεως τῶν Ἀπολλωνείου καὶ Διονυσιακοῦ Πνευμάτων.

Ὁ «Διόνυσος» τοῦ Μπρέκε εἶναι ὁ Διόνυσος τῶν Μυστηρίων.

Δὲν εἶναι ὁ φιλίμερος καὶ μειλίχιος Βάκχος.

Εἶναι ὁ Διόνυσος – Τιμωρὸς τῶν ἐχθρῶν του. Ὁ Διόνυσος τῆς τιμωρίας τῶν ἀσεβῶν πειρατῶν καὶ τοῦ ἀντιδραστικοῦ Πενθέως.

Οἱ ἡμίκλειστοι καὶ σκαιοὶ του ὀφθαλμοὶ ἐνθυμίζουν τὰς ἀρχεγόνους ἐκείνας ψυχοφθόρους ποινὰς, τὰς ἐπικρεμαμένας ὕπερθεν τῆς κεφαλῆς παντὸς χυδαίου ἐξβουλγάτορος τῶν Μυστηρίων.

Ἐν Ἀρδηττῷ, τῇ ιζ΄ Ἰουνίου βκβ΄.

 

 

ΣΗΜ.: Ἐξβουλγάτωρ: Ἡμέτερον γλωσσοπλαστικὸν ἐγχείρημα.

Ἐκ τῶν λατ. Ex καὶ Vulgus. Exvulgatio, ὁ Ἐκχυδαϊσμός.

Βεβαίως καὶ εἶναι ἐξελίξιμον εἶδος ὁ «ἄνθρωπος»!

Τὰ Ἀπόβλητα

Ἀπόβλητον εἶναι τὸ ὑποπροϊὸν μιᾶς διεργασίας - ἐπεξεργασίας κάποιου πρωτογενοῦς ὑλικοῦ, διὰ τὸ ὁποῖον τόσον ἡ κοινὴ λογική, ὅσον καὶ ἕνα γενικευμένον συναίσθημα ἀδυνατοῦν νὰ ἐξεύρουν κάποιαν περαιτέρω χρησιμότητα. Ὅπως συμβαίνῃ εἰς τοὺς βιολογικοὺς ὀργανισμούς, οἱ ὁποῖοι παράγουν ἀπόβλητα ὡς τελικὸν ἀποτέλεσμα τῆς πεπτικῆς των λειτουργίας, οὕτω καὶ ἡ κοινωνία δικαιοῦται νὰ παράγῃ ἀπόβλητα. Τοῦτο πέραν πάσης ἀξιολογικοῦ χαρακτῆρος κριτικῆς διὰ τὴν κοινωνίαν, ἀλλ᾿ ὡς μιὰ ἁπλῆ παραδοχή τῆς ὑφισταμένης πραγματικότητος. Φράσεις «ἀνθρωπιστικῆς» πλειοδοσίας τοῦ τύπου «κανεὶς δὲν περισσεύει», «ὅλοι εἴμαστε ἴσοι» καὶ τὰ λοιπὰ εὔπεπτα, μᾶλλον ἔχουσι τοσαύτην πρακτικὴν κοινωνικὴν ἀξίαν, ὅσην καὶ τὰ λαμπιόνια ἑνὸς χριστουγεννιάτικου δένδρου διὰ τὸν φωτισμὸν ἑνὸς κρεωπωλείου. Δὲν εἶναι κακὸν μιὰ κοινωνία νὰ ἔχῃ ἀπόβλητα, ὅσον κι ἄν κόπτωνται ὑπὲρ αὐτῶν διάφοροί -ὄχι πάντοτε εὐκρινοῦς «ἀνθρωπισμοῦ»-, «εὐαίσθητοι» ἤ ὅπως ἀλλοιῶς τοὺς λέγουν. Κακὸν εἶναι τὸ νὰ ἔχῃ μεταμορφωθῇ μιὰ ὁλόκληρος κοινωνία εἰς ἀπόβλητον, ὁπότε ἀντιλαμβάνεται ὁ καθεὶς εὐκόλως ὅτι τὰ ἀπόβλητα μιᾶς τέτοιας κοινωνίας ἀποβλήτων ἀποτελοῦν τὰς ...εὐγενεστέρας ἐκφάνσεις τῆς ἀνθρωπότητος. Ὁ ἀριστοκρατισμός εἶναι ἡ τάσις προσώπων τὰ ὁποῖα ἐπιθυμοῦν τὴν ἀναστροφὴν τοῦ κανόνος τοῦ 11ου Ψαλμοῦ «κύκλῳ οἱ ἀσεβεῖς περιπατοῦσι», διεκδικούντων τὸ δικαίωμα ὅπως συμπήξουν μιὰν δικὴν των «κοινωνίαν» -φανερὰν ἤ μυστικήν-, προκειμένου νὰ καλλιεργήσουν τὰς κοινὰς των ἀρετὰς, ἀλληλοαναγνωριζόμενοι ὡς ἐνάρετοι. Τοῦτο εἶναι λογικὸν καὶ προσδοκώμενον νὰ ἐρεθίζῃ κάθε «δημοκρατικοῦ» φρονήματος ἄνθρωπον, ὅστις δὲν μπορεῖ νὰ ἀνεχθῇ τὸ δικαίωμα τοῦ «συνεταιρίζεσθαι» κάποιων ἐναρέτων ἀνθρώπων, διὰ τῆς ἰδίας ἀνοχῆς καθ᾿ ἥν ἀνέχεται πᾶσαν συσσωμάτωσιν διαφόρων παλιοτομάρων, καναγιῶν καὶ σιχαμάτων, ὑπὸ τὴν μορφὴν διαφόρων ἐγκληματικῆς στοχεύσεως ὀργανισμῶν, π.χ. κομμάτων, συνδικάτων, παρα(μη)κυβερνητικῶν συμμοριῶν καὶ τὰ συναφῆ. Τὸ μέγα πρόβλημα διὰ τὸν ἀριστοκρατισμὸν εἶναι, -ἤδη ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ ὀχλοκρατικοῦ ἐμπρησμοῦ τοῦ Ὁμακοείου τῶν ἀριστοκρατικῶν Πυθαγορείων-, ἡ διαχρονικῶς ἐπιδεικνυομένη νοσηρὰ ὑπεροψία, ἡ εὐκόλως μετατρεπομένη εἰς ἀδιάφορον ἀδράνειαν, ἔμπροσθεν τῆς μονίμου ἀπειλῆς τῶν λογῆς βρωμερῶν κοινωνικῶν ἀποβλήτων καὶ τῶν καθαρμάτων τοῦ ὄχλου. Τὴν παθητικότητα ταύτην τῶν ἀρίστων θεωρῶ ὡς τὸ μέγιστον κοινωνικὸν ἁμάρτημα. Ἐπειδὴ ἕνας ἀριστοκράτης ἔχει κάθε ἠθικὸν δικαίωμα νὰ στρέψῃ τὴν πλάτην του εἰς ἕνα ὑποκοσμικὸν κάθαρμα ποὺ τοῦ ἔριξε μιὰν ῥοχάλαν, μιὰ ὁμὰς ὅμως ἀριστοκρατῶν δὲν δικαιοῦται νὰ καγχάζῃ ἀπλῶς εἰρωνικῶς ἔμπροσθεν μιᾶς διογκουμένης ἀπειλῆς καθαρμάτων. Διότι πράττουσα οὐδέν, αὐτοαναιρεῖται ὡς τοιαύτη. 

Η ΕΙΚΩΝ: Φραγκῖσκος Γκόυα, «Ἡ κηδεία τῆς σαρδέλλας».

Enfield Pattern 1853 rifle-musket. (Μιὰ ὄμορφη ἱστορία from the Colonies)

Ἦτο τὸ καλύτερον τυφέκιον τῆς ἐποχῆς του. Παρήχθη μαζικῶς καὶ ὥπλισε τὰ ἀποικιακὰ καὶ ἰθαγενῆ στρατεύματα τῆς Βρετανικῆς Αὐτοκρατορίας.

Ἐτσάκισε τοὺς Ῥώσσους εἰς τὸν Κριμαϊκὸν Πόλεμον. Τὰ φυσίγγιά του ἦσαν χάρτινα.
Τὸ «τελετουργικὸν» τῆς ὁπλίσεώς του ἦτο ἄκρως διασκεδαστικόν.
Ὁ τυφεκιοφόρος ἔπρεπε νὰ εἰσαγάγῃ εἰς τὸ ὅπλον βλῆμα καὶ γόμωσιν, σκίζοντας μὲ τὰ δόντια του τὸ πρόσθιον μέρος τοῦ φυσιγγίου. Ἡ ὑγρασία ἦτο πρόξενος ἀφλογιστίας ἐὰν ἐμούσκευε τὸ χαρτί, ὅθεν ἔπρεπε τὸ φυσίγγιον νὰ εἶναι λιπασμένον μὲ κάποιαν οὐσίαν. Ἡ κλασματικὴ ἀπόσταξις τοῦ πετρελαίου ἦτο ἀκόμη εἰς τὰ σπάργανα καὶ ἡ θρυλικὴ βαζελίνη τότε ἀνύπαρκτος.
Ἡ Αὐτοκρατορία εἰς τὰς Ἰνδίας εἶχεν ἀναθέσει εἰς τὴν Ἰνδικὴν ἑταιρείαν «Γκανγκαρντά Μπανερτζῆ & Σία» τὴν λίπανσιν τῶν φυσιγγίων.
Οἱ ἱστορικοὶ ἀκόμη ψάχνουν νὰ βροῦν μὲ τὶ στὸ διάολο πασάλειβαν τὰ φυσίγγια τῆς Αὐτῆς Αὐτοκρ. Μεγαλειότητος αὐτοὶ οἱ Πάρσοι κερδοσκόποι.
Τὰ στρατεύματα ἦσαν τότε κυρίως Ἰνδοὶ, ἰνδουϊστικοῦ καὶ μουσουλμανικοῦ θρησκεύματος, ὑπὸ τὴν διοίκησιν κάποιων εὐμόρφων καὶ ἠρωικῶν μουστακαλήδων «σαχίμπ».
Ὅλα πήγαιναν καλῶς, μέχρι ποὺ κάποιοι Ῥῶσσοι πράκτορες ἤρχισαν νὰ διαδίδουν ὅτι τὰ φυσίγγια ποὺ ἔπρεπεν οἱ ἰθαγενεῖς φαντάροι νὰ σχίζουν μὲ τὰ δόντια των, ἦσαν πασαλειμμένα μὲ βωδινὸ καὶ γουρουνίσιον ξῦγκι!
Ὅπως καὶ σήμερον κάποια κ...παιδα τῶν δυτικῶν Thinktanks ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν τὰς ἰδιορρυθμίας τῶν «ἀμόρφωτων» βαρβάρων τῶν λογῆς «Camelands» καὶ ὅλα τὰ κόβουν καὶ τὰ ῥάβουν ἐπὶ τῷ μέτρῳ τῶν σπουδαίων πανεπιστημίων των, ἔτσι καὶ τότε οἱ «σαχίμπ» εἰς τὰς ἰνδικὰς λέσχας των πίνοντες τόνικ οὐῶτερ καὶ καπνίζοντες ποῦρα, ἐχασκογέλων καὶ ἠστεΐζοντο μὲ τὰ ξυπόλητα ἔνστολα χαϊβάνια, ποὺ ἐδυσανασχέτουν.
Ἐδυσανασχέτουν οἱ λατρεύοντες τὸν Σίβαν καὶ τὸν Βισνοῦ ὁσάκις ἔγεύοντο τὸ λίπος τῶν ἱερῶν γελάδων.
Ἐδυσανασχέτουν οἱ λατρεύοντες τὸν Μουχαμέτην ὁσάκις ἐγεύοντο γουρουνίσιον ξύγκι.
Καὶ ἕνα ὡραῖον ἐαρινὸν πρωινόν, τῆς 10ης Μαΐου 1857, τὰ στρατεύματα τῶν ἀνυποδήτων τῆς Α.Α.Μ., ἀντὶ νὰ παραταχθοῦν διὰ τὴν πρωινὴν ἀναφοράν, ὥρμησαν ἐξηγριωμένα κατὰ τῶν σαχίμπ καὶ τοὺς ἔκοψαν τοὺς τρυφεροὺς βρετανικοὺς των λαιμούς.
Αὐτὴ ἦτο ἡ ἄκρως ...χιουμοριστικὴ ἀπάντησις τῶν Ῥώσσων διὰ τὴν νίλαν τοῦ Κριμαϊκοῦ Πολέμου.
Μιὰ ἀπάντησις ποὺ κυριολεκτικῶς ξεπεντάριασε καὶ ἐξηνέμισε τὰ «ἰνδικὰ» κέρδη μιᾶς δεκαετίας τῶν Βρετανῶν καὶ (δευτερεῦον θὰ μοῦ πῇς) ἔστειλε στὸν ἄλλον κόσμον περίπου ἕνα ἑκατομμύριον χρωματιστοὺς καὶ καταλεύκους ὑπηκόους τῆς Βικτωρίας.
Συμπέρασμα:
Τὸ αὐτοκρατοριλίκι εἶναι δύσκολον παιγνίδι διὰ τοὺς ἀμορφώτους καὶ σκέτος θάνατος διὰ τοὺς ἡμιμαθεῖς...

«Ad extirpanda». Ἐπιχείρησις «Καθαρὰ Χέρια»...

 Τετάρτη, 15ης Μαΐου 1252 μ.Χ.

Ἀφορμὴν διὰ τὴν ἔκδοσιν τῆς παπικῆς Ἐγκυκλίου (Βούλας) «Ad Extirpanda», ὑπὸ τοῦ Παναγιωτάτου Ῥώμης Ἰνοκεντίου τοῦ IV, ἔδωσε μιὰ δολοφονία.

Εἰς τὰς 6 Ἀπριλίου τοῦ ἰδίου ἔτους, εἶχε δολοφονηθεῖ ὁ περίφημος ἱεροκῆρυξ, Γενικὸς Ἱεροεξεταστὴς τῆς Βορείου Ἰταλίας καὶ μετέπειτα ἅγιος, Πέτρος τῆς Οὐηρώνης (Verona).

Ὁ ἐν λόγῳ εἶχε διακριθεῖ διὰ τὰς ἠπίας τακτικὰς του κατὰ τὴν καταπολέμησιν τῆς αἰρέσεως τῶν Καθαρῶν, ἤ Ἀλβιγηνῶν, ἤ Βογομίλων εἰς τὴν καθ᾿ ἡμᾶς Ἀνατολήν.

Αἱ τακτικαὶ του ἔφεραν πολύ καλύτερα ἀποτελέσματα ἔναντι τῆς φονικῆς βίας.

Πολλοί Καθαροί μετεστράφησαν εἰς τὴν ὀρθὴν πίστιν καὶ οἱ ἡγέται τοῦ παραρτήματος τῆς αἰρέσεως ἐν Μεδιολάνοις (Μιλᾶνον), ἀπεφάσισαν ὅτι ὁ Πέτρος ἔπρεπε νὰ ἐξοντωθῇ.

Ἐπειδὴ οἱ Καθαροὶ ἐμίσουν τὴν βίαν καὶ ἤθελον νὰ ἔχουν ...«καθαρὰ χέρια», ἐμίσθωσαν τοὺς δολοφόνους τοῦ Πέτρου, ἐντιμ. κ.κ. Καρῖνον Βαλσαμῶνα (Carino Pietro da Balsamo) καὶ Μανφρέδον Κλείτωρα (Manfredo Clitoro da Giussano).

Ἡ δολοφονία τοῦ Ἱεροεξεταστοῦ, προεκάλεσε τὴν εἰς μνήμην του ἔκδοσιν τῆς παπικῆς Ἐγκυκλίου «Ad Extirpanda», διὰ τῆς ὁποίας ἐτίθεντο αἱ δεοντολογικαὶ ἀρχαὶ τῆς ὡς τότε αὐθαιρέτου σχεδὸν λειτουργίας τῶν ἀνακριτικῶν μεθόδων τῆς Sacra Inquisitio, ὡς:

-Ἡ ἀπαγόρευσις τῆς ἀφαιρέσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἀκρωτηριασμοῦ τοῦ ἐξεταζομένου.

-Ἡ αὐστηροποίησις τῶν ἐνδείξεων κατὰ τὰς ὁποίας ὁ ἱεροεξεταστὴς ἠδύνατο νὰ ἐφαρμόσῃ σωματικὰς βασάνους.

-Ἡ ἐφάπαξ ἀνάκρισις (non bis in idem).

-Ἡ ἀπαγόρευσις τῆς ἐφαρμογῆς τῆς θανατικῆς ποινῆς ὑπὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς. Παράδοσις τοῦ καταδικασθέντος εἰς τὴν κρατικὴν ἐξουσίαν διὰ τὰ «περαιτέρω».

ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ:

-Ὁ ἐκ τῶν δολοφόνων Καρῖνος Βαλσαμών, μετανοήσας, ὁμολόγησε τὸ ἔγκλημα, εἴτα δὲ καρεὶς μοναχὸς τῶν Δομηνικανῶν, δι᾿ ἐναρέτων πράξεων κατέστη ὄσιος (beatus) τῆς Ῥ/Κ Ἐκκλησίας.

-Ἄξιον παρατηρήσεως εἶναι τόσον τὸ ὅτι οἱ «καλοκάγαθοι» ὡς ἐμφανίζωνται ἐσχάτως «Καθαροὶ» ἤθελον νὰ ἔχωσι τὰς χείρας των «καθαράς» ἐκ τοῦ αἵματος τοῦ μετριοπαθοῦς Ἱεροεξεταστοῦ, ὅσον καὶ ἡ Ῥώμη τὰς δικὰς της ἐκ τοῦ αἵματος τῶν καταδικαζομένων αἱρετικῶν...

Η ΕΙΚΩΝ:

Domenico Zampieri (Domenichino). 1581 – 1641. «Ἡ δολοφονία τοῦ Μάρτυρος Πέτρου».